'Flikken' goes Africa

Jambo,

Deze voormiddag was het plan om mee te gaan met Jonas naar Kambikila om daar opnieuw een bodemprofiel te ontleden. Justine had niks speciaals te doen en ging dus ook meegaan.
Samen met Bazil, José en papa Léon (the crazy driver) maakt dat een totaal van 6 personen.

Geen probleem, dan kruipen we wel met 4 achteraan he. Na een beetje passen en puzzelen zaten we allemaal in de pick-up.
Rond 9h00 (1h30 in vertraging) zijn we dan vertrokken richting Kambikila. Bazil zei nog dat we een beetje moesten opletten in het stad omdat we eigenlijk niet met 4 achteraan mogen zitten. Maar daar zaten we niet al te erg mee in…

Tot plots een of andere flik ons gebaart om te stoppen en aan de kant te gaan (jawel, omdat we met 4 achteraan zaten). Had het van papa Léon afgehangen, hij had gewoon doorgereden en de flik afgeschud (!) maar van José moest hij toch aan de kant gaan (hebben we dan ook gedaan).

Die flik direct van zijn tak beginnen maken dat we met teveel achteraan zaten en José en Bazil in discussie ermee. Dat we studenten waren, van de unief, … Ik weet niet precies wat want het was int Swahili maar soit, die flik was precies ne echten en wilde hem niet laten kennen.

Achteraf zei Bazil dat hij dacht dat we hier waren voor de mijnen. En je moet weten dat de mensen voor de mijnen hier niet zo graag gezien zijn omdat ze de mineralen van de Congolezen zogezegd stelen, maar daar wijt ik later wel nog eens een stukje proza over…De flikken wilden ons gewoon laten betalen omdat we veel geld zouden hebben met het waarschijnlijke gevolg dat een groot deel van dat geld in hun zakken vloeit...

Zelfs met de nodige autorisatiepapieren van de doyen Ngongo Luhembwe wilden ze ons niet geloven (want ondertussen hadden 3 andere flikken die eenzame flik vergezeld). Gene moyen, we moesten mee naar de ‘bureau’. Ene flik vanachter in de bak van de pick-up en dan richting bureau, precies criminelen ;-)

Aangekomen aan de bureau gingen Bazil en José opnieuw discussiëren met de grote chef. Ondertussen bleven wij braaf in de auto zitten samen met papa Leon.
Plots komt er ne flik af en beveelt papa Leon om de contactsleutels af te geven wat die laatste uiteraard niet wilde doen. Omdat hij bleef aandringen haalde papa Leon zijn geweldige verwisseltruc boven! Na een beetje gefoefel aan zijn stuur haalde hij een sleutel van zijn sleutelbos en gaf die aan de flik. Uiteraard zijn contactsleutel niet. We hadden het allemaal gezien behalve de flik dan…. Met het gekende gegniffel van papa Leon als gevolg.

Na een halfuurke wachten kwam Bazil ons 2000FC vragen om de boete te betalen. Hoewel, boete precies. Nadat ze met de grote chef gediscussieerd hadden en duidelijk gemaakt hadden dat we niet van de mijnen waren maar gewoon studenten zonder geld had de chef besloten om de grote boete te laten vallen.
Enige compensatie: het bureau zat door zijn voorraad papier heen dus moesten we een pak papier gaan kopen voor de flikken!! Nie normaal.

Dus omdat we met 4 vanachter zaten, terwijl ze in de taxibusjes met 19 zitten en het verkeer ongelooflijk chaotisch en gevaarlijk is, moesten we een boete betalen. Manmanmanman.

Tegen dat alles geregeld was, was het al te laat om nog te vertrekken naar Kambikila en hebben we besloten om terug te keren naar de guest.
Alleen, we mochten nog altijd niet met 4 vanachter he. Dan heb ik mij maar in de bak van de pick-up gezet wat dan wel weer mag! Je mag uw bak van uw pick-up dus volledig vullen met mensen maar er mogen maar 3 personen vanachter in uw jeep!

De rit in de bak van de pick-up was trouwens heel aangenaam! Je hebt een goed en heel ander zicht op de straten dan dat je door het raampje moet kijken.

Deze namiddag hebben we dan ook niet veel meer gedaan. We hebben een poging gedaan om het museum te bezoeken maar zijn helaas verkeerd gelopen in de stad. Dan hebben we maar nog even de marché M’ze bezocht met het nodige gemuzungu vandien.
Wel een toffe markt maar je mag niet te lang stilstaan.

Deze avond komt frere Patrick ons nog halen om naar een concert van een koor te gaan. We zien wel wat dat geeft maar gegarandeerd zal er wel ambiance en vuurwerk zijn.

Daarover morgen zeker verslag!

Tot morgen
Jan

markt met mama Claude

Hallo,

Vandaag was een heel rustige dag. Zelfs naar Congolese normen!

Hopelijk vergeef je het me als ik vandaag niet veel opschrijf. Dit dan ter compensatie van het fantastische taxibusrelaas van gisteren…..

Deze morgen dus mijn taak op mij genomen om de tarwe te gaan beregenen. En dat was dan alles voor vandaag!

Deze middag nog wat gereposeerd en uiteindelijk zijn Justine en ik nog meegegaan met mama Claude naar de markt gegaan. Op weg kan je wat bananen en appelsienen kopen van een madamke die met een hele boom bananen en appelsienen op hun kop lopen.
Voor andere inkopen kan je wel terecht in een supermarktje.

Blijkt dus dat de Makro hier ook mag leveren want overal vond je blikken van het merk ‘Resto’. Import uit Belgie dus. En wonder boven wonder vond ik ook nog een stapel met heerlijke ‘Cote d’or’ chocolade. Kostte wel wat geld maar ik heb het ervoor over!! Vanavond zeker nog een stukje smullen!!

Er zijn ook nog een hele hoop nieuwe studenten bijgekomen hier in de guest. 3 studenten geneeskunde uit Liège die hier een maand op stage komen. En nog een juffrouwke die Afrikaanse talen en cultuur gestudeerd heeft en die hier een beetje onderzoek komt verrichten naar de taalkundige invloeden of zoiets in dien aard. Voordeel (of nadeel) is wel dat ze Nederlands spreekt! Ze komt namelijk uit Brugghe.

Deze avond hebben we dan ook goed ingezet met een heftig potje ‘Jungle speed’ (kwestie van in de mood te blijven he)

Dit was zo een beetje alles wat we vandaag hebben gedaan, niet veel dus.
Hopelijk morgen een spannendere dag!

Tot morgen!

Jan

taxibus

Hallo iedereen,

Vandaag was een vrij rustige dag. Deze voormiddag mijn mooie proefveld gaan water geven en een bodemstaal genomen. Dat was mijn dagtaak vandaag. Dus voor de rest heb ik het rustig aan gedaan. Naar Afrikaanse normen heb ik namelijk ontzettend veel gewerkt maandag en dinsdag…

Ik heb dan nog Jonas geholpen om zijn bodemstalen te prepareren die hij gisteren op Kambikila in zijn putje heeft genomen.

Omdat ik vandaag niet zoveel heb beleefd leek het mij wel gepast om een nieuw thema aan te snijden: DE TAXIBUS!!

Ik heb het er al even over gehad denk ik maar het fenomeen is te uitzonderlijk om er niet nog eens bij stil te staan.

Stel je eens een Toyotabusje voor. Ja inderdaad, zo eentje dat gegeerd is bij de allochtonen in Belgiê. Hoeveel mensen denk je dat er daar inkunnen? Een normaal geêduceerde mens zegt dan: 9. 3 vooraan, 3 in het midden en 3 achteraan.

Wel, hier kunnen er maar liefst 19! in. Jonas heeft de (te betwisten) eer gehad om met 20 man in zo een busje te zitten. Op de plaats waar de middenbank normaal staat, hebben ze hier 2 banken in gesoldeerd. In de koffer staan dwars op de middenbank aan beide kanten ook nog 2 banken geïnstalleerd. Als je rekent dat ze per bank 4 mensen proppen, komt diezelfde geëduceerde mens aan een getal van 16 (4x4 is dat). Vooraan bij de chauffeur zitten ook nog 2 mensen. Samen maakt dit een rond getal van 19 personen!

19 mensen in een busje, het is een prestatie. Daarbij komt ook nog dat vele busjes in een niet zo zindelijke staat zijn, als ik het zo kan uitdrukken. Laatst zat ik in een busje net achter de chauffeur en voelde ik de hitte van de motor schroeien tegen mijn been. Het enige dat perfect werkt is de claxon! Het belang van deze claxon konden jullie al lezen in een vorig verslag.

Een taxibusje heeft ook 2 begeleiders. De ene is uiteraard de chauffeur, die de taak heeft om zo veilig mogelijk door het verkeer te rijden. Helaas is dit niet altijd het geval. De chauffeur heeft als 2^e taak om regelmatig een nieuwe cassette met Afrikaanse muziek in de autoradio te proppen.

De andere is de ‘begeleider’. Die heeft als taak om zijn busje zo snel mogelijk vol te krijgen want ‘time is money’. Tijdens de rit hangt deze dan ook dikwijls uit de schuifdeur om een goed overzicht van de straat te krijgen. Hij moet ook het geld ontvangen (varieert tussen de 100 en 150 FC).

Het gebeurt ook regelmatig dat het busje al vertrekt zonder dat de begeleider mee is. Deze moet dan even lopen en in de open schuifdeur springen om mee te zijn….

Misschien hebt u nu het idee dat een taxibusje heel onveilig is. Het is inderdaad niet het veiligste vervoermiddel maar het is zeker niet levensgevaarlijk! Volgens de rijstijl hier ben ik ontzettend verbaasd dat ik nog geen enkel ongeluk heb zien gebeuren.
Dus, geen paniek!

Taxibusjes, a way of life in Congo!

Oh ja, voor ik het vergeet. Ik vind het ontzettend leuk als jullie reageren op de blog, blijven doen en hoe meer hoe liever! Maar ik denk dat als je uw reactie typt, dat je ook een vakje hebt om uw naam in te vullen. Zou je dit ook kunnen doen, want soms weet ik niet van wie het berichtje komt als je niet tekent met een naam. Dat is gewoon even praktisch… Toch hartelijk bedankt voor de mailtjes!

Vele groetjes,

Jan

dinsdag, zaaidag

Jambo!

Ik dacht dat ik het nooit ging kunnen zeggen (of schrijven) maar: MIJN PROEFVELD IS GEZAAID!! Wonder boven wonder! Dieu a nous aidé!

Samengevat ben ik deze morgen naar mijn proefveld vertrokken om alles nog wat fijn te maken, nog eens te beregenen en uiteindelijk te zaaien in de namiddag.

Ik denk dat we in de Europese week zitten want de planning klopte als een bus. Het kan natuurlijk ook zijn dat ik al mijn planning aanpas aan het ritme hier.

Deze namiddag zaaien dus. In ieder proefveldje 8 rijtjes maken voor de tarwe en 5 rijtjes voor de triticale. Foto’s van deze poging vind u dan wel op de site.

Zaaien is hier dus volledig handmatig, dus in de rijtjes 20 zaadjes tellen voor de tarwe en 10 zaadjes voor de triticale.

Voor 32 veldjes zijn we dus de hele namiddag bezig geweest. Kan natuurlijk ook zijn omdat Charles ( mijn congolese student) een echte Congolees is en (heel) regelmatig nood heeft aan een pauze.

Maar enfin, dat buiten beschouwing gelaten hebben we gisteren en vandaag heel mooi werk geleverd. Werk dat trouwens 11 dagen in vertraging is uitgevoerd maar enfin, we zijn er in geslaagd!

Na nog even te hebben beregend, wat trouwens mijn vast werk is de volgende 2 maanden, zat het werk erop voor vandaag en ben ik als heel tevreden mens naar huis gegaan!

We zijn trouwens ook verhuisd van de ‘bunker’ van de guest naar het huis. Een hele verbetering in luxe maw. Ware het niet dat ik nog een weekje in dezelfde kamer van Jonas moet slapen omdat er niet genoeg kamers zijn. Maar dat is ook niet zo erg. Mijn matras ligt nu op de grond en ik kom niet meer wakker van het gekraak van mijn bed als ik mij even wil draaien! Geen klachten dus. Volgende week vertrekt er weer iemand en kan ik zelf een kamer betrekken.

Deze avond hebben we trouwens weer problemen met de elektriciteit. Problemen in de guest zelf denk ik dus zitten we nu maar te werken met de stroomgroep aan. Dit wel dus ook zeggen dat we moeten doorwerken want wie weet wanneer de benzine op is voor in de stroomgroep…

Eindelijk kan ik als gelukkige mens afsluiten,
Kesho

Jan

Maandag, Jandag

Hallo iedereen,

Vandaag heb ik de beste dag beleefd sinds ongeveer 3 weken! Deze morgen hadden we een vergadering met de doyen (Michel Ngongo) in verband met mijn proefveld dat maar niet van de grond komt.

Daar heeft hij mij (en Charles en Prince) verzekerd dat water geen enkel probleem is en dat we zeker iemand gaan vinden die de vaten zou kunnen vullen. We kregen met andere woorden groene kaart om te beginnen werken. Alle andere eventuele plannen zijn dus direct van tafel gevaagd

Dat heb ik dan maar gedaan ook he. Deze morgen 16 zakjes droge koestront afgewogen (zie ook ‘koeiemest’) van 3kg en deze namiddag 16 zakjes kalk. De bedoeling was om alle watervaten gevuld te krijgen en ook nog om alle veldjes te beregenen. Maar na alle moeilijkheden deze week had ik mij er al op voorbereid dat we enkel de mest en de kalk ging kunnen op het land gooien en inwerken.

Maar wonder boven wonder verliep alles al bij al vrij goed en hebben we zelfs 10l water per veldje kunnen beregenen. Nog niet genoeg om goed te zijn maar het is al een begin. Vandaag was dus echt mijn luckyday! Eindelijk, ik had er echt nood aan. (“Dieu va nous aider!”)

Het plan is nu om morgen te zaaien. Jawel, u leest het heel goed: ZAAIEN!! Dat leek mij al een paranoia woord maar het komt er toch nog van!

Zoals u misschien al gemerkt hebt (of als u het nog niet gemerkt hebt), vandaag was echt mijn topdag!

Ik hoop nu dat ik niet te veel chance gehad heb op 1 dag en dat ik morgen effectief ga kunnen zaaien, maar dat leest u morgen ongetwijfeld wel!

De doyen is ook nog langs geweest om met mijn laptop bij de Steve te gaan (da is zowat de informaticaspecialist van de universiteit) om het probleem van mijn foto’s te uploaden op te lossen. Volgens hem ligt het dus niet aan mijn computer maar wel aan het feit dat de internetverbinding hier (en op de campus) via de universiteit lopen en dat er daar een beveiliging tegen uploaden opzit! Op de bureau van de FAO (Food and Agricultural Organisation) (waar Ngongo trouwens ook nog de verantwoordelijke voor de provincie Katanga is), zou het dus wel moeten lukken. Ik hoop daar deze week nog eens te geraken zodat jullie eindelijk wat foto’s van onze avonturen hier kunnen bekijken! Blijkbaar wordt deze week een topweek voor mij!!

Dus, voor alle mensen die dachten dat ik in zak en as zat (hé Joline), ik ben er weer bovenop en ik zal er hier weer met volle teugen van genieten!! Alle, alleszins tot de volgende tegenslag maar ja, dat is Congo he. Ik begin er al aan te wennen, dat belooft al voor de terugkomst. ‘Polé polé’ zeggen ze hier dan, ‘alles op ’t gemak’.

Tot morgen iedereen en ik hoop (ben er wel vrij zeker van) met goed nieuws, namelijk dat alles kan beginnen groeien!

Kesho (betekent tot morgen!),

Jan

Marché M'zée

(verslag van gisteren pas vanmorgen op internet geplaatst wegens stroompanne en dus geen internet)

Hallo,

Vandaag hebben we niet zo veel uitgestoken. Na eens lekker lang uitgeslapen te hebben na de ‘vermoeiende’ dansavond was het al bijna middag.

Deze namiddag had Bazil ons beloofd om naar de markt te gaan hier in Lubum. Toen hij ongeveer een uur te laat was zijn we dan zelf maar vertrokken richting Marché M’zee. M’zee komt van Laurent M’zee Kabila, de vorige president van het land.

Op de weg naar de markt hoorden we achter ons plots een knal. De benzinetank van een taxibusje was opengesprongen denk ik. Allé het was alleszins iets dat niet normaal was en er kwam redelijk wat naft uit het busje gelopen. De taxibusjes, het blijft iets apart.

Uiteindelijk zijn we dan op de markt aangekomen. Vele kraampjes dicht tegen elkaar gestampt met vanalles en nog wat. Eigenlijk een Brico voor 2ehandsmateriaal: halfroeste vijzen, een moersleutel, een paar oude bouten en moeren, …

Een beetje verder kwamen we dan aan de ‘afdeling’ voeding. Kramen met rauw vlees waar de vliegen massaal rondzwermen, vis die half ligt te rotten, bloem met massaal veel vliegen, … Om dan nog maar van de geur te zwijgen. Manman, dat zou het FAVV in Belgie eens moeten zien. Ik denkt dat ze der een week niet van slapen.

Uiteindelijk hebben we dan maar vrij snel de markt verlaten en nog een toertje gedaan in de stad. Helaas herkennen we al veel plaatsen maar kunnen we onze weg nog niet zo goed vinden. Alle straten lopen hier ook parallel aan elkaar wat de situatie duidelijk niet vergemakkelijkt.

Tegen de tijd dat we moeten vertrekken hoop ik dat we ons al wat beter wegwijs kunnen maken hier in de stad.

Deze avond is Michel Ngongo nog eens langsgekomen om de situatie rond mijn veldje te bespreken. Morgenochtend om 8h30 is er een vergadering op het kantoor van het FAO (waar Michel nog een hoge plaats bekleedt) samen met de assistent en de congolese student. Dan zullen we beslissen wat we nu effectief gaan doen…

Hopelijk kan ik snel beginnen zaaien!!

Tot morgen hopelijk met goed nieuws

baaldag II

Hallo,

Vandaag het verslag van gisteren want gisteren heb ik geen tijd meer gehad om het te publiceren.

Gisteren was dus alweer een dag om snel te vergeten.

Het plan was dus om zaterdagochtend een tuinslang te leggen van aan het dichtstbijzijnde kraantje tot aan ons proefveld (400m!!). Met een uur in vertraging zijn we daar dan ook aan begonnen. Maar al snel bleek dat er veel te weinig druk op de kraan zat om het water 400m ver te stuwen. Na amper 100m kwam er al niks meer uit de slang….!! De zoveelste tegenslag. Het grote probleem van de proefvelden is dat er geen water beschikbaar is dicht bij het proefveld. Behalve ons eerste proefveld maar daar was de grond niet zuur genoeg voor het proefopzet.

Een andere oplossing was om nog een nieuw proefveld klaar te leggen dat niet zover van de kranen was maar na onderzoek bleek dat ook daar de pH te hoog lag voor het proefopzet.

Na enkele mogelijke oplossingen te hebben overlopen ben ik tot de conclusie gekomen dat we geen water kunnen aanbrengen bij een zure grond en dat we het proefopzet zullen moeten veranderen.

Helaas ben ik hier dan al bijna 3 weken en heb ik nog steeds niks kunnen doen. Ik zat er gisterennamiddag dan ook even door.

Maar om alles een beetje te vergeten zijn we met assistent Basil en zijne maat, een dokter, dan maar wat Tembos gaan soldaat maken.

Basil is ook zot van ‘michopo’ dus zijn we dan ook maar ergens die lokale specialiteit gaan proeven.

Gisteravond was het dus zaterdagavond en zijn we met Basil, zijne maat en met Déo (een andere assistent) gaan dansen hier in Lubumbashi in een paar kleine en wat grotere dancingskes.

Iedereen danst dan ook wel. Niet iedereen staat recht maar blijkbaar kan je ook dansen terwijl je gewoon op je stoel zit… Ook heel grappig is, dat als er een goe liedje opligt, de mensen gewoon efkes recht staan vanop hun stoel, terplaatse wat dansen en erna terug gaan zitten.

Maar natuurlijk zijn wij niet blijven zitten en hebben we ons op de dansvloer van de lokale dancings gewaagd.

Zeker voor herhaling vatbaar!!

Waarschijnlijk volgt vanavond een verslag van deze zondag…

Groetjes

Jan

Kambikila part II

Jambo,

Dan komt hier het tweede verslag van vandaag. Alle in feite het enige correcte van vandaag. Da van de verkeerschaos was eigenlijk van gisteren.

Gisterenavond belde Prince mij met de mededeling dat het geld niet beschikbaar was om de nodige aankopen te doen voor mijn project. Daardoor kon ik vandaag niet verder werken. Het materiaal dient eigenlijk enkel om water beschikbaar te krijgen nabij mijn veldjes.

Nu goed, dan stellen we alles nog maar even uit he, pfffff.

Dat maakte wel dat ik vandaag meekon met Jonas op prospectie naar Kambikila. Justine was ook al goed gevorderd in haar werk dus zij ging ook mee. Het plan was om om 7h30-8h te vertrekken maar we zijn dus maar om 10h30 vertrokken richting Kambikila. Africa, a way of life.

José, de expert hier in bodems ging natuurlijk ook mee! José is geboren in de brousse en leeft van de brousse. De ideale man dus om mee te hebben. Na een heel korte spoedcursus (altijd een stok meedoen tegen eventuele beesten, als er een beest op u zit dat je niet kent niet direct doodslaan want soms kan dat geweldige irritatie veroorzaken, eet niks waarvan je niet zeker bent dat je het kent) konden we de brousse in. Originele brousse is het niet meer want alles is ooit eens gekapt en verschillende keren opgebrand om houtskool te maken. Nu groeit er nog jonge vegetatie maar op plaatsen toch redelijk dicht.

Met de plaatselijke gids (Etienne, eveneens geboren en getogen in de brousse namelijk in het dorpje Kambikila) die later kwam aansluiten hebben we nogmaals een toer gemaakt door het 18ha grote domein van de fondation Maïsha.

Na even gesproken te hebben met de plaatselijke boeren hebben we dan nog de moestuinen van de boeren langs de rivier Kafubu gewandeld. In het droog seizoen is de rivier genoeg gezakt om op de oever aan landbouw te doen. Een heel dankbare grond want door de jaarlijkse overstroming is dat vruchtbare grond en water is er altijd in de buurt. Daar worden veel kolen gekweekt om te verkopen in de stad.

In het regenseizoen (tegen eind december als het regenseizoen al een maand of 2 bezig is) overstromen de oevers en kan niks meer gekweekt worden.

Op de foto’s (die ik hoop binnenkort te kunnen publiceren) zal je zien dat het gebied rond de rivier heel groen en idyllisch is.

Na een tochtje van een uur of 4 zat de brousse erop voor vandaag.

Enige probleem was dat papa Leon nog niet gearriveerd was op Kambikila. Daarop zijn we dan maar te voet de 18km lange stoffige weg naar Lubumbashi opgelopen. Daarbij passeerden we onder andere het dorpje van Etienne (Kambikila) en ook een domein van de paters Salesianen (waar we trouwens eerst een sucretje gedronken hebben). Onderweg heel veel ‘geJambo’ en ‘geJambo sana’, ‘abari en muzuri’… naar alle nieuwsgierige Congolezen die waarschijnlijk niet iedere dag 3 muzungu’s te voet zien passeren.

Trouwens nog wat Swahili ook geleerd vandaag: Als je een goeiendag wil zeggen aan kindjes zeg je: “jambo batoto”. Dat wil zeggen: “hallo kindjes”

Voila, zo zijn we weer enkele woorden Swahili rijker (we hebben er nog gehoord hoor maar ik ben al vergeten wat), nogmaals een heel mooie streek gezien en weer wat bijgeleerd over de brousse.

Groetjes,

Jan

verkeerschaos

Hallo allemaal,

Blijkbaar is het plan van woensdag om slechts om de 2 dagen een verslag te publiceren niet bij iedereen in de goede smaak gevallen (;-)). Ik zie mij dan ook genoodzaakt om terug van dat plan af te stappen.
Omdat mijn werkavonturen redelijk mager zijn stel ik voor om op een dood moment eens wat dieper in te gaan op een of ander thema (diegene die ik nu in mijn hoofd heb zijn verkeerschaos, stroompannes en taxibusjes maar er volgen er gerust nog meer). Hopelijk stel ik iedereen daarmee gerust. Vandaag zal ik dan ook weer 2 verslagen publiceren, nl een thema van gisteren en een verslag van vandaag.

Vandaag komt het eerste thema aan bod en dat is niets minder maar zeker ook niets meer dan de ongelooflijke verkeerschaos hier in de stad.
Om te beginnen even dit: Vorige week hoorde ik een pater zeggen: In Zambiê (ligt onder congo) rijden ze links, in Congo-Brazaville (boven congo) rijden ze rechts, maar hier in R.D. Congo rijden ze zigzag om alle putten te ontwijken!
Met deze verklaring wordt al veel duidelijk denk ik. Het eerste grote probleem hier is de erbarmelijke staat van de wegen. Putten van meer dan een meter breed en 20 tot 30 cm diep zijn hier geen uitzondering. Gelukkig ligt er in de stad al hier en daar asfalt want als we pater Marcel mogen geloven is het nog maar sinds een paar jaar dat er werk gemaakt wordt van asfaltering.
Indien er geen asfalt ligt, dus gewoon aarde, is de toestand (soms) nog slechter. Niet geschikt voor mensen met een gevoelige rug denk ik dan.
Die toestand van de weg maakt al dat auto’s ongelooflijk veel moeten uitwijken wat op zich al een gevaarlijke situatie is.

Daarenboven is het de gewoonte hier dat men ongelooflijk veel claxonneert. Niet altijd uit agressie maar meestal om mensen en auto’s te waarschuwen dat ze eraan komen. Niet altijd slecht bedoeld maar het creeert wel veel drukte! Zoveel zelfs dat we hier denken dat auto’s afgekeurd worden indien hun claxon niet werkt…

Door het stijgend aantal auto’s in de straat en de weinige verkeersregels rijdt iedereen hier ongeveer waar hij wil. Met 4 naast elkaar op een 2vaksbaan is geen uitzondering.
Ook het feit dat in de meeste auto’s het stuur rechts zit en ze ook nog eens rechts rijden maakt de situatie nog gevaarlijker. Het feit dat de meeste auto’s een stuur rechts hebben komt omdat heel veel auto’s geïmporteerd worden uit Dubai en Japan. Toevallig 2 landen waar ze links rijden. Importeren uit deze 2 landen is namelijk veel goedkoper.

Daarbij komt ook nog eens dat de voetganger hier niet als zwakke weggebruiker wordt aanvaard. Die moet maar zien dat hij weg is eer de auto er is. En dat is letterlijk zo!! Ik heb nog maar weinig chauffeurs zien vertragen als er een voetganger midden de weg liep. Het enige wat ze doen is geweldig claxonneren!!

Gisteren reden we in de grootste drukte van de dag midden in het stad. Manmanman, auto’s die zich overal tussendraaien zelfs tegen de rijrichting in, plots remmen, plots een hele nest voetgangers die de straat oversteekt waardoor je 10 min lang niet kan passeren…. Als je er niet bij bent is het moeilijk te beschrijven hoe dat hier gaat maar toch… Lees het verslag en denk nog iets pessimistiser en dan ben je heel dicht bij de werkelijkheid

Conclusie: Putten in de weg, ongeduldige chauffeurs, claxons, onverantwoorde inhaalmanoevers, stuur aan de verkeerde kant van de weg, voetgangers …. Het creëert een bizarre situatie.

Groetjes
Jan

michopo

Hallo,

Vandaag was al bij al een vruchtbare dag. Ons nieuwe proefveld is eindelijk geprepareerd. We moeten enkel nog de kalk en organische meststof toevoegen en we kunnen zaaien!!

Het enige probleem is nog het water maar dat komt ook wel in orde hoop ik.

Misschien kenmerkend voor de werkwijze hier: Vandaag hebben we een halfuur rondgetjoold om begot 2 nageltjes te vinden en dan nog eens een halfuur getjoold om die nagel in een bezemsteel te kloppen met een steen omdat er nergens een hamer te vinden was. Congo, a way of life.

Deze avond zijn we met Carole en nog een hoop andere interessante mensen gaan eten in een restaurantje hier. Onder die mensen onder andere Léon. Dat is een Vlaming die naar hier is verhuisd sinds begin dit jaar en werkt op een project rond biomethanisatie. Hij is btw in alles van de landbouw geinteresseerd.

In dat restaurant heb ik trouwens voor het eerst ‘michopo’ gegeten. Dat zijn stukjes gegrild geitenvlees. Heel lekker en naar het schijnt heel beroemd hier in de streek.

Voor de rest niet zoveel beleefd vandaag zoals gewoonlijk. Om diezelfde reden vrees ik dat ik voortaan slechts om de 2 dagen een verslag zal publiceren. Maar dat zien we nog wel.

Goeienacht en tot later allemaal

nieuw proefveld

Hallo iedereen,

Vandaag was (voor de verandering) een vrij rustige dag. Deze middag hebben we met alle assistenten, de doyen (michel ngongo) en Justine en Jonas het programma voor de komende 3 maanden besproken.

Er is een oplossing gevonden voor mijn experiment. Er is een terrein gevonden net naast de campus en het probleem van water zal ook opgelost geraken. Dus in feite goed nieuws voor mij.

Het plan is om deze week alles klaar te maken en om vrijdag te zaaien. Een week in vertraging dus.

Al bij al een vruchtbare dag vandaag (op de Congolese wijze dan)

Groeten

Jan

Jakarande & Bakandje centre

Jambo,

Hier ben ik al weer terug! Zoals beloofd vandaag 2 verslagen aangezien ik gisteren geen tijd meer had om te schrijven.

Deze namiddag zijn we meegegaan met pater Marcel Verhulst (een dorpsgenoot van mij btw) ,samen met nog 3 Vlaamse vrijwilligers die in Salama werken, naar ‘ferme Jakarande’. Jakarande is een boerderij die de paters Salesianen van Don Bosco in 1997 hebben overgekocht van een Italiaanse weduwe waarvan haar man en zoon 3 jaar geleden gestorven zijn. Sindsdien is de boerderij een vormingscentrum geworden voor studenten aan de secundaire school van Salama. Daar leren ze hoe ze het land kunnen bewerken, dieren kweken enz.

Naarmate de boerderij is gegroeid, is er ook een deel vrijgekomen voor de provincie van de orde. Daar worden vooral Tilapia vissen gekweekt. De opbrengsten daarvan dienen om de werking van de paters te blijven ondersteunen.

De boerderij is redelijk wat gegroeid want nu bezit ze namelijk 200ha grond waarvan 100 ha wordt bewerkt door studenten en paters. De overige 100 ha zijn nu nog bos maar kunnen ook nog bewerkt worden.

Tilapia is een vissoort die hier in de streek veel gekweekt wordt en is een heel lekkere vis (uit eigen ondervinding). Ze wordt gekweekt in aangelegde vijvers waar in een hoek veel organisch materiaal wordt in gedeponeerd zoals draf (afvalproduct van de brouwerij), bananenbladeren, varkens- of koeienmest, …

Dat organisch materiaal rot en zorgt voor een hoge algengroei en plankton. De vissen leven dan van die plankton en algen.

Afhankelijk van de hoeveelheid voedsel duurt het ongeveer 6-8 maanden om een vis van 20cm te kweken.

Van de ferme Jakarande zijn we dan terug gekeerd naar de stad en onderweg nog even gestopt in Bakandje centre.

Bakandje is een project van de paters Salesianen en bestaat eigenlijk uit Bukandje centre en Bukandje ville.

Bukandje ville ligt midden in de stad Lubumbashi is in feite een opvangcentrum voor straatkinderen. De straatkinderen kunnen daar dan gaan slapen maar moeten zelf hun karton meebrengen om op te slapen. Er zijn namelijk geen bedden om te vermijden dat de kinderen het daar beter vinden dan ergens in een gezin. Het is namelijk de bedoeling om de kinderen allemaal te reïntegreren in hun familie. Op die manier kunnen ze zo opnieuw naar school gaan.

Is de herintegratie om welke manier dan ook niet mogelijk dan kunnen de kinderen die willen van straat geraken doorgaan naar Bakandje centre. Bakandje centre ligt iets buiten de stad. In Bakandje centre zijn de kinderen intern en kunnen daar school volgen, slapen en eten.

Op zondag krijgen alle kinderen die komen een stuk zeep om zichzelf en hun kleren te wassen. Daarna krijgen ze gratis een middagmaal van de paters en kunnen ze mee de mis volgen.

Annie is een Vlaamse die verantwoordelijk is voor de werking van Bakandje centre. Daar zijn ze voor de bevoorrading van de apotheek, kleren, … volledig afhankelijk van giften. Wilt u iets doen voor de mensen in Lubumbashi moet u zeker bij Annie zijn.

Een dag vol nieuwe indrukken met andere woorden. We keren zeker nog terug naar Bakandje centre voor een uitgebreide rondleiding want nu hadden we niet veel tijd. Dus er komt zeker nog een vervolg op dit verhaal!!

Slaapwel en tot morgen!

monastère

Hallo iedereen,

Een dag later dan gewoonlijk zet ik het verslag van zaterdag op de blog. Dat komt omdat we gisteren nog een klein stapke in de Congolese uitgangswereld gezet hebben en het daarna nog te laat was om te schrijven.
Maar geen paniek, vandaag komt het verslag eraan.

Het oorspronkelijk plan was om zaterdag voormiddag nog eens te discussiëren over de proefvelden voor mijn project. Helaas, en misschien ook niet zo verwonderlijk, is er niemand komen opdagen. Basil niet, Charles niet, Prince niet en ook Michel Ngongo heb ik in eerste instantie niet gezien.
Dan hebben we maar even gewacht op Justine tot die gedaan had met haar werk om terug naar de guest te vertrekken.
Onderweg zijn we dan uiteindelijk Michel Ngongo (de doyen) tegengekomen. Die zei dat we maandagvoormiddag nog eens gaan discussiëren. Opnieuw.

Oh ja, vandaag (alle gisteren) hebben we voor het eerst de taxibusjes genomen. Met 19 (!!) man in een Toyotabusje!! Het is krap maar wonder boven wonder lukt het vrij goed. Voor 100FC ben je op de campus (dus voor een goeie 0,15€)! Misschien zie je wel eens zo een busje op een foto maar normaal mag je geen fotos nemen in de stad zodat het moeilijk zal zijn om een mooie foto van zo een busje te nemen.

Zaterdagnamiddag zijn we dan meegegaan met Carole (een assistente aan de ULB, faculteit Public Health, die hier onderzoek verricht op de sensibilisatie om zwangeremoeders die AIDS hebben medicamenten te laten nemen zodat hun baby’s HIV negatief zijn (alle zoiets in dien aard))
Nu goed, we zijn met Carole meegegaan naar een klooster hier een tiental km buiten de stad. Daar hebben we een wandeling gemaakt in de ongelooflijk stille bossen rondom het klooster. Foto’s daarvan zal je vinden onder ‘monastère’.

Gisteravond zijn we dan nog op het gemak een Simbaatje gaan drinken hier op de Carrefour met Jonas, Justine en Carole als afsluit van een rustige dag.

Voila, het verslag van gisteren. Misschien vanavond het verslag van vandaag….

Tot later
Jan

Kambikila

Hallo iedereen,

Deze morgen zijn we met de protocol naar de bureau van Hewa Bora gereden om de vermiste valies van Justine te gaan zoeken. Wonder boven wonder stond ze daar op de koer te blinken!! Ik heb dan ook meteen geklaagd dat mijn fototoestel gestolen is uit mijn handbagage. Daar hebben ze mij gezegd om een brief op te maken met de serienummer van het toestel en de toestand waarin alles is gebeurd. Dat zal ik dan maar doen wil ik nog iets van recuperatie terug krijgen.

Aangekomen op de campus wachtte nog meer verontrustend nieuws. Blijkbaar was de pH van ons reeds aangelegd proefveld wel degelijk veel te hoog om een goede proef te kunnen doen. Daarom is gisteren besloten om de proef in kleine bidons over te doen. Die bidons zijn ongeveer 30 op 20 cm en ongeveer 30 cm hoog. Daarin zouden we de zure aarde moeten in doen en in zaaien. Eerlijk gezegd, ik was niet zo te vinden voor dat idee. Om nog eens verloren werk te besparen wilde ik dit eerst met enkele assistenten bespreken. Met Basil (diegene die trouwens opgemerkt heeft dat de pH in het oorspronkelijk veld te hoog zou zijn) ben ik overeen gekomen dat we gaan wachten tot morgen om aan het werk te beginnen. We gaan eerst de situatie met de doyen bespreken en een proefveld in volle grond in de buurt te zoeken waar er mogelijkheid is tot irrigatie.
Morgen daarover wel meer.

Deze namiddag had ik dan niks te doen en ben ik meegeweest met Jonas naar Kambikila. Dit is een domein van Maisha, een stichting die straatkinderen een beroep leert zodat die ook ergens een kans krijgen. Kambikila is het domein waar Jonas zijn onderzoek zal doen op bodemkarakterisatie en bodemkartering. Vandaag was een prospectiedag om de gemaakte putten van 2 m diep even te bestuderen.

Het gebied daar is ongelooflijk mooi met de vele karakteristieke termietenheuvels (kunnen tot 6 m hoog worden!), het groen langs de rivier, …. Maar dat zie je wel op de fotos eens ik erin slaag te uploaden.

Helaas is er rond dat domein enorme armoede. Mensen rijden ongeveer 30 km naar de stad met de fiets. Op die fietsen liggen meerdere grote zakken houtskool! Het is moeilijk om te beschrijven in welke omstandigheden die mensen moeten beulen om een beetje geld te verdienen!

Papa leon wist ook te vertellen dat daar taxifietsen rondrijden. Voor 2000 FC (ongeveer 4 dollar) voert een jongen u 30! km verder. Het is soms niet te vatten dat armoede en rijkdom zo ongelijk verdeeld zijn.

Hopelijk tot morgen met goed nieuws ivm mijn proefveld!

Jan

baaldag

Vandaag was een dag om redelijk snel te vergeten.

Deze morgen had ik met Charles om 8h30 afgesproken om de genomen stalen van ons proefveld te analyseren op pH. Charles is pas om 11h komen opdagen. Gelukkig kon ik iets vroeger met mijn werk starten dankzij een assistent (om 10h30). Dus 2h met mijn vingers zitten draaien.

Daarbij kwam dan ook nog eens dat ons proefveld niet goed gekozen was. Ons proefveld ligt in een vrij vruchtbaar gebied omdat het dikwijls onder water staat in het regenseizoen. Terwijl het doel van de proef eigenlijk is om de opbrengst te bekijken op de zure gronden van de streek.

Waarschijnlijk zal al ons werk van gisteren allemaal voor niks geweest zijn en zullen we opnieuw moeten beginnen.

Deze middag ben ik bewust niet meer terug gegaan naar de campus en hebben we met Justine, Jonas en Basil een toertje gedaan in de stad.

Daar hebben we dan ook de zoo van Lubumbashi bezocht. Tegenwoordig zitten er wat meer dieren in de zoo want tot over enkele jaren zaten er enkel een wilde tamme ezel, twee kaaimannen en enkele chimpansees. Nu zitten er veel meer soorten apen, vogels en vorige week zijn er 2 tijgers en 1 leeuw toegekomen.

Nog altijd niet echt impressionant maar toch al iets beter he.

Tot zover het goede nieuws deze middag.

Alhoewel, de avond begon hoopvol. Plots stond al mijn bagage hier in de guest dankzij de connecties van een waalse studente die hier ook logeert. Fantastisch nieuws dus dat de bagage onverwachts gearriveerd is.

Maar zoals ik al zei, het goede nieuws sloeg al snel om in slecht nieuws toen ik ontdekte dat mijn fototoestel en daarbij horende geheugenkaart, tasje en batterijen verdwenen waren. Waarschijnlijk gestolen onderweg (omdat ze zolang onderweg was). Redelijk ferm bescheten met andere woorden!!!

Nu heb ik eindelijk mijn bagage terug maar voel ik me nog slechter dan gisteren. Morgen gaan we bij Hewa Bora van onze tak gaan maken in de hoop dat ik een schadevergoeding krijg. Best niet teveel hopen maar je kan maar proberen he.

Ik hoop dat morgen alles een beetje beter meevalt zodat ik de moed niet te snel verlies want dagen als vandaag doen de moraal heel snel zakken.

Tot morgen hopelijk met goed nieuws,

Jan

aanleg proefveld

Jambo,

Vandaag was een redelijk hectische, drukke en vermoeiende dag. Gisteren hebben we tot 00h vannacht gewacht tot Robert Prince vertrok naar de luchthaven om Jonas op te halen. Jonas is vandaag toegekomen.

Om 00h00 ben ik dan gaan slapen. Om 3h deze morgen is Jonas dan aangekomen op de guest. Aangezien hij bij mij op de kamer slaapt en we toch wel even goeiendag wilden zeggen, was ik weer klaarwakker. Na een uur te hebben getetterd zijn we om 4h gaan slapen. Om 6h30 liep de wekker helaas terug af want vandaag moest ik mijn proefveld gaan aanleggen. Om te profiteren van de koelte zijn we dan ook vroeg gestart.

O ja, Jonas heeft al zijn bagage mee. Er zijn ook 3 Belgische meisjes aangekomen en helaas hebben die ook (bijna) niks van bagage. Helaas is mijn bagage ook niet meegekomen. Blijkt nu dat ze in Kinshasa vastzit. Aankomstdatum is opnieuw verlegd: volgende week dinsdag!!

Enfin, ze komt wel aan zeker op een dag.

Nu goed, het proefveld aanleggen. Na hard labeur met een hark en een houw hebben we (ik, Charles en een lokale jongen die we ingehuurd hebben (voor 1500 FC of ongeveer 3 euro)) de keiharde grond fijn genoeg kunnen maken en uiteindelijk 32 proefveldjes van elk 1m² kunnen aanleggen. Helaas heb ik daar geen foto’s van want de fotocamera zit nog in de bagage en Justine was elders weg met Jonas en haar fotocamera….

Blijkbaar ben ik daar een soort van clown want iedereen was precies aan het lachen met mij. Waarschijnlijk zijn ze niet gewoon om een ‘muzungu’ (Swahili voor blanke) op hun velden te zien en zeker niet als deze dan ook nog (een poging doet ) om te werken.

Ik verstond wel niks wat ze tegen mekaar aan het zeggen waren maar als je plots muzungu hoort en iedereen begint te lachen doe je waarschijnlijk iets wat ze niet gewoon zijn.

Ik denk dat ik me ga verdiepen in het Swahili. Zo kan ik nog communiceren met de mensen op het veld waar ik vanaf nu bijna iedere dag ga zijn. En is het niet communiceren, kan ik tenminste verstaan waarmee ze lachen!

Enfin, ik maak er geen probleem van hoor, het is allemaal heel grappig! Het enige wat ik moet doen is dan een heel brede lach opzetten en meelachen!

Nu goed, tegen de middag was alles aangelegd, waren we allemaal moe en waren we toe aan pauze.

Deze namiddag hebben we dan nog stalen genomen van de grond om te bepalen hoeveel kalk we op de grond moeten kappen om de pH binnen een redelijke grens te brengen. Helaas zal deze bepaling langer duren dan verwacht en zullen we ten vroegste pas maandag kunnen zaaien in plaats van vrijdag.

Ik heb me al proberen neerleggen bij de trage(re) gang van werken hier maar het vraagt toch telkens een aanpassing. Tegen dat ik terug moet keren naar België zal het wel lukken zeker!?

O ja, deze avond hebben we voor het eerst echt volledig Afrikaans gegeten: geitenvlees, lenga lenga, rijst en ‘bukari’. Bukari is het basisvoedsel voor een groot percentage Afrikanen. Het is een pasta op basis van maïszetmeel maar kan ook op basis van tarwe zijn. Het is een heel kleverige pasta die best wel lekker is! Lenga lenga zijn gestoofde bladeren.

Slaapwel en tot morgen!

Jan

koeiemest

Vandaag eindelijk eerste werkdag! Alle tis te zeggen, met twee uur vertraging. Het plan vandaag was om om 8h30 te vertrekken naar een boerderij op zo’n 20km buiten de stad om koeiemest te gaan zoeken om mijn proefvelden te bemesten.

Alleen, de chauffeur die ons ging komen halen (papa Leon) kwam maar niet af. Dus, de assistent belt naar papa Leon en die wist te zeggen dat hij me ne platten band zat. Ok, geen probleem, da kan gebeuren (vooral hier me al die putten). Een half uur erna, nog altijd gene papa Leon te zien. Nog eens bellen dan maar: plots zit papa Leon bij maman Solange (maman Solange is zowa de secretaresse van de unief) (ja ik weet het, iedereen noemt hier maman en papa ma kdenk da da gewoon is omda iedereen hier veel kinders heeft!).

Wat was de reden? Papa Leon had geld nodig van maman Solange om zijn band te betalen anders kreeg hij hem niet terug. Facturen kennen ze hier dus blijkbaar ook niet. Maja da zou ook moeilijk gaan want De Post is hier failliet gegaan.

Al bij al, na 2h zaten we toch in de auto. Het plan was nu wel veranderd want we gingen nu eerst naar ferme Jakarande. Dat is een boerderij onder beheer van de paters Salesianen. We gingen naar die boerderij om bananenplanten voor Justine te halen. (Foto’s van deze ontdekkingsreis komen ook online van zodra ik erin slaag om te uploaden. Ik kan u garanderen: dat is hier geen sinicure). Die bananen gaat Justine dan in vitro vermeerderen. Alle op de voorwaarde dat hun labo af geraakt want momenteel zijn ze nog alles aan het verbouwen. Justine kan dus eigelijk nog niet echt beginnen werken.

Van Jakaranda zijn we dan naar de ‘proefhoeve’ van de universiteit gereden. Een hoeve kan je het eigelijk niet meer noemen want alles is vervallen. De geiten en de koeien lopen zomaar over het erf.

Daar zijn we koeiemest gaan opladen. Echt mest is het niet meer want het is mest die al ongeveer een maand verteerd is. En in die temperaturen gaat dat vrij snel. Ze ruikt zelfs niet meer naar stront!

Geladen met 10 bananenstruikjes en ongeveer 200kg koestront hebben we dan weer koers gezet richting universiteit.

Daar aangekomen zijn ik en Charles (dat is een laatstejaarsstudent die samen met mij gaat werken op hetzelfde project) gaan onderhandelen met de chef van de lapjes grond daar. De grond moet namelijk eerst bevochtigd worden om gemakkelijk bewerkbaar te zijn. Voor 600 congolese frank zal er iemand dat doen voor ons. 600 frank is ongeveer 1 euro. Dus voor een peuleschil is dat werkje ook al gedaan! (Noemen ze dat dan uitbuiting van de zwarten of zorgen voor werkgelegenheid?)

Verder is er nog nieuws gekomen ivm mijn bagage. Helaas niet zo’n goed nieuws. Volgens de douanier hier (die regelt alle bagage voor de studenten) is onze bagage achtergebleven in Kinshasa. Blijkbaar zouden onze bagagetickets enkel tot Kinshasa lopen en niet tot in Lubum. Hij heeft gevraagd om ze mee te sturen met de vlucht van vannacht. Laten we bidden dat hij meekomt vanavond want anders is het direct voor volgende week dinsdag!!!

Gelukkig komt Jonas vannacht en kan ik dan misschien wat kleren van hem dragen. Anders ga ik hier in de lokale winkel wel een hemd en een broek gaan kopen. (Of een strooien rokske of zo, kben er nog nie aan uit J

Morgen om 7h30 begint het werk dan uiteindelijk! Tot 11h want erna is het te warm ;-)

We zien morgen wel. Verslag volgt zeker en vast

Vele zonnige groetjes (want ik heb gehoord dat het in België heel slecht weer is )

Jan

eerste werkdag

Vandaag heb ik niet zoveel te vertellen. Buiten het feit dat mijn bagage nog altijd niet is aangekomen en dat we nog steeds niet begonnen zijn met het werk op het land.
Ik heb zo de indruk dat de Congolezen liever discussiëren dan effectief iets doen. Maar goed, de plannen zijn gemaakt om morgen naar een boerderij achter koeiemest te gaan en om bananenplantages te bezoeken voor Justine.

Dat zal zowat alles zijn denk ik. Ik blijf jullie op de hoogte houden.

Groetjes,
Jan

PS: Ik heb al een paar reacties gekregen dat de foto’s niet werken. Dat hebben jullie inderdaad goed opgemerkt. Ik ben een oplossing aan het zoeken voor dat probleem. Het grote probleem is dat er hier geen stabiele internetverbinding is en dat ik zo niks meer kan uploaden. Ik ga proberen het zo snel mogelijk te herstellen. Excuses voor het ongemak!

op bezoek bij pater Jan

Hallo bloggertjes,

Vandaag was het hier zondag en dan is het de gewoonte dat iedereen hier naar de mis gaat. Daarbij zijn ze op hun zondags gekleed, zelfs de armen hebben dan hun beste kleren aan. De mis hier duurt echter wel iets langer dan bij ons. Meestal varieert deze tussen anderhalf tot drie uur! Daarbij wordt wel veel meer gezongen, gedanst, geklapt, … Naar het schijnt een hele ervaring om mee te maken. Waarschijnlijk zullen we dit wel ongetwijfeld nog eens meemaken!
Deze voormiddag is papa Leon ons komen halen om een klein toertje te doen in het stad. Hij wilde wel niet buiten de stad rijden want blijkbaar heb je hier een ‘autorisation’ nodig. Maar goed, we hebben bijna alle belangrijkste dingen die er te zien zijn gezien. Daarbij zijn we massaal veel kerken gepasseerd. Naar het schijnt schieten ze hier als paddestoelen uit de grond. Je vindt hier van alle soorten, van katholiek over protestants tot evangelistisch, gereformeerd, lutheristisch, …
Tijdens het ritje hebben we hier en daar nog een foto genomen van het stadszicht tot plots onze chauffeur dat in de gaten kreeg. Blijkbaar mag dat hier niet en heb je hier ook een autorisation voor nodig. Maar goed, het resultaat zijn enkele foto’s die je terugvind op de webpagina foto’s onder ‘stadsritje’

Dan beloofde het een vrij saaie namiddag te worden omdat we anders niks verder gepland hadden. Tot plots frère Patrick ons opbelde. Jaja inderdaad, dezelfde Patrick als gisteren. Je weet nog wel, die sympathieke pater me zijn spleet tussen zijn tanden. Hij nodigde ons uit om mee te gaan naar een vriend van hem die op een boerderij genaamd Bukari, woont. In feite is het geen boerderij maar een soort van zaaltje helemaal op de buiten waar je iets kan drinken of eten of zo. Er ligt ook een meertje bij waar je kan vissen. Die vis mag je dan ook zelf bereiden en opeten.
Ik moet eerlijk zijn: het is voorlopig het mooiste plekje dat ik al heb gezien hier in Lubum.
Enkele foto’s van daar vind je op de link ‘op bezoek bij pater luc’. (De zwarte die bij ons zit is frere Patrick)

Naast dat domein ligt nog een huis van de paters. Daar woont pater Luc samen met de novicen. Bij het huis van pater Luc liggen enkele vijvers die je ook op de foto’s zult zien. In die vijvers worden Tilapia visjes gekweekt. Naar het schijnt is dat een heel lekkere vis! Bij die vijvers is ook een gebouwtje bijgezet waar varkens inzitten. De mest van de varkens dient dan als voeding voor de visjes. Ook bananenbladeren, soja, … worden gebruikt als voeding voor de vissen. In feite is dit ideaal voor de mensen in de stad om voor hun eigen voedsel te zorgen. Helaas is er nog geen enkele (congolese) pater die zich wil inspannen om daar een studiecentrum op te richten en om het boeltje te onderhouden.

Daar hebben we dan ook nog prière Marcel tegengekomen. Dat is een goede vriend van Patrick. Marcel is een ongelooflijk enthousiaste priester van het dorpje daar niet ver vandaan. Ik geloof dat Patrick met hem afgesproken heeft dat wij bij hen eens de mis gaan bijwonen. Dat wordt ongetwijfeld weer een fantastische ervaring!

Ah ja, ik ging het bijna vergeten. Terwijl we daar waren klonk er constant Afrikaanse muziek. Nieuwsgierig als we zijn, hebben we even ons hoofd binnengestoken. We hadden dat beter niet gedaan want onmiddellijk kwamen al die Congolezen ons halen om mee te dansen. Ongelooflijk! Foto’s daarvan vind je ook bij ‘op bezoek bij pater luc’.

Dit was zowat alles wat we vandaag hebben meegemaakt. Ik wil jullie juist nog iets meer vertellen over de verkeerslichten hier. Hier en daar vind je in de stad verkeerslichten op de hoek van de kruispunten. En wonder boven wonder: ze werken ook wel degelijk! Maar maak u geen illusies: die congolezen trekken zich daar dus hoegenaamd niks van aan. Rood of geen rood, ze rijden gewoon door. Het enige wat ze hier willen kennen is voorrang van rechts. Gelukkig maar. Gelukkig zijn de wegen hier in erbarmelijke staat zodat er niemand is die echt snel kan rijden. Ik denk dat de maximumsnelheid hier 60km/h is. Vandaar gebeuren hier relatief weinig ongelukken.
Patrick wist ons vandaag daarover ook nog een leuke anekdote te vertellen. Hij kende een vrouw die een benzinepomp had op de hoek van een kruispunt. Omdat ze vond dat de mensen te weinig stopten heeft ze prompt 4 verkeerslichten gekocht en ze op eigen kosten geplaceerd. Als de mensen dan voor het rood staan komen ze sneller tanken!
Het beste van al is dat ze nog felicitaties heeft gekregen van de gouverneur van Katanga omdat ze meehielp investeren in de infrastructuur in Lubumbashi. Heel bizar allemaal.

Ik denk dat dit alles zal zijn voor vandaag. Normaal beginnen we morgen te werken!

Slaapwel en tot morgen!
Jan

frère Patrick

Bonjour tout le monde,

Vandaag beloofde het eigenlijk een beetje een saaie dag te worden. Er was niet echt iets gepland en Prince die beloofd had te bellen, belde ook niet. Tot deze namiddag Patrick met zijn Toyotabusje langskwam. Patrick is een pater (met een enorme spleet tussen zijn voorste tanden trouwens) die we tegengekomen zijn op de vlucht hier naar Lubumbashi. Hij had ons toen beloofd om eens langs te komen hier op de guest. Een pater houdt zijn woord dus vanmiddag is Patrick ons komen opzoeken.
Toevallig had ik al contact gehad met pater Marcel Verhulst. Dat is een pater van de orde van de Salesianen (Don Bosco). Pater Marcel zit hier al 26 jaar in Lubumbashi en is afkomstig uit Bellegem; een dorpsgenoot met andere woorden.
Hij was vrij deze middag dus was het een uitgelezen kans om hem eens op te zoeken. En omdat Patrick nog les gehad heeft van Marcel hebben we besloten om daarheen te gaan.

Op Salama heeft Marcel ons de secundaire technische school laten zien. In feite is dit een staatsschool die op het einde van de koloniale periode aan de orde van de salesianen geschonken is. Dankzij deze schenking is de school bewaard gebleven van plunderingen en is ze nu nog in goede staat en kunnen leerlingen er een beroep leren.
Naast de school ligt Safina. Dat is het cultureel centrum van de school. Er zijn daar werkgroepen opgericht die culturele activiteiten organiseren. Van zang tot toneel over muziek, …. Een ideale bezigheid voor de jeugd daar maw.
We hebben beloofd aan pater Marcel dat we nog eens zullen op bezoek komen. We zitten hier tenslotte 3 maanden en als je dan Vlamingen vindt moet je die contacten onderhouden he.

Van daar hebben we vanuit het busje de Centre-Ville verkend en zijn we naar de ‘quartier du Golf’ gereden. Hier hebben we voor het eerst het enorme contrast kunnen meemaken tussen de rijke klasse en de straatarme klasse.
We passeerden eerst een wijk waar de huisjes enorm klein en bouwvallig waren. Grote armoede troef, zeg maar de sloppenwijk.
Vlak ernaast ligt een soort van loungebar langs een kunstmatig meertje waar het rijk volk een pintje komt drinken terwijl ze genieten van de zon die ondergaat in het meer. Een heel mooie plaats, ware het niet dat de armoede zo dichtbij ligt.
Nog geen 500m daarvandaan ligt dan het chicste hotel van Lubumbashi, aan de andere kant van het meertje. Ze gaan daar nu ook een kunstmatig strand aanleggen, allemaal voor de rijke klasse. Want aan dat hotel grenst de rijkste wijk van Lubumbashi. Daar ligt onder andere ook een van de huizen van ex-dictator Mubutu.
Met andere woorden, enorm rijk en enorm arm op nog geen kilometer van elkaar. Heel bizar allemaal.

Deze avond is Bazil, een assistent aan de unief die doctoreert op bodemanalyses, een klappeke komen doen.
Hij heeft een beetje de situatie geschetst van de problematiek van de landbouw hier in de streek.
Tijdens de koloniale tijd, toen Congo nog Belgisch Kongo heette, waren hier bloeiende landbouwbedrijven aanwezig met grote plantages,…. Rendabele landbouwbedrijven. Na de kolonisatie zijn de mensen uit de omliggende dorpjes massaal naar de steden getrokken omdat men dacht hier het grote geluk te vinden en om gemakkelijk geld te verdienen. De huizen waarin de Belgen woonden kwamen immers vrij te staan en dus was er woongelegenheid genoeg. Door hier in de stad te werken kreeg men na enkele weken al direct geld in zijn handen. Op het platteland was dat even anders want daar kwamen de inkomsten pas na de oogst binnen en was de som afhankelijk van de opbrengst.
Op die manier zijn praktisch alle bloeiende landbouwbedrijven teloor gegaan en werd hier in de Katangastreek heel weinig aan landbouw gedaan.
Vandaag de dag komen bananen, appelsienen, verse melk(uit dozen welteverstaan), vlees… allemaal uit Zambia en Zuid-Afrika. Zambia ligt slechts op 30 km van Lubumbashi terwijl de Katangastreek in feite even geschikt is om aan landbouw te doen.
Volgens Bazil is er gewoon een mentaliteitswijziging nodig om het rijk volk hier te laten inzien dat grote plantages hier ook heel rendabel zijn. Men hoopt hier dat deze rijke mensen gaan investeren in landbouw en minder in industrie. Op die manier kunnen de Congolezen meer in hun eigen behoeften voldoen, moeten ze minder importeren en kan de economische toestand hier stilaan verbeteren.
Het zijn allemaal mooie woorden maar helaas is het niet zo eenvoudig als het wordt voorgesteld. Er is nog een lange weg te gaan…

Hopelijk zal ik tijdens het verblijf hier de situatie meer kunnen inschatten en begrijpen. Ik hoop dat ik Bazil zijn uitleg een beetje correct heb weergegeven maar ik denk van wel. Aanvullingen komen vast en zeker later on line!

Bij onze buren is momenteel een feest aan de gang en ik kan u zeggen (om het met Raymond van het Groenewoud zijn woorden te zeggen), het ging vooruit, het ging vooruit, het ging verbazend goed vooruit.
Opzwepende Afrikaanse muziek, gedans, … Ik hoop dat ik in slaap geraak deze nacht..

Tot morgen!

sucré

Vandaag hebben we de campus bezocht. Michel kwam ons deze morgen halen (Congolees uur, dwz anderhalf uur te laat) omdat ik met Robert Prince moest afspreken hoe we alles gaan regelen de komende 3 maanden. Concreet ga ik samen met Charles, een laatstejaarsstudent aan de plaatselijke universiteit, het veld klaarmaken om tarwe in te zaaien. Het is voorzien om volgende week vrijdag alles ingezaaid te krijgen. Maar hier weet je dus nooit, dus we zien wel. Maar daarover volgende week zeker meer!

Vandaag ben ik nog meer Congolezen tegengekomen, de een al wat verlegener dan de ander. Maar toch, ze lijken allemaal op elkaar en ze zeggen allemaal hun naam zodat ik ze allemaal een beetje door elkaar haal. Maar dat zal wel beteren zeker…
Een zekere Michel Soleil (een assistent voor Justine (in de bananen dus)) heeft ons een rondleiding gegeven op de campus. Hij noemt zichzelf Soleil omdat hij vindt dat hij ‘très généreux’ is en ‘je suis le soleil du campus’. Enfin, we zullen hem maar geloven…
Hij heeft ons de verschillende faculteiten laten zien enz. Als laatste heeft hij ons meegenomen naar een soort markt voor de studenten waar we een sucré hebben gedronken. Een sucré is een verzamelwoord voor alles wat fel gesuikerd is. Dit zijn hier Cola, Fanta en Sprite.
Dat was in een soort cafeetje, redelijk bouwvallig maar wel gezellig en Afrikaans, heel tof allemaal.
Op de terugweg heeft hij ons ook enkele woorden Swahili geleerd:

Jambo: Goeiedag
Jambo sana: antwoord op goeiedag
Abari: Hoe gaat het?
Muzuri Alles gaat goed
Muzuri Mooi
Muzungu Blanke
En nog wel enkele die ik alweer vergeten ben.

Op de terugweg naar de guest in de jeep hadden we een nieuwe chauffeur, Doudou. Een heel joviale Congolees! Hij vond het een eer om ons Belgen te mogen rondvoeren. De Belgen die zijn land hebben geciviliseerd. Doudou is een echte Afrikaan, zot van muziek, heel ritmisch, enfin ne gast waarmee we nog veel gaan beleven hoop ik.

Deze avond zijn we nog een pint gaan drinken met Robert Prince. Hier in het stad in een cafeetje, een Simba en een Tembo. De enige twee bieren die worden gebrouwen hier in de Katanga streek. Simba is blond en Tembo is bruin bier. Pittig detail is het volume van de flesjes: Simba drink je uit 72cl flesjes en Tembo uit 60cl flesjes (Tembo is dan ook iets hoger in alcoholpercentage). Aaah, l’Afrique, je t’aime!

Hopelijk morgen meer spannende verhalen,

A demain et bon nuit,
Jan

aankomst

Hallo iedereen,

Met een dag vertraging zijn we dan toch aangekomen in Lubumbashi. Helaas is ook dit niet zonder de nodige problemen verlopen.
Bij aankomst in Lubumbashi bleek na een uur dat een groot deel van de bagage achtergebleven was in Brussel. Indien alle bagage zou ingeladen zijn, zou het vliegtuig te zwaar geladen geweest zijn dus hebben ze maar een deel achtergehouden. Waaronder mijn volledige bagage, inclusief handbagage die plots mee in de laadruimte moest.
Maar ze hebben ons verzekerd dat vrijdag alles zou moeten toekomen om Lubumbashi airport. Dan kan ik eindelijk verse kleren aandoen, tanden poetsen, enz.

Verder is de vlucht heel goed verlopen. Enkel bij de landing in Kinshasa beginnen al die Afrikanen uitbundig te klappen en te roepen, zottecontent dat ze veilig aan de grond stonden! Hilarisch!
De overstap van vliegtuig in Kinshasa was typisch Afrikaans: afstappen, een eindje over de tarmac wandelen en terug instappen in een toestel van Hewa Bora Airways.

We zijn wel heel blij dat Alice Ngongo, de vrouw van Michel Ngongo (decaan van de faculteit landbouw) meewas op de vlucht. Het is een ontzettend sympathieke vrouw die ons geduldig opwachtte en meehielp. Ze heeft ons beloofd om nu en dan nog eens langs te komen in de guest.

Uiteindelijk zijn we dan om 2h ons bed ingesukkeld, doodmoe van de lange vermoeiende vlucht.

Vandaag stond er niks speciaals op het programma. Er werd ons opgedragen om te ‘reposeren’ van de reis.
Uiteindelijk is Michel ons komen ophalen voor een korte rondleiding op de faculteit landbouw. Na kennis gemaakt te hebben met de assistenten van de prof (allemaal sympathieke mensen trouwens) en even op de (kleine) faculteit te hebben rondgewandeld zijn we teruggekeerd naar de guest ‘pour se reposer’.

In de namiddag is ‘papa Leon’ (de chauffeur van de unief) ons komen ophalen om een sim-kaart voor onze gsm te kopen zodat we hier ook bereikbaar zijn.
Daarvoor moesten uiteraard onze dollars gewisseld worden tegen Congolese francs. Als je weet dat 1 dollar ongeveer 500 francs waard is en dat de courante briefjes 100 en 200 franc zijn, dan kan je al snel uitrekenen dat je voor 20 dollar tussen de 40 en de 100 briefjes in ruil krijgt. Dat is een hoop geld en bergt wel vrij moeilijk op moet ik zeggen. Die briefjes zijn ook precies vodden en ruiken ook niet meer zo fris.
Je vindt ook op bijna iedere straathoek wel iemand aan die uw geld wil wisselen. Helaas is het niet aan te raden om bij de eerste de beste te wisselen want Congolezen durven u wel eens in de zak te zetten, als ik het zo mag uitdrukken.

De rest van de dag hebben we maar gereposeerd. Morgen zullen we van start gaan hoop ik. Ik heb dan namelijk een afspraak met Robert Prince, mijn begeleider voor mijn stage hier in Lubumbashi. Op hoop van zegen dus….

Vele groeten,
Jan

Eerste tegenslag

Hallo iedereen,

We zijn nog niet vertrokken en hebben al ons eerste Congolees avontuur meegemaakt!

Deze morgen kwamen we aan op de luchthaven van Zaventem, gepakt en gezakt om het grote avontuur tegemoet te gaan. Terwijl we nog aan het wachten waren op de vrouw van de rector van de universiteit van Lubumbashi verscheen op de grote vertrektabel het onheilspellende nieuws: De vlucht naar Kinshasa is geannuleerd, cancelled, annulé.

Dat was toch even slikken en onmiddelijk erna wel stressen, want ja, wat nu?
Daarop zijn we toch richting gate getrokken om wat meer uitleg te vinden en om te weten wanneer het vliegtuig nu wel gaat vertrekken.

De gate vinden was geen probleem want die Congolezen kunnen redelijk wat kabaal maken als het hun tegenzit (vooral de vrouwen dan). Na een kort gesprek met een verantwoordelijke van Hewa Bora (de vliegmaatschappij) en door hier en daar een flard van de discussie op te vangen bleek dus dat ons vliegtuig ergens in onderhoud stond en het niet op tijd in Zaventem geraakte. Gevolg: vlucht geannuleerd!

Na nog wat flarden opgevangen te hebben (want Congolezen in volle opwinding spreken dus heel snel en moeilijk verstaanbaar Frans voor leken als wij...) kwam het 'geruststellende' nieuws dat het vliegtuig morgen zou opstijgen; zelfde uren, zelfde plaats.
Zo kwam de rust iets terug in de luchthaven maar niet bij ons.

Wij hopen dat we morgen wel op de vlucht richting Kinshasa geraken om dan uiteindelijk tegen morgenavond in Lubumbashi aan te komen voor het grote avontuur, een dag later dan gepland.

Vliegen op zijn Afrikaans, het is toch iets apart. Maar daarover morgen hopelijk meer verhalen.

groetjes,
Jan