BEDANKT IEDEREEN!

Jambo trouwe bloglezers,

Met spijt in het hart wordt dit een van de laatste verslagen die hier op de blog zullen verschijnen. Ik zal wel nog proberen om af en toe eens een stand van zaken te publiceren over de thesis maar het zal niet zo frequent worden als de afgelopen 3 maanden.
Uiteindelijk zijn de verslagen van de laatste 3 dagen in Lubumbashi gepubliceerd geraakt. Het was niet eenvoudig de laatste week om tijd te vinden om nog te typen maar beter laat dan nooit zeggen ze dan.

Maar nu even ter zake. Ik wil iedereen vanuit de grond van mijn hart bedanken omdat jullie de blog hier gevolgd hebben. Het heeft mij enorm veel plezier gedaan om te horen wie allemaal de blog heeft gevolgd! Mensen die ik beter ken, anderen iets minder, maar allemaal geïnteresseerde mensen! Het heeft mij toch bloed, tranen maar vooral veel zweet gekost om iedere dag opnieuw de moed samen te rapen om even iets te schrijven. Maar achteraf gezien ben ik enorm blij dat ik het heb volgehouden. Ik hoop dat jullie zich nu een beeld hebben kunnen vormen van Congo. Geen éénzijdig beeld maar een beeld met verschillende facetten. Een beeld over een beeldschoon land dat ongelooflijk sympathieke mensen kent, een ongeziene gastvrijheid en levensvreugde, een ongenadige zon … Maar helaas ook een land dat ongelooflijke economische, technische, … problemen kent. Een land dat nog ongelooflijk veel sporen draagt van zijn eigen geschiedenis. Ook een gebrek aan kennis en geld maken het er zeker niet makkelijk op. Maar het blijft vooral een land dat vanaf nu voor altijd in mijn geheugen gegrift zal staan! En ik hoop dat ook voor jullie Congo een land geworden is dat je iets beter leren kennen hebt en hebt leren respecteren.

Het doet mij echt enorm veel deugd dat zoveel mensen mij hebben gevolgd en ik wil jullie daar nogmaals voor danken!! Dank u dat je mijn verslagen wilde blijven lezen, dat je op die manier ook een beetje hebt meegeleefd in Afrika!!! DANK U!!

Tot later misschien nog eens!
Heel veel groeten,
Jan

P.S. Misschien zou het wel tof zijn moest iedereen die mij gevolgd heeft een kleine reactie kunnen plaatsen op dit bericht. Gewoon een naam volstaat maar zo weet ik wie hier allemaal gepasseerd is. Zo leer ik ook de mensen kennen van wie ik nog niet wist dat ze deze site bezochten. Gewoon even klikken op ‘reacties’ hier onderaan het bericht, je naam in het tekstvak schrijven en verzenden. Dank u wel

au revoir Lubumbashi!

Maandag 29 oktober 2007
Jambo,

Vandaag was het dan zover, onze laatste dag op congolese bodem was aangebroken. Na 3 maanden van ‘werken’, heel veel zien, heel veel meemaken, … was het einde nu heel nabij. De laatste 3 maanden hebben we hier allemaal ongelooflijk veel meegemaakt en gezien. Het is heel moeilijk om in een paar zinnen onze indrukken weer te geven maar het is zeker dat het nu al een ervaring is om van ons leven nooit meer te vergeten!

Maar goed, we moesten dus nog vertrekken. In de voormiddag moesten we onze bagage gaan inchecken op de bureau van Hewa Bora in het stad. Deze morgen zijn we dan ook vroeg opgestaan om de laatste kilo’s tactisch te verdelen en om stilaan afscheid te nemen van het zonnetje hier, …
Aangekomen op de bureau van HB moesten we ons valiezen openmaken om de inhoud te laten controleren. Het enige wat die mannen hier eigenlijk willen is dat je ze wat geld geeft zodat ze uw valies niet volledig opentrekken. Zoniet gaan ze geweldig discussiëren en moeilijk doen … Maar wij zijn ondertussen al halve congolezen en wij gingen dus resoluut voor de discussie en niet voor de corrupte praktijken! En inderdaad, trekken ze daar direct Justine haar valies open en trekken bijna alles eruit. Dan vinden ze enkele flessen bier en beginnen ze van hun tak te maken. Dat het niet goed verpakt zit, dat het hier moet blijven, … Waarop Jonas en ik zich in de discussie mengden en ook hier geldt: de aanhouder wint! Na een poos discussiëren waren ze geplooid en konden ook de andere valiezen zonder al te grote problemen door naar de weegschaal. En daar wachtte ons een volgend probleem. Het gewicht van onze valiezen zat enkele kilo’s boven de toegestane limiet van 2 valiezen van 23kg. Maar we zaten maximaal slechts 3kg boven de limiet en de persoon die net voor ons had gewogen had slechts 2 keer 15kg mee maar niet te doen, onze valiezen waren te zwaar en er moest gewicht uit! Na een lange discussie hebben we er dan toch nog maar wat uitgehaald maar met als gevolg dat onze handbagage hopeloos te zwaar zou zijn. Daarom heb ik er dan maar stiekem wat terug ingestoken en het moment dat we moesten wegen heb ik dan heel subtiel mijn voet onder mijn valies gezet zodat er iets minder druk op de balans kwam en mijn gewicht dan ook iets lager lag. Maar doordat mijn voet daaronder zat, was dat wijzertje van de weegschaal heel de tijd weg en weer aan het gaan. Gelukkig hebben ze niks gezien en zijn we uiteindelijk na bijna 1h30 discussieren kunnen vertrekken naar de faculteit.
Want we moesten uiteraard nog afscheid nemen van alle assistenten op de faculteit en een kleine fotoshoot houden. Het afscheid viel ons maar ook enkele assistenten wel wat zwaar, we hebben namelijk 3 maanden met elkaar opgetrokken, ongelooflijk veel gezien en beleefd met hen …Na een uurtje op de faculteit was het dan zover, het definitieve afscheid was aangebroken. Het laatste vertrek vanop de campus, de laatste taxibusrit, … Ik besef nog niet zo goed dat aan dit alles een eind is gekomen…
Uiteindelijk zijn we dan rond 15h vertrokken uit de guest richting luchthaven van Lubumbashi. Inderdaad, diezelfde luchthaven waar Flahaut zijn laatste flater heeft begaan! Daar heeft onze protocol gelukkig wel zijn best gedaan en zijn we zonder problemen kunnen vertrekken met onze veel te zware handbagage! Na nog een uurtje of 2 wachten in de wachtzaal konden we dan instappen in het toestel van Hewa Bora Airways. Maar voor we instapten moesten we eerst nog onze bagage aanduiden die uitgestald stond op de tarmac. Best ook bijvermelden dat we doorvlogen naar Brussel want anders zou er wel veel kans geweest zijn dat onze valieskes in Kinshasa achterbleven. Maar toch vertrouwden we het niet helemaal en zijn we blijven staan kijken tot onze valiezen op de juiste plaats stonden om in de cargo ingeladen te worden. En gelukkig maar want plots was er daar een andere werkmens van HB weg met Jonas zijn valies naar een andere richting. Even roepen naar die mens en duidelijk maken dat die valies naar Brussel moest dus!! Congo, we zijn er vertrokken gelijk dat het hoort ze!
En een klein half uurtje was het dan zover, rond kwart voor 6 steeg het vliegtuig (gelukkig) op en het avontuur in Lubumbashi was nu voorgoed voorbij! Ongeveer 2h later zijn we dan geland in Kinshasa. De mensen voor Brussel moesten nog even blijven zitten in het vliegtuig. Uiteindelijk bleven slechts een 10-tal mensen zitten en hebben we daar ongeveer 2h gewacht tot we het vliegtuig mochten verlaten. Ze moesten namelijk onze boarding passes nog in orde brengen voor de vlucht van Brussels Airlines. Na die twee uur moesten we nog een uurtje wachten in de wachtzaal op Kinshasa. Ondertussen was het bijna 23h geworden. Maar warm dat het daar was! Warm, nie normaal. Om 23h ’s avonds liep het zweet van mijn buik!!!! Uiteindelijk mochten we weer naar buiten en konden we in het (veiligere en grotere) toestel van Brussels Airlines stappen, een Airbus 300 voor de geinteresseerden… En na een klein halfuurtje was ons Congolees dan volledig afgelopen want we zetten koers richting Brussel. Na nog een tussenlanding in Douala was de laatste rechte lijn naar Brussel ingezet zodat we uiteindelijk rond 7h30 dinsdagochtend landden op Zaventem international airport. Na nog een zoektocht naar de valiezen (die trouwens allemaal en op tijd zijn toegekomen) konden we uiteindelijk onze familie weer in de armen sluiten en zat het avontuur er nu wel volledig op!

Tot later
Jan

valieskesdag

zondag 28 oktober 2007

Hallo,

Na de vermoeiende dag van gisteren was het wel welgekomen om deze voormiddag eens goed uit te slapen. Tegen de late voormiddag zijn we dan opgestaan, nog wat napraten over het geslaagde feest van gisteren en dan nog maar eens frieten eten. Gisteren hadden we namelijk nog een kleine emmer frieten over dus dat moest op en de boodschap was dan ook: frieten vreten!
Deze namiddag ben ik dan nog eens langs geweest bij pater Marcel Verhulst. Vertrekken zonder nog eens een goeiendag te zeggen aan mijn dorpsgenoot was uiteraard uit den boze. Voor ik daar geraakte moest ik 2 taxibusjes nemen en daar is het dan ook wel nog eens fout gelopen. Het verkeerde busje ingestapt en volledig de verkeerde kant uit. Dan maar met handen en voeten uitgelegd dat ik mis was en dan maar opt gemak terug getjoold. Uiteindelijk ben ik wel bij Marcel geraakt om nog wat bij te praten over de indrukken die de stad op mij heeft nagelaten en uiteraard ook nog wat over de tarwe. Daarna werd het stilaan tijd om terug te keren naar de guest want morgen vertrekken we en de valiezen moeten nog gemaakt worden.
Op de guest aangekomen was Jonas bezig zijn hoeveelheid bodemstalen wat aan het verminderen want we hadden al snel door dat we veel te veel gewicht gingen meehebben. Wegen, nog eens wegen, uitgieten, verdelen, …dat was de boodschap deze avond. Uiteindelijk had Jonas ongeveer 20kg stalen mee. Ik had er dan ook nog enkele kilos mee en Justine ook. We gingen moeten discussiëren bij Hewa Bora morgen. Dat belooft dus nog!
Uiteindelijk is alles verdeeld geraakt over de valiezen met slechts een tiental kilo in totaal (we mogen elk 46kg meenemen). Enfin, we zien wel. Zoniet nemen we wat meer kilos in handbagage mee en hopen we dat ze dat niet gaan wegen… We komen er wel mee thuis, geen probleem.
Morgen dus naar Hewa Bora om de bagage in te checken om dan morgenavond rond 17h30 te vertrekken. Het grote avontuur zit er bijna op!

Tot morgen,
Jan

afscheidsfeest

zaterdag 27 oktober 2007
Jambo,

Vandaag was dus de dag van ons grote afscheidsfeest. Maar voor we daarmee konden beginnen hadden we nog veel werk voor de boeg. Met een strak schema moest alles wel lukken maar we beseften maar al te goed dat strakke planningen hier dikwijls eens in het water vallen. Op hoop van zegen hebben we dan onze wekker om 7h laten aflopen. Voor ons is dit ondertussen al vrij vroeg geworden maar voor wat hoort wat zeker…
Dus deze morgen was onze eerste taak: beenhouwen! De geit die we gisteren geslacht hebben moest natuurlijk nog in stukken gesneden worden. Voor de eenvoud (en ook omdat ze dat hier zo gewoon zijn) hebben we alles in kleine stukjes gesneden, gemarineerd met look, ajuin, azijn en olie. Dit enkele uren laten staan en alles op brochettes steken en bakken op de barbecue. ‘Avec le mitshopo, la vie est bonne!!’
Maar hier wordt niks weggegooid en daarom hebbnen we alle beenderen in stukjes gekapt (met de machette!) en ook gegrild. Het levende bewijs dat hier niks verloren gaat was toch wel gisteren. Toen we de geit geslacht hadden vochten de gardiens bijna om de kop, de ingewanden en de testikels mocht meenemen naar huis! (Testikels zijn hier blijkbaar een delicatesse en zijn dan ook voorbestemd voor diegene die de geit geslacht hebben. Daar hebben we wel vriendelijk voor bedankt…)

Enfin, het programma gaat door en zo heb ik beenhouwerij M’siri achter gelaten en ben ik met de opgetrommelde frère Patrick naar de marché M’ze getrokken om inkopen te doen voor het feest. En de markt was weer volledig wat van een Congolese markt verwacht wordt: druk, druk, druk en chaos!! We hadden dus bloem nodig voor de bukari, lengalenga, ajuinen, tomaten, wortels, kolen, patatten, … Vooral die patatten bleken een onderneming te zijn. We gingen namelijk frieten bakken voor iedereen dus hadden we redelijk wat patatten nodig! Da juffrouwke keek nogal raar naar de grote hoeveelheid patatten dat we meehadden.
Uiteindelijk hadden we dan alles gevonden en konden we terugkeren naar de guest. Juist op tijd want Jonas en Leslie waren net klaar met beenhouwen en waren technisch werkloos! Frieten snijden dan maar! Eerst alle patatten schillen om uiteindelijk tot ongeveer 2 emmers frieten te komen. Een hele berg maar ja. Toen Léon toegekomen was met zijn friteuse kon het voorbakken beginnen. Tegen dan was het al 14h en we hadden tegen de gasten gezegd om vanaf 15h langs te komen. Niet zoveel tijd meer dus hoopten we dat ze allemaal het Congolees uur zouden volgen want we moesten nog al onze groenten klaarmaken en maman Claude kwam niet af om te zeggen hoe we dat moesten doen. Maar na 3 maanden weten we al: gene paniek, ‘on va trouver une solution’
En inderdaad, rond 14h30 kwam maman Claude opdagen en konden we beginnen aan de groenten. Rond 16h waren we daarmee klaar en raad eens: nog niemand van onze gasten te bespeuren. Zo zie je maar: alles komt op zijn pootjes terecht.
Rond 16h30 kwam iedereen dan toe en kon de smulpartij beginnen. Frietjes, geitenvlees, lengalenga, bukari, kool en wortels, …. Een perfecte combinatie van de Congolese en de Belgische keuken! En iedereen heeft heel lekker gegeten!

Na enkele uurtjes was dan het moment gekomen van het eerste afscheid! Bepaalde gasten gingen naar huis vertrekken dus was het tijd voor een fotoshoot. Na een grote groepsfoto nog even zot doen met iedereen en iedereen die vertrekt uitgebreid danken voor alles was ze gedaan hebben voor ons. Want iedereen heeft zijn steentje bijgedragen aan deze fantastische levenservaring voor ons allemaal!
Met de harde kern van de gasten zijn we dan nog eens naar Kamalondo geweest. Een afscheidsfeest zonder Kamalondo is namelijk geen afscheidsfeest he. Na nog enkele uurtjes gedanst te hebben in de plaatselijke discotheken was de tijd aangebroken om stilaan huiswaarts te keren. Een heel geslaagde dag maar toch een heel vermoeiende dag dus moe maar heel voldaan in ons bedje gekropen.

Tot morgen

slachthuis M'siri

Jambo,

Vandaag moest dys zowat mijn dag worden. Deze bestond vooral uit ontbrekende gegevens aanvullen, kopies maken, bodemstalen nemen …. Alle, eigenlijk alle details afwerken. Maar omdat het vakantie is en omdat de doyen afwezig is, komen alle assistenten pas vanaf 10h op het gemak binnensijpelen. Met als gevolg dat er deze morgen toen ik rond 9h toekwam op de campus, er nog niks open was en ik niet aan het materiaal kon om bodemstalen te nemen. Dan heb ik maar eerst de tarwe beregend. Hierna ben ik nog een tijdje op de faculteit staan wachten tot iedereen aankwam. Zo kon ik dan eindelijk aan mijn materiaal om bodemstalen te nemen. Na hierna nog wat heen en weer tjolen ben ik maar teruggekeerd naar de guest. Kopies waren gemaakt, bodemstalen genomen, dus enkel de gegevens ontbraken nog. Zo heel erg is dat nu ook weer niet maar het zou wel mooi geweest zijn moest ik alles al gehad hebben.
Enfin, deze middag begonnen dan de voorbereidende werken voor het grote feest van morgen. Eerste werk: geit slachten!! Omdat Jonas en ik enkel ervaring hebben met konijnen slachten hebben we maar wat hulp gevraagd aan Leon. Die kwam met plezier helpen want (hoe kan het ook anders) hij had al regelmatig eens een schaap geslacht ook. Dus zogezegd zogedaan, de messen geslepen, een touw rond de poten van de geit en enkele minuten later lag ze al mooi uit te bloeden. Daarna een touw over een tak van de mangoboom en we konden ze beginnen vellen. Na ongeveer een uurtje was de hele geit geveld, in stukken gesneden en lag ze al te koelen in de frigo. Alles is dus heel vlotjes verlopen. Alleen moesten we ons wel een beetje haasten want het weer begon te veranderen en amper 10 minuten nadat we gedaan hadden barstte er hier weer een geweldige regenbui uit!

Dus na het nodige slacht en beulwerk is ons vlees alvast klaar om op de barbecue te leggen. Dus wat dat betreft zit het al goed. Vanavond hebben we dan de planning voor morgen opgesteld en helaas ziet die er redelijk strak uit waardoor we flink zullen mogen doorwerken. We zullen dan ook niet te laat gaan slapen vanavond,

Tot later met een van de laatste Congoverslagen
Jan

bye Kambikila

donderdag 25 oktober 2007

Hallo,

Tweede keer goede keer? Vandaag hadden we immers een druk programma af te werken. Aangezien Jonas gisteren uiteindelijk niet is vertrokken naar Kambikila én omdat vandaag eigenlijk Justine haar dag moest worden, hadden we het volgende uitgedokterd. Met 8 in de jeeps (3 in de bak van de pick-up uiteraard), want met Justine moesten ook nog Michel Soleil mee en een student en met Jonas waren José en Basile mee. Samen met de chauffeur (papa Léon) en ik maakt dat samen acht. Papa Leon ging Jonas, José, Basile en ik afzetten op Kambikila, dan ging hij met Justine naar Jacaranda rijden waar zij haar bodem en bladstalen ging ophalen en dan terugkeren naar Kambikila. Heel schoon allemaal maar we zitten hier nog altijd in Congo dus dat plan kon wel op verschillende manieren in het water vallen. Nu goed, zo gezegd zo gedaan.
Onderweg heb ik trouwens nogmaals enorm genoten van de rit achteraan in de pick-up. De wind die je overal voelt, het prachtige brousselandschap,… het was wederom een heel aangename ervaring. Enige minpuntje blijft natuurlijk de grote hoeveelheid stof maar ‘that’s part of the job’, niet?
Ik ben dus uiteindelijk nog eens meegegaan met Jonas omdat het ook voor mij de laatste keer zal zijn dat ik nog in de brousse kon rondhossen. Nadat Jonas alle bodemprofielen beschreven had moest hij nu nog de grenzen van de verschillende bodemtypes afzetten. Vraag mij niet hoe, maar aan de hand van de al dan niet aanwezigheid van bepaalde vegetatie en/of termietenheuvels kon je blijkbaar bepaalde grenzen zien en afbakenen. Met behulp van de GPS kunnen die punten dan uitgezet worden en later een bodemkaart worden bepaald. Omdat zij heen en weer doorheen het 30ha grote gebied aan het crossen waren, dingen zien die ik niet zag, zat er voor mij niks anders op dan te volgen en zoveel mogelijk beelden van de brousse op te nemen. Niet dat ik dat erg vond, integendeel. Niet iedereen krijgt de kans om door de Congolese brousse te lopen en af en toe eens (letterlijk dan) te proeven van de rijkdom van de natuur! Maar hier is uiteraard ook een minpuntje aan verbonden en dat is de onverbiddelijke zon! Warm, warm en heet! Zo kan je het ongeveer omschrijven in 3 woorden. Om de een of andere reden is het op Kambikila altijd net iets lastiger en warmer dan elders. Ook het feit dat de zon bijna loodrecht op uwen bol schijnt maakt het er niet gemakkelijker op. Uw schaduw gaat dus maw niet verder dan 30 cm ver van uw lijf…
Enfin, we hebben het wel overleefd ze. Al was het nipt met de hoeveelheid water. Hier moeten we altijd flessenwater drinken. Zoniet krijgen we direct buikkrampen en kunnen we heel ziek worden. Maar als we naar Kambikila gaan nemen we ongeveer 2 flessen per man mee. Maar daar drinken al die assistenten ook van, met als gevolg dat die flessen vrij snel leeg zijn! Tot overmaat van ramp hervullen die assistenten dan doodleuk de lege flessen aan een of andere pomp waardoor zij verder kunnen drinken en wij scheel worden van de dorst. Ze drinken dus eerst al ons water op en drinken dan gewoon pompwater. Grrrrrrrr.
Toen we in de korte namiddag gedaan hadden met ons werk op Kambikila zijn Justine en haar volgelingen ons terug komen ophalen. Om dan verder te rijden naar ferme Chemchem waar Justine ook nog bodem- en bladstalen moest nemen. Maar bij haar was het net van hetzelfde geweest ivm het water en het eten als bij ons waardoor ze in een redelijk slecht humeur was. Tot overmaat van ramp was er, aangekomen op Chemchem, niemand die iets klaar had liggen voor haar waardoor ze geen stalen kon nemen, geen kaart kon kopiëren, … Alle eigenlijk kon ze niks doen. Van armoe zijn we dan maar teruggekeerd naar het stad.

Al bij al was het vandaag dus een goede, vruchtbare dag voor Jonas (want hij heeft zijn werk af hier) maar een iets mindere dag voor Justine. Morgen meer geluk. Hoewel, morgen moet het voor mij ook een goede dag worden want het zou wel eens de laatste dag zijn om nog gegevens te verzamelen…
We zien wel, tot morgen
Jan

congo op zijn best

Hallo iedereen,

Ons verblijf loopt helaas stilaan op zijn eind. Maandag 29 oktober (inderdaad, volgende maandag al) vertrekken we al terug richting België. De maanden hier zijn voorbijgevlogen. Maar uiteraard kon de laatste week niet ongemerkt voorbijgaan en hebben we deze week nog eens een congolese week ten top beleefd met als hoogtepunt vandaag.
Vandaag ging ik meegaan met Jonas naar Kambikila. Voor mij waarschijnlijk de laatste keer en hopelijk voor hem ook. Maar omdat het aan mij was om te beregenen vandaag moest ik vroeger opstaan om eerst dit werkje gedaan te maken. Onderweg naar de campus besefte ik dat er gisteren nogmaals een grote regenbui was geweest. Blijkbaar had het op de campus nog veel meer geregend dan op de guest waardoor het helemaal niet nodig was om nogmaals te beregenen. Als gevolg was ik dus veel te vroeg klaar met het werk waardoor het wachten op Jonas kon beginnen. De doyen is momenteel op reis waardoor de assistenten dan ook veel later aankomen met als gevolg dat ik vrijwel alleen was op de faculteit.
Enfin, na een uur wachten was Jonas nog altijd niet gearriveerd en besloot ik om terug naar de guest te keren. Onderweg kwam ik dan José en Basile tegen. Die zouden normaal ook meegaan. Vooral José was in alle staten want blijkbaar had Déo (de assistent van Justine) deze morgen vroeg de auto opgehaald en was hij vertrokken richting ferme Kasapa. Met als gevolg dat wij niet konden vertrekken!! Na enkele telefoontjes van Jonas en José ging hij dan toch de auto terugbrengen. Maar hij bracht de auto terug naar de bureau van de FAO. Geen probleem dachten wij, dan halen we die daar op en kunnen we alsnog vertrekken. Maar we zitten hier nog altijd in Afrika he…. Toen iedereen uiteindelijk op de faculteit was, bleek dat papa Leon ( de chauffeur) in Kipushi zat. Omdat het te lang duurde vooraleer we konden vertrekken was hij immers vertrokken voor een boodschap voor de FAO. Zaten we nu zonder chauffeur… Al snel hadden we een assistent bereid gevonden die ons wilde voeren. Maar omdat de auto op de FAO stond en de doyen niet aanwezig was, gingen ze op de FAO de sleutel niet meegeven aan iemand die niet voor de FAO werkt. Volg je nog? Indien niet, zo begrijp je een beetje wat wij voelden deze morgen.
Enfin, uiteindelijk zijn we dan niet vertrokken en wordt het morgen zowel voor Jonas als Justine een cruciale dag.
Ook voor mij was het niet zo’n vruchtbare dag. Normaal zou ik kunnen kopies gemaakt hebben op de faculteit maar aangezien er heel de dag geen stroom geweest is op de faculteit moet ik dit ook uitstellen tot een latere datum.

Verder heb ik dan niet zoveel meer gedaan vandaag. Juist alle gegevens in excelfiles invoeren (nu denk ik dat ik bijna alles gedaan heb) en alles in orde zetten om dan door te geven aan Charles.
En zo is er weer een van de laatste dagen gesleten hier in de congo.
Met onze geit gaat alles trouwens goed. We hebben ze vandaag heel de dag op het gras gezet zodat ze nog wat kan vervetten tegen zaterdag…

Tot morgen
Jan

Eric de gjetemarchand

Jambo,

Vandaag was het opnieuw dinsdag dus met andere woorden: meet- en teldag. Na de dagelijkse beregening kon ik samen met Charles dan beginnen aan de laatste tellingen van mijn verblijf hier in de congo. Na de tellingen op het veld was het dan tijd voor de tellingen en metingen in het labo. De ondertussen al beruchte pH metingen. Ik kan u garanderen, hier is zelfs een simpele pH meting een expeditie op zich! pH meters die niet of niet goed werken, potjes vinden om je oplossingen in te maken, … Enfin, uiteindelijk hebben we pH gemeten maar pH die eigenlijk niet echt correct is. Nu ja, dat worden dan nog eens pH metingen in Belgie herdoen zeker….
Tegen 15h was ik dan eindelijk klaar met alle metingen waardoor de helft van de namiddag reeds gepasseerd was. Na nog wat gegevens invoeren in mijn pcke zat de dag er dan al weeral bijna op.
Maar deze avond hebben we bezoek gekregen van onze nieuwe vriend Eric die nu benoemd is tot gjetemarchand. Want, hij had toch wel een geit in zijne koffer zitten zeker!! Hij had dit zondag beloofd en dus had hij een geitje meegebracht. We hebben het vandaag in een kotje hier op de guest gestoken maar morgen zullen we het wel eens laten grazen op ons pelouseke hier. Eigenlijk heel hilarisch allemaal he
Dat geitje beland dus zaterdag op onze grill voor ons groot afscheidsfeest!

Tot morgen
Jan

bananerie Justine

maandag 22 oktober 2007

Jambo,

Vandaag was voor de verandering weer een kalme dag. Deze morgen ben ik gaan beregenen en erna ben ik Jonas en Justine een beetje gaan helpen met de afwerking van de serre. Alle helpen, toekijken zou beter zijn. Vandaag was het dan ook ongelooflijk warm. Volgens mij de warmste dag die we hier hebben meegemaakt. Ik heb me dan ook vakkundig in de schaduw geplaceerd en toegekeken. De afwerking bestond dan ook uit plastiek rond de houten constructie hangen. Deze week zullen immers de planten in de serre geplaatst worden. Heuglijk moment met andere woorden.

Enfin, tegen de vroege namiddag hing de plastiek rond de serre en waren we genoeg uitgedorst om snel naar de guest te gaan om een literke water te verorberen.
Deze namiddag heb ik dan nog verder alle gegevens ingevuld in excellijsten. Is wel nog veel werk maar dat moet wel gedaan zijn voor het einde van deze week. Ik moet immers alle gegevens nog doorgeven aan Charles.

Ondertussen zijn Justine en Jonas nog vertrokken naar de markt. Daar hebben ze lepels, vuurtjes en borstels gekocht. Best wel een grappig zicht blijkbaar!
Deze avond zijn we dan nog eens iets gaan drinken met frère Patrick. Hij wilde ons absoluut nog eens uitnodigen dus bij deze is dat ook gebeurd. Maar we zien iedereen nog zaterdag op ons feest.

Tot morgen
Jan

kipushi picknick

zondag 21 oktober 2007

Hallo,

Vandaag had Michel Soleil (de assistent van Justine) een picknick geregeld voor ons. Eerst dachten wij dat het enkel voor ons 3 was samen met Michel maar blijkbaar was er dus een hoop volk uitgenodigd. In eerste instantie ging de picknick ook doorgaan op ferme Kasapa (de proefhoeve van de unief), maar daar was Basile niet zo voor te vinden. Die liet dat liever doorgaan in Kipushi aan het meer. En zo waren er nog wel een paar ideeen. Met als gevolg dat er zondagmorgen nog altijd niks vaststond en dat we nog altijd niet wisten naar waar we gingen of hoe we daar naartoe gingen. Enfin, op de Congolese wijze dan maar: alles komt wel goed. En dat is het ook. Uiteindelijk zijn we met een hilarisch busje (zo’n hippievolkswagenbusje) van een vriend van Basile vertrokken richting Kipushi. Michel reed achter met zijn jeep en met al het eten. In ons busje zaten dus Basile, de vriend van Basile (chauffeur), Bruno (assistent Unilu), Eric (ne maat van Basile), Eric Kapenda (assistent Unilu), Jonas, Justine en ik. Met andere woorden: een hele hoop volk.
Maar Michel had ongelooflijk zijn best gedaan: kip, slaatjes, rijst, spaghetti, vis, frietjes, …. Alles erop en eraan maw, en het heeft dan ook ongelooflijk goed gesmaakt!!

Daar zijn we dan ook nog de hele middag blijven plakken met de nodige Simba en Tembo tot gevolg. Alleen heb ik er niet zo van genoten want het bier smaakt mij nog altijd niet zo schitterend. Waarschijnlijk nog een restant van de maag en darmklachten van de voorbije week(en). Enfin, komt wel in orde tegen dat ik in Belgie terugben ;-)

Omdat we volgend weekend een afscheidsfeest willen geven op de guest hier, en we zelf een barbecue wilden organiseren hadden we uiteraard de eeuwige geit nodig hier. Volgens Basile konden we dit wel vinden op de weg naar Kipushi. Dus het plan was om vandaag een geit te kopen, die een weekje op de guest te laten grazen om ze dan tegen het weekend te slachten en te barbecuen. Maar tegen de tijd dat we terug huiswaarts keerden was het al te laat om nog ergens een geit te vinden. Maar geen nood, want Eric was onze reddende engel. Een hele toffe sympathieke gast die werkt voor de group Forrest en belast is met alle papieren voor de douane. Geen probleem zei hij en 1 telefoontje later was het probleem van de geit al geregeld. Hij heeft ons verzekerd dat we deze week een geit mogen verwachten op de guest. We zien wel…
Hij heeft ook beloofd dat we nog eens de brouwerij Simba zouden kunnen bezoeken. Wat dat zal geven weet ik niet maar hopelijk komt dat ook in orde.

Enfin, deze namiddag een hele toffe namiddag beleefd, veel gelachen en gezeverd dus dat was alvast niet mal.

Tot morgen
Jan

ferme du président

zaterdag 20 oktober 2007
Jambo,

Deze morgen om 5h30 opgestaan! Na 3 maanden was Déo er eindelijk in geslaagd om de boerderij van de president (jawel Joseph Kabila!) te kunnen bezoeken. Hij sprak daar al 3 maanden van dus nu moest het er wel van komen. We moesten dus om 5h30 op om rond 6h te kunnen vertrekken. We moesten namelijk arriveren op de boerderij voordat de president eventueel de boerderij zou binnengaan. Eens hij al binnen was zou het moeilijk zijn om nog binnen te geraken. Allemaal goed en wel dus stonden wij om 6h klaar hier op de guest. Maar even na 6h belt Déo. We wisten al hoe laat het was…. Hij wist te vertellen dat we nog geen auto hadden omdat Alice (de vrouw van de doyen) de nacht moest werken en ze pas om 7h terug was en we haar auto nodig hadden. Wij dus wachten tot 7h. Om 7h30 komt Déo ons dan eindelijk halen maar met de mededeling dat we eerst nog een autorisatie nodig hadden om de ferme te bezoeken. Waarschijnlijk omdat het al een beetje laat was en omdat de president misschien al in boerderij zou zijn. Maar met een autorisatie ging dat geen probleem zijn. Maar aangekomen aan het gebouw waar we de autorisatie zouden krijgen moesten we nog een uur wachten op de autorisatie. Dat leek ons nogal (verdacht) lang, dus besloten we om terug naar de guest te gaan en daar te wachten op Déo tot hij de autorisatie had om te vertrekken. Maar al gauw werd 8h, 9h en 9h werd 10h. Op het moment dat Déo dan belde wisten we al dat de ferme van de president niet zou doorgaan. Jammer maar helaas. Op de Congolese wijze dan.

Nadat we dan de rest van de voormiddag en de vroege namiddag wat uitgerust hadden besloten we om Patient te bellen om naar Ruashi te gaan. Ruashi is een ‘commune’ bij Lubumbashi en is vooral bij de toeristen gekend om de ‘kunstmarkt’. Eigenlijk een klein marktje waar er verkopers van malakiet, houten beeldjes, … staan. Omdat we bijna de laatste week zijn ingegaan werd het dan ook stilaan tijd om souvenirs te gaan kopen. Na de nodige onderhandelingen zijn we met de handen vol en een iets legere portefeuille vertrokken. Frère Patrick was onze chauffeur en omdat we hem nog eens moesten bedanken, zijn we nog een glas gaan drinken in de stad.

Erna zouden we naar ‘la brioche’ gaan om nog even de koloniaal uit te hangen en een pizza te gaan verorberen. Helaas was ‘la brioche’ al gesloten. Omdat we ondertussen al verheugd waren op een pizza werd al snel besloten om naar de ‘casa deglo Italiano’ te gaan. De cercle Italien zeg maar. Hier vind je trouwens enkele ‘cercles’, dit zijn clubs voor de desbetreffende landgenoten ( maar uiteraard ook anderen). Dus wij naar ‘den italiaan’ onze pizza gaan eten. Awel, ik kan u garanderen: hij heeft gesmaakt!!
Daarna zijn we nog iets gaan drinken met Basile en Jackson. En vandaag was het dan inderdaad zaterdagavond. De dag waarop Jackson mij die vrouw ging voorstellen die hij voor mij gevonden had. Maar er was geen vrouw te bespeuren. Volgens Jackson mocht ze niet na de donkeren uitgaan van haar ouders. Niet zo ongewoon hier waar het nachtelijk leven voor de vrouwelijke helft van Congo uitgesloten zaak is. Maar hij drukte mij nogmaals op het hart dat het echt een goede vrouw was blablabla…. Ondertussen is het al duidelijk geworden dat hij een blanke vrouw wil en mulatjes van kindjes. Dus gaat hij er waarschijnlijk vanuit dat ik ook een zwarte wil. Enfin, best wel grappig allemaal

Tot morgen
Jan

kledijbedeling

vrijdag 19 oktober 2007

Hallo,

Vandaag was dag 2 van de queeste rond pH bepaling. Ik heb dus alle materiaal kunnen bemachtigen om pH te bepalen. Dus steekboor, plastiek zakjes en zo waren allemaal in handbereik. Alleen, na boren bleek dat de aarde nog vochtiger was dan ik dacht en omdat de grond moet droog zijn vooraleer je begint aan de meting moest ik de aarde laten drogen. Dus 32 papiertjes uitgelegd, de stalen erop uitgegoten en laten drogen aan de lucht tot maandag. Het is hier toch warm genoeg dus tegen maandag zou het wel droog genoeg geworden zijn. Maar daardoor wordt het werk nogmaals eens uitgesteld…

Deze voormiddag ben ik dan ook nog eens Prince tegen het lijf gelopen. Ik had nog een hoop gegevens van hem nodig om mijn ‘databank’ aan te vullen. Hij had dan ook 5 thesissen bij zich over de rassenproeven van dit jaar. Omdat hij nog geen tijd gehad heeft om alles in te vullen in excelfiles moest ik dus nog alles overtypen. Een hoop werk maar goed, zo weten we weer wat gedaan.
Deze namiddag heb ik mij dan aan het werk gezet om alle gegevens van die thesissen in te vullen in een excelblad. Die 5 thesissen gingen eigenlijk over exact hetzelfde onderwerp. Gewoon 25 rassen uitzaaien en enkele parameters opnemen met 2 herhalingen. Dus 50 veldjes. Maar je moet niet denken dat ze alle 5 dezelfde manier van werken toepassen he. Alle 5 doen ze wel iets anders; ze zaaien volgens een andere dimensie, ze bemesten op verschillende ogenblikken, ze nemen bepaalde parameters niet op welke anderen dan wel doen,… Heel handig allemaal om te verwerken ;-)

Maar goed, tegen de avond ben ik dan alleen naar de couturiere gegaan om onze kleren op te halen. Jonas en Justine waren immers naar Kambikila gegaan en waren doodop. Mede ook omdat Justine een zak kleren meehad die ze in het dorp Kambikila bedeeld hadden. Etienne, een beetje de grote man van het dorp, had overal rondverteld dat Justine met een zak kleren ging komen. Je kan je natuurlijk al inbeelden dat van een rustige bedeling geen sprake was. Volgens Jonas en Justine vochten ze bijna om de kleren, zelfs als ze veel te groot of veel te klein waren voor hen. Achteraf heel grappig maar ik kan me wel inbeelden dat het op het moment zelf wel even benauwd was.
Enfin, deze avond dus naar de couturiere. Na ongeveer een week en half in vertraging was ons bestelling afgewerkt. Een tenue voor Jonas en ik, een Afrikaanse tenue voor moeke, 2 tassen voor Justine,….

Het was dus kledijbedeling deze avond. Levert gegarandeerd nog schitterende beelden op in Belgie…

Tot morgen
Jan

datingbureau Jackson

donderdag 18 oktober 2007

Hallo,

Deze morgen ben ik terug naar de faculteit gegaan om zoals je wellicht al kunt raden, om te beregenen.
Omdat mijn experiment over de invloed van de pH gaat, moest ik uiteraard na enkele weken een bodemstaal nemen om de actuele pH te weten. Maar, omdat het nu zowat congé is ( tweede zit en deliberaties achter de rug), wil dit ook zeggen dat er niet veel volk meer is op de campus. En omdat efficiëntie hier troef is, heeft er ook maar 1 of in het beste geval 2 assistenten een sleutel van een of ander lokaal. Zo ook dus van het (kleine) labo waar ik mijn materiaal moest halen om de bodemstalen te nemen. Zoals je al kon denken, was niemand van deze personen aanwezig en kon ik dus niet beginnen werken. Morgen meer geluk dan maar. Hier moet je dus alles grondig voorbereiden he.

Ondertussen waren Jonas en Justine vertrokken naar de boerderijen jacaranda, chemchem en ferme Derk om dan van desbetreffende fermes een luchtfoto te krijgen. Die heeft Justine nodig voor haar bedrijfsplan voor de bananenboerderijen.
Toen zij ook terug op de guest waren, zijn we met Patient vertrokken naar de markt om inkopen te doen. Nu we alles zelf kopen en maman Claude dus niet meer naar de markt gaat eten kopen moeten we zelf onze weg banen op marché m’ze. Blijkbaar was Patient geen overbodige luxe want die springt van hot naar her om alles te kopen wat we nodig hadden. Op minder dan een halfuur hadden we dan ook lengalenga gekocht, bukari (alle maismeel), tomaten, ajuinen, gombo (ook groenten), patatten, zoete aardappelen, plantanen (bananen om te bakken), papaja, mango, advocado, …. Een hele belevenis maar wel zeker de moeite. De marktjes hier, ik zal ze nog missen…
Tegen de avond kreeg ik dan telefoon van Jackson (de dokter en vriend van Basile). Hij wist me heel serieus mee te delen dat hij de ideale vrouw voor mij gevonden had. Schoon madam, goeie familie, een vriendelijke… Alle eigenlijk alles dat ik (zou) nodig hebben. Alleen had ik daar totaal niet achter gevraagd én was hij nog eens heel serieus daarover. Voor de mensen die zouden denken dat hij dat zei om te lachen. Dat was het dus niet. Enfin, hij ging ze voorstellen komende zaterdag. Dat belooft dus.

Tot morgen met meer congonieuws
Jan

'paring der sprinkhanen'

Jambo enou,

Deze morgen ben ik opnieuw gaan beregenen en parameters opnemen op mijn veldje. Alleen deze keer want Charles is zijn stage begonnen op ferme Kasapa en kan niet zoveel meer aanwezig zijn op het veldje tenzij heel vroeg in de ochtend maar dat zit ik dan niet zitten. Enfin, terwijl ik aan het beregenen was springt daar plots iets groots weg vanuit de tarwe. Het sprong nogal bizar voor een sprinkhaan maar bij nader inzien waren het twee sprinkhanen. Ze waren namelijk aan het paren. Best wel bijzonder vooral bij die grote exemplaren. Het vrouwtje is namelijk een centimeter of 10 groot en het mannetje een centimeter of 6-7. Het mannetje dus een stuk kleiner dan het wijfke. En zelfs na herhaaldelijk natgieten (pestkopke gelijk dak ben) bleven die op mekaar zitten. Niet los te krijgen he!! Ik heb er toch een fotooke van getrokken ze. Ik vond het vrij bijzonder.

Deze namiddag zijn we dan nog wat gaan drinken met Basile. Het was namelijk al een tijdje geleden dat we dat nog hadden gedaan. Maar ik heb al snel teruggegrepen naar de sucreetjes na een eerste Simba want de laatste tijd smaken de Congolese biertjes mij niet meer. Misschien dat het te wijten is aan de ongewone darmtoestand van de laatste weken of de warmte. Hopelijk wordt het snel beter zodat ik in België terug ten volle zal kunnen genieten van de Jupilerkes…

Al bij al een vrij drukke voormiddag vandaag maar een kalme namiddag.

Tot morgen met meer Congonieuws
Jan

patisserie Msiri

dinsdag 16 oktober 2007

Jambo,

Dinsdag vandaag, dus meet- en teldag voor de tarwe. Een werkje dat we intussen gewoon zijn en dat bijgevolg snel voorbij gaat. Dus zat het werk voor mij vandaag er al weer vrij snel op. Maar niet getreurd, Justine moest nog haar bodem voorbereiden om de fragiele in vitro plantjes in te plaatsen. Daarvoor moest eerst isomo in kleine bolletje verdeeld worden. Met het aanwezige materiaal (niet veel bijzonder dus) gingen Justine en ik aan de slag. Met een veel te grote zaag, een zakmes en een ander mes probeerden we dan de blok isomo te verkleinen. Om het binnen niet al te vuil te maken hebben we ons buiten op de drempel gezet. Wat dan uiteraard ook weer een hele hoop nieuwsgierigen lokt waardoor we het doel van het isomoverkleinen waarschijnlijk een keer of 15 uitgelegd hebben.
Na dit werkje moest de isomo nog vermengd worden met het zand en organisch materiaal. Opnieuw met de middelen die we voorhanden hadden. Uiteindelijk zijn we er nog in geslaagd en konden we alles steriliseren. Nu is alles klaar om de bananen volgende week te planten…

Deze namiddag is Hortence, de vrouw van Basile langsgeweest op de guest samen met de kleine Orgal. Justine had hen namelijk beloofd om ze een taart te leren maken. In België no big deal maar hier toch een hele onderneming. De ingrediënten hadden we deze week al snel gevonden maar dan kwamen de praktische problemen aan bod.
Maar ik moet zeggen dat Justine en Leslie ( de nieuwe studente hier op de guest) dat goed aangepakt hebben en dat het resultaat er mocht wezen.
Een eerste probleem was namelijk al het juiste gewicht afwegen! Bij gebrek aan een weegschaal werd dit dat maar met ‘de natte vinger’ gedaan. Nadat het deeg uiteindelijk klaar was, kwam het volgende probleem aan bod: bakplaten. Na een vruchteloze zoektocht werd de taart maar gemaakt in de aanwezige kasserollen. Een bizar zicht maar blijkbaar wel een goede oplossing want ongeveer 2h later (bij gebrek aan een deftig werkende oven) konden we smullen van een heerlijke appeltaart au Congo.

Enfin, we weten hier al goed onze plan te trekken
Groetjes
Jan

chilldag

Jambo,

Vandaag hebben we een rustdag genomen. Deze voormiddag was het aan mij om te beregenen dus vroeg deze morgen richting faculteit. Na het beregenen en nog wat klapkes doen met de mensen zat deze taak er ook op. Deze namiddag hebben we eerst nog een beetje gereposeerd en na 4h zijn we comissies gaan doen. Nu we deze taak overgenomen hebben van mama Claude hebben we iets meer werk gekregen. Na nog een bezoekje aan de couturiere, waar we tot de vaststelling gekomen zijn dat onze bestelling nog altijd niet klaar is, zijn we terug gekeerd naar de guest.
Nu zal je misschien denken dat we een bende tamzakken geworden zijn. Maar ik kan u garanderen dat de warmte ongelooflijk vermoeiend is. En dat slaat niet alleen op ons maar ook op alle Congolezen hier. Iedereen heeft het hier lastig met de warmte en is vrij moe. Maar ook de pillen die Carole ons gegeven heeft hebben precies toch wel zijn bijwerkingen. Altijd moe, niet veel honger, … Gelukkig is het vanavond de laatste dag dat we die pillen moeten nemen. Slecht hebben ze alvast niet gedaan want de krampen zijn bij ons alledrie fel afgenomen. Ook de diarree is veel verminderd. Dus voor wat hoort wat zeker…
Enfin, tot morgen met meer nieuws
Jan

eerste afscheid

zondag 14 oktober 2007

Jambo,

Na al iets meer dan 2 maand en half hier in Lubumbashi zijn de 2 laatste weken aangebroken. De tijd gaat hier ongelooflijk snel en we hebben hier al de tijd van ons leven beleefd!! Maar aan alle mooie liedjes komt stilaan een eind en dat hebben we vandaag voor het eerst geproefd.
Deze morgen zijn we namelijk naar Bakanja centre geweest om de mis daar bij te wonen. Omdat we vrezen dat we de volgende twee weekends op zaterdagavond een stapke zullen zetten en daardoor zondagochtends net iets te lastig zijn, was het vandaag wellicht de laatste keer in Bakanja centre. Na de mis vol ambiance en een klapke met Annie Devos moesten we helaas ons eerste afscheid hier voorbereiden. Dat belooft nog klap lastig te worden de volgende twee weken.

Enfin, nadat we op het gemak teruggekeerd waren van Bakanja hebben we voor de rest van de dag uitgerust hier in de guest. De warmte, maar waarschijnlijk ook de pillen van Carole, maken wel dat je snel vermoeid bent hier. Voor jullie zal het waarschijnlijk lijken dat we niks doen en toch heel moe zijn. Dat van dat niks doen is toch niet helemaal waar. We doen inderdaad niet zoveel maar zoals ik al zei is de warmte echt wel vermoeiend!

Tot morgen
Jan

huisvuilophaling

zaterdag 13 oktober 2007

Hallo allemaal,

Vandaag was het zaterdag dus weekend en dus niet zoveel uitgestoken vandaag. We hebben wel bezoek gekregen van Ward De Wulf uit Nazareth, een jonge gast die hier ‘Rock Lubumbashi’ wil organiseren. Jonas kent die vanuit zijn gemeente en dus is hij hier op bezoek geweest (hem kan je trouwens volgen op http://rocklubumbashi.blogspot.com ) Via hem zijn we dan ook te weten gekomen dat er een (rap)optreden was in de halle de l’etoile (zie ook verslag van twee weken geleden). Omdat we dus niks speciaals te doen hadden zijn we daar naartoe gegaan. Daar zat ook Lies ons op te wachten, zij doet een stage bij de Kiro in Lubumbashi (de Kiro is de equivalent van de Chiro in Belgie) en is hier ook voor 3 maanden. Zij verblijft wel in een gastgezin en daarom waren er 2 van de familie meegekomen, Tete en Jean. Uiteindelijk is het optreden ongeveer 1h30 te laat begonnen maar soit, het was wel eens de moeite. Op het eind trad ook ‘Dominic Kalobalongo’ op. Dat is een Congolese Belg die hier een aantal weken op vakantie is maar die in Brussel woont. Hij brengt zo een beetje verwesterde Congolese muziek. Helen toffen typ trouwens. We hebben er efkes een klapke mee gedaan en ook zijn kaartje gevraagd. Als we ooit nog eens een Afrikafeestje geven in Belgie weten we hem wel te vinden.

Trouwens, het debacle met mama Claude gaat nog altijd voort. Vandaag heeft ze niet gekookt voor ons. Waarschijnlijk omdat ze nog altijd kwaad is op ons terwijl ze daar eigenlijk geen reden voor heeft. Wij willen gewoon weten hoeveel we werkelijk verbruiken in een week… Enfin, vandaag had ze dus niet gekookt, Justine maakte daar even een opmerking van. Dan zei ze gewoon dat er nog kip in de diepvriezer zit, Justine was een beetje overdonderd en mama Claude is letterlijk het huis uit gevlucht. Tja, we zien wel wat het wordt, we trekken onze plan wel. Onze was is trouwens al meer dan een week niet gedaan ook…

Omdat het een kalme dag was leek het mij wel opportuun om na lange tijd nog eens een nieuw thema aan te snijden: HUISVUILOPHALING
Eigenlijk een overbodig woord hier want dat kennen ze hier dus totaal niet he. Papiertjes, plastic enz wordt hier gewoon op straat gegooid (het feit dat je hier geen vuilbakken vind zal er ook wel wat mee te maken hebben) waardoor het hier eigenlijk wel een vuile boel is. Vooral het plastiek is een doorn in het oog. Karton wordt ’s avonds gewoon samengeraapt en op een hoek van de straat in brand gestoken. Op die manier wordt de stad ook nog wat verlicht want straatverlichting is hier ook vrij zeldzaam. Een vrij bizar beeld trouwens midden een grote stad gelijk Lubum.

In feite wordt alles in brand gestoken. Als het vuil zich teveel opstapelt wordt het gewoon samengeharkt op een hoopje, een lucifer erin en weg ermee. Ook de diepe grote goten overal in het stad, die eigenlijk dienen om het overvloedige water in het regenseizoen weg te laten vloeien, zijn een perfecte vuilnisbak. Als daar dan wat afvalwater op gekapt wordt brengt dit toch wat ongename geurtjes met zich mee…
Ook als het gras ‘afgereden’ wordt wordt dit gewoon samengeharkt en opgebrand. Dat lukt hier wel want het gras is poerdroog tijdens het droogseizoen. Om de een of andere reden brengt dit ook een vrij zure en onaangename geur met zich mee. Zoals je al gemerkt hebt staat afgereden tussen aanhalingstekens. Dat komt omdat grasmachines hier niet bestaan. Het gras wordt kortgezet met een soort machete. Dus door te hakken en te slaan wordt het gras hier gemaaid…
Enfin, huisvuil en zijn verwerking, het is hier iets bizar…

Tot morgen

Jan

P.S. Aan AB Rollegem: bedankt voor de reactie maar als je nog zou uw e-mailadres of zo kunnen achterlaten dan kan ik antwoorden op uw bericht.

salama

vrijdag 12 oktober 2007

Jambo,

Deze morgen was het voor Justine de laatste keer dat ze in haar labo bananenplanten ging overzetten. De volgende 2 weken zullen ze immers nog niet groot genoeg zijn om nog eens over te zetten. Vandaar dat het voor Jonas en ik nog eens de uitgelezen kans was om plantjes te versnijden en te verplanten. En dat is inderdaad tof voor een uurke of misschien nog iets meer maar om dat hele dagen te doen, nee bedankt ze.
Enfin, na het overzetten ( en eigenlijk ervoor ook al) ging Jonas verder met zijn zoektocht naar een geografische kaart van Kambikila én een GPS die juist werkt. Een taak waar hij al heel de week mee bezig was. Maar vandaag zou het toch moeten lukken…
Uiteindelijk weet hij nu welke GPS de juiste is maar hij heeft hem nog niet te pakken én hij heeft de persoon gevonden die de kaart voor hem kan opzoeken. Normaal zou hij ze morgen in zijn bezit moeten hebben. We zien wel.

Nadat ik al enkele weken mijn kop niet meer laten zien heb aan pater Marcel (mijn dorpsgenoot nota bene), besloot ik dat het hoog tijd was om nog eens Salama te gaan bezoeken. Deze keer tijdens de schooluren. Omdat Jonas Salama nog niet gezien had zijn zowel Jonas en Justine meegegaan. Nu we de stad al een beetje beter kennen zijn we met de taxibusjes tot in het centrum gereden en dan nog een stuk te voet gegaan tot we uiteindelijk bij Salama gekomen zijn. Daar heeft Marcel ons hartelijk verwelkomd en samen met pater Luc (een Gullegemnaar) ons een rondleiding gegeven in de technische school van Salama met alle ateliers (garage, drukkerij, mechaniek, …) en klassen.
Daarna ben ik dan alleen met Marcel nog een frisse Simba gaan drinken in hun huis. Jonas en Justine moesten immers terug naar de faculteit voor de kaart van Jonas.
Zo heb ik dan met Marcel en Luc nog efkes bijgepraat over de Congo en uiteraard ook efkes over Bellegem. Het is namelijk de eerste keer in de 26 jaar dat Marcel hier in Lubumbashi zit, dat er een Bellegemnaar op bezoek komt. Voor de familie en kennissen van Marcel moest ik alvast veel groeten doen, dus voor diegene die de blog volgen is dit bij deze al deels ingevuld!

Vele groeten en tot morgen
Jan

Léon

donderdag 11 oktober 2007

Sinds enkele weken lopen op de faculteit een hoop geiten los rond. Omdat de eigenaar de geiten niet wil vastzetten, ook niet na herhaaldelijk schrijven, zit er voor ons niks anders op dan een omheining te maken voor ons proefveld. Aangezien onze tarwe zowat het enige frisgroene in de buurt is, zou deze wel eens zeer gegeerd kunnen zijn bij die allesvretende levende mitshopo. Zeker omdat de deze week enkele keren gesignaleerd zijn dicht bij ons proefveld.Charles is gisteren op zoek gegaan naar iets van een draad of een net om rond ons veld te spannen. Uiteindelijk heeft hij een visnet gevonden. Dat hebben we deze morgen dan ook bevestigd rond het proefterrein. Alleen duurde dit werkje veel langer dan voorzien en hadden we pas om 17h gedaan ermee. Je moet namelijk onderaan het net iets hangen om te verzwaren, zoniet krimpt het net direct terug en je moet het bovenaan ook nog eens bevestigen. Veel werk met andere woorden. Gelukkig heeft het gisteren ferm geregend waardoor ook de hitte een beetje verdwenen is. Het was vandaag ook vrij bewolkt waardoor er eigenlijk een perfect werkklimaat heerste hier in Lubum. Dus na een dag gevuld met net spannen was de ‘operatie geit’ afgelopen.

Vandaag was het ook Léon zijn verjaardag. Ik denk dat ik wel al eens iets geschreven heb over Leon. Dat is die Ardennois die hier in Lubum komen wonen is en zowat alles wil verwezenlijken hier. Zo verkoopt hij nu bouletten en kip, maakt hij yoghurt, heeft hij zijn biomethanisatie-installatie verlaten omdat de Congolezen er niet willen werken, heeft hij een camion gehuurd om zand te gaan vervoeren, wil hij nog op de boerderij van de minister wat gaan uitspoken enzovoort enzovoort. Hij begint nl alles maar iets tot een goed einde brengen zit er niet altijd in. Hij kan het ook heel maar dan ook heel goed uitleggen. Enfin, wel ne toffe pee om met te babbelen en om te gaan dansen of zo.
Maar vandaag was het dus zijn verjaardag. Omdat zijn familie in België zit en wij hier zowat zijn enige vrienden zijn, hebben we besloten (alle Carole eigenlijk) om hem hier op de guest uit te nodigen voor een typische Vlaamse schotel. Na rijp beraad werd het puree met carbonade. Bij gebrek aan een goei Belgische bruin bierke werd het maar carbonade met Simba. Wat later een heel geslaagde combinatie bleek.
Ook Mylor, de Congolese assistent en ook goeie vriend van Leon, en Salome (een half Belgisch-Etiopische schone die hier voor 4 jaar op een project zit rond educatie of zoiets). Na een aperitiefje met begot Ricard!! en Congolese chips en arachidenoten was het tijd om onze poten onder tafel te schuiven voor een overheerlijke rundscarbonade met puree.
Ik denk wel dat Leon een geslaagde verjaardag achter de rug gehad heeft zoals wij een geslaagde avond achter de rug hadden.

Tot morgen
Jan

mouillé

woensdag 10 oktober 2007

Jambo,

Deze morgen ben ik meegegaan met Justine naar de campus om medium voor haar bananen te maken. Op Congolese wijze duurt dit ongeveer een dag maar wij hadden al in een dik uur gedaan daarmee. Omdat Justine geen bokalen meer heeft om de bananen in te planten zijn we hier op de guest maar op zoek gegaan naar bokalen. Deze hebben we dan ook gevonden onder de vorm van opgespaarde chocopotten. Alleen, maman Claude bewaart deze potten zonder ze uit te wassen dus met de restjes choco er nog in. Niet echt het meest aangename werkje om die uit te kuisen maar soit.

Ik moest ook beregenen deze morgen en daar ben ik een ongenode gast tegen gekomen. Een grote sprinkhaan was bezig te fretten aan mijn tarwe! Omdat het een groot exemplaar was en daarbij nog eens mooie kleuren had, heb ik besloten om deze achterna te jagen. Na welgeteld 7 pogingen (want hier kunnen sprinkhanen ook vliegen) ben ik erin geslaagd om het exemplaar van bijna 10cm te pakken te krijgen. Hiphiphoera!

Vanmiddag zijn we dan naar marché Kenia gegaan om te proberen een pagne (een stofke) te wisselen. Justine had maandag namelijk een stof gekocht maar op de een of andere mysterieuze manier had ze het verkeerde stofke mee naar huis.
We hadden al snel het juiste stofke gevonden maar helaas wilden ze niet wisselen! Jammer voor Justine maar ergens wel begrijpelijk. Op datzelfde kraamke heb ik dan maar stofkes gekocht voor mij en voor een Afrikaans tenue voor moeke. Na een hoog oplaaiende discussie zijn we moeten vluchten van de marché. Onderweg nog snel wat extra souvenirs gekocht en dan snel de taxibus in en weg.

In de taxibus begon het buiten dan stilaan te druppelen, het was de hele dag nl al overtrokken. Nog in de taxibus brak de regenbui dan ook werkelijk uit. Een tropische regenbui gelijk da ze die hier goed kennen. Niks aan te doen, we moesten er door om een volgende bus te nemen. Als het begint te regenen gaan al die Congolezen hier gewoon onder een luifel staan schuilen voor de regen en ze blijven gewoon staan tot het weer over is (en dat kan inderdaad efkes duren hier). Ze moesten dan ook kijken dat die 3 muzungus door de regen bleven lopen. Helaas had ik geen rekening gehouden met het feit dat ik een wit hemdje aan had waardoor het al snel wet-hemdje werd. Uitgeregend kwamen dan toe in de Hyper Psaro om nog wat comissies te doen. Aiaiai. In het regenseizoen nemen ze hier dan ook al snel het woord ‘mouillé in de mond, wat ‘uitgeregend’ wil zeggen

Van de Hyper Psaro gekomen zijn we dan richting Carrefour getrokken om een pintje te gaan drinken met Basile (voor alle duidelijkheid, de Carrefour hier is gene winkel maar een rotonde vol met winkels en cafeetjes). Omdat het al een tijdje geleden was dat we een mitshopooke gegeten hebben zijn we richting cartier Golf getrokken om daar een ‘schelle van de geite’ te eten in een etablissement dat lichtjes op een etablissement voor lichte zeden leek. Enfin, dat kom je hier wel meer tegen en we hebben geen farcen tegengekomen.
Van daar moesten we dan nog te voet terug naar de guest maar omdat het geregend had is alles hier in modder en slijk. En dat glijdt nogal geweldig. Met als gevolg dat het net leek of we om 5h ’s nachts met een ferm stuk in ons kraag van de Overpoort kwamen. Constant evenwicht terugvinden, als we iets wilden zeggen stilstaan, … Manmanman. Onderweg hadden we dan nog eens een regenbui op onze kop waardoor we voor de 2^e keer vandaag ‘mouillé’ waren. Conclusie van de dag: nat en blijkbaar is het regenseizoen (vrij vroeg) losgebroken.

Tot morgen
Jan