halle de l'etoiles

Zaterdag 29 september 2007

Hallo,

Na het zware avondje van gisteren bleek het ons een goed plan om vandaag een dagske op het gemak te doen. Deze voormiddag was dan ook een voormiddag om te bekomen en opt gemak een boekske te lezen.
Op de middag zijn Jonas en Justine een stadswandeling gaan maken met frere Patrick. (Hij begint trouwens lichtjes te overdrijven met zijn nietszeggende telefoontjes en bezoekjes)In stad hadden ze dan van Arthur gehoord dat er in de Halle de l’etoiles een optreden was. De ‘Halle de l’etoiles’ is zowat het cultureel centrum van Lubumbashi. Er zijn in het weekend optredens, voordrachten, ….

Deze namiddag was er een voorstelling van een organisatie van een Duitse en Congolese theatergroep. De voorstelling ging over de culturele verschillen tussen Duitsland (of Europa) en Congo. Met veel dans en muziek. Gelukkig want aangezien mijn Duits en Swahili niet zo’n schitterend niveau halen moest ik het maar hebben van de dans en muziek.

Na de mooie voorstelling was er buiten nog een optreden van ‘mutoto’ (swahili voor kinderen). Mutoto is een groep acrobaten die allerlei trucs doen op het ritme van een groep drummers en muzikanten. Heel plezant!

Toen we terug op de guest gekomen waren, zat deze helemaal vol. Carole was namelijk teruggekomen naar Lubumbashi en er waren ook nog 2 andere dokters meegekomen. Ook de studenten geneeskunde die 10 dagen in Kapalowe gezeten hadden waren teruggekomen. Na het blijde weerzien hebben Carole en de andere dokters ons uitgenodigd om mee met Leon naar ‘Bushkamp’ te gaan eten.
Bushkamp is volgens mij een restantje van de glorieperiode van Belgisch Kongo. Het wordt nu trouwens uitgebaat door Congolese Belgen.. Met andere woorden, een echt koloniaal restaurant. Chic, mooie inrichting, uitgebreid buffet, … Wel een enorm contrast met het leven van de gewone Congolees.

Maar goed, ik heb het niet te veel aan mijn hart laten komen en mij eens goed laten gaan! Het was namelijk buffet à volonté. Saladevoorgerechtje, erna koteletje van het zwijntje aan het spit, kip met fantastisch lekker sausje, stukske steak, worst, wortelkes, boontjes, gebakken patatjes, … en nog een rood wijntje erbij. Manmanman, was da een feest, echt kermis int buikske!

Nadat we allemaal goed gevuld waren was het tijd om naar huis te gaan en goed te gaan slapen. Want het slaapgebrek van de vorige dagen was nog niet helemaal verdwenen!

Voor de mensen die er nog moesten aan twijfelen, de moraal is er weer helemaal bovenop gekomen en ik zie het weer goed zitten. Het is namelijk nog amper 4 weken hier en we moeten nog veel doen!

Tot morgen,

Jan

dansavond

Vrijdag 28 september 2007

Jambo,

Vandaag zijn we vertrokken richting Kambikila. Maar eerst was het mijn dag om te beregenen dus ben ik om 7h opgestaan om snel naar de campus te gaan om te ‘arroseren’. Daar werd ik na mijn werk opgewacht door Jonas, Justine, Basile en José. Met de privé-wagen van de doyen (want michel pierre heeft de pick-up in frieten gereden) zijn we dan vertrokken. Ik vanachter in de koffer want binnen was er weer niet genoeg plaats. Dat leverde mij dan wel de gelegenheid om een aantal foto’s van de straat te nemen.
Op Kambikila was het ongelooflijk warm! Brandende zon, geen wind, … En ik heb ontdekt dat rond 13h de zon op 84° staat!! Dus bijna loodrecht op onzen bol.

Omdat het zo warm was zijn we rond 14h30 al terug naar huis vertrokken. Dat gaf mij dan ook de gelegenheid om nog eens naar de bureau van de FAO te gaan om nog wat beeldjes te uploaden. Je zult het wel al gemerkt hebben, dat is niet zo denderend gelukt. Uploaden aan enkele bytes per seconde, dat valt zeker niet mee. De verbinding werd dan ook constant verbroken en dan heb ik het maar opgegeven. Als ik terug in Belgie ben, zal ik alles wel publiceren maar hier wordt het moeilijk…

’s Avonds zijn we dan nog een terrasje gaan doen hier iets verder op de avenue Msiri samen met Basile, Jackson, Leon, Arthur en ons drieen.

Met Leon zat de sfeer er al snel in en zeker als Basile wat gedronken heeft, komt het helemaal in orde.

Rond 00h zijn we dan ook nog vertrokken naar een dancing hier in de buurt. Misschien heb ik het al verteld maar als je ’s avonds na 23h nog vrouwen ziet ergens zijn het 100% zeker hoeren (alle met uitzondering van Justine he). Met als gevolg dat alle vrouwen in die dancing daar waren om geld te verdienen. Hilarisch om te zien hoe ze de mannen verleiden en omgekeerd. Eerst even dansen en dan vertrekken ze plots naar buiten of naar het toilet. Ik denk niet dat ik daar nog een tekeningske moet bij maken. Ik heb van mijn leven nog nooit zoveel hoeren bijeen gezien als deze avond….

Wel heel plezant om alles in de gaten te houden. En neen, we hebben geen hoerke meegepakt naar huis! Kwestie van erna dokterskosten te besparen he ;-)
Enfin, na een amusante dansavond hadden we er allemaal genoeg van en waren we allemaal moe genoeg om goed te slapen.

bunker

Jambo,

Deze namiddag heb ik een gebruikersnaam en een paswoord gekregen van Basile om op de site van sciencedirect te kunnen surfen. Driewerf hoera, want nu kan ik beginnen artikels opzoeken en lezen. Het begin van een literatuurstudie. Ik heb inderdaad wat artikels gevonden maar nu is het lezen aangebroken. In het Engels. Ik wordt nog een echte polyglot! Nederlands, Frans, Engels, West-Vlaams, …

Vanavond moesten we dus verhuizen van de guesthouse naar het bijgebouwtje van de guest, de zogenaamde bunker. Dit omdat professors voorrang hebben om in het huis te slapen en er komen morgen dus 5 profs zodat wij moeten plek maken.Enkele nadelen aan de bunker zijn: geen warm water, ’s nachts veel en rare beestengeluiden, veel beton, …

Nu ja, heel erg is het niet ze. We overleven het wel…

Omdat ik vandaag niet zoveel beleefd heb, is het misschien wel tijd voor een reclameblok:

ZATERDAG 6 OKTOBER: NACHT VAN DE CARLSBERG door KLJ Bellegem
Heel de avond topamusement met Carlsberg, DJ Driver, Jeneverbar en allemaal toffe mensen.
Als je nog niet weet wat gedaan, allen daarheen. Als je wel al weet wat gedaan, verzet de afspraak en allen daarheen!!

Verder vele groeten vanuit Lubum
Jan

verjaardag vake

Hallo,

Vandaag is het 26 september en dus vakes verjaardag! Ik mocht dus zeker niet vergeten om iets te laten weten van mij!
Deze avond heb ik dan voor de eerste keer op het onverwachts gebeld via de gsm naar België om een gelukkige verjaardag te wensen! Ik denk dat ze daar in Bellegem aangenaam verrast waren dus dat was dan ook goed geslaagd! Een cadeau van hieruit opsturen zou namelijk vrij duur zijn zonder de garantie dat deze dan ook daadwerkelijk aankomt…
Na het telefoontje van thuis ben ik ongeveer uit het dipje van gisteren (en eergisteren). Ik heb nu ook een nieuw doel voor ogen en dat is zo veel mogelijk artikels opzoeken en lezen zodat ik stilaan aan de literatuurstudie kan beginnen.

Ik besef wel dat beginnen aan de literatuurstudie een utopie is maar goede intenties mogen er ook wel zijn he. Als ik wat interessante artikels kan vinden doe ik toch nog iets nuttig he.
Ik heb me ook voorgenomen om enkele kleine werkjes te zoeken zodat ik daar ook nog wat zoet mee ben.
Ik zal ook een rassenproef op triticale opvolgen voor mijn thesis. Daar houd zich een andere Congolese student mee bezig. Maar het zou wel interessant zijn moest ik dit kunnen integreren in het eindwerk. Enfin, we zien wel.

Deze namiddag ben ik dan nog met frère patrick iets gaan drinken niet ver van zijn huis. Na een goed klapke gedaan te hebben stond ik weer in een goed blaadje bij hem. Ik had de laatste tijd niet echt behoefte aan zijn gezelschap en misschien heeft hij dat ook opgemerkt… Hij belde namelijk bijna iedere dag gewoon om ne goeiendag te zeggen. Heel vriendelijk en heel sympathiek ze, maar als hij dat iedere dag doet en niet echt iets interessants te zeggen heeft begint dat een klein beetje de keel uit te hangen… Versta mij nu niet verkeerd, tis ne hele sympathieken he maar de laatste tijd was het er een beetje over… Maar dat is nu verleden tijd en we zijn weer vertrokken.

Zozo, een bewogen dag was het niet maar het telefoontje van vanavond heeft veel goedgemaakt!

Vele groetjes vanuit Lubumbashi

relax, take it easy

Jambo,

Zoals de opmerkzamen onder jullie al zullen gemerkt hebben, heb ik gisteren niks gepubliceerd. Ik zal ook geen twee verhalen publiceren. Dat maar om duidelijk te maken dat het hier vrij kalm is.

Gisteren zijn Anneleen en Birgit terug naar Belgie vertrokken. Beetje sneu voor Jonas dus. Ze zijn zonder problemen vertrokken vanuit Lubum en veilig aangekomen in Belgie.
Maar life goes on en opt gemak hier.

Gisterenochtend stond ik om 8h op de campus om te beregenen en een halfuurtje erna zat de taak voor de dag er al op.
Deze ochtend was het terug afspraak om 8h op het terrein maar nu om ook de lengteparameters en zo op te nemen. Dat werkje zat er 3h later ook op dus was de taak voor de rest van de dag opnieuw niks doen.

Ik hoop dat ik snel een internetverbinding vind waar ik kan inloggen op het portaal van de hogeschool zodat ik kan beginnen artikels opzoeken voor mijn literatuurstudie. Zo doe ik nog iets nuttig de volgende maand. Want als ik op die manier nog een maand moet vullen wordt het nog vrij lastig denk ik.
De meeste bezienswaardigheden hebben we immers al bezocht en je kan deze ook geen 10 keer gaan bezoeken he.

Ook de warmte begint mij parten te spelen. Na de kleine regen van zondag is de luchtvochtigheid iets gestegen en voelt alles nog iets warmer aan. Deze voormiddag dacht ik even dat ik tussen de tarwe ging neergaan. Gelukkig is dit niet gebeurd!

Enfin, misschien had je het nog niet door maar voor de moment zit ik in een klein moraaldipje. Maar geen nood, ik kom er wel weer bovenop en beter dan ooit tevoren!!! Hou jullie maar vast!

Vele groeten vanuit de Congo

kamalondo

Hallo allemaal,

Gisterenavond zijn we dus (zoals ik al vermeld heb) naar Kamalondo getrokken. Kamalondo is zowat dé uitgangswijk van Lubumbashi maar blijkbaar ook niet zo heel veilig want ik ben al mensen tegengekomen die daar niet (durven) naartoe gaan. Maar goed, in gezelschap van een hele nest blanken en een paar zwarten konden we ons wel verdedigen zeker.

Dus samen met Michel Foucon, Léon, Mylor, Basile, wij 4 en, en nog een paar anderen vertrokken richting Kama.

Michel vertrekt maandag al terug naar huis dus was het gisteravond zijn avond en moesten ook de nodige Tembo’s en Simba’s eraan geloven. Eerst zijn we in een cafe gaan drinken, dus nog niet dansen…. Maar na de nodige piljes kwam een lichte honger stilaan boven. Kamalondo is ook dé wijk voor de beste mitshopo (want is dus blijkbaar zo geschreven) van de stad, dus moest die geit er maar weer aan geloven. Samen met Léon hebben we keuze gemaakt uit de resterende stukjes. Alleen was Léon niet tevreden over de stukjes en heeft de ‘mitshopist’ een verse geit aangesneden. Op aanvraag van Léon hebben ze alle beste stukken uitgesneden, nl de carré van de geit.
Een half uurtje later konden we genieten van de grootste berg mitshopo die ik hier gegeten heb en ook veruit de lekkerste!!! Manmanman, was da een feestmaal!

Daarna zijn we nog naar een dancing geweest tot in de vroege uurtjes. Alle we zijn in de vroege uurtjes aangekomen. Nadat ze 4 keer na elkaar de ‘lupele’ gedraaid hebben en we daar ongeveer een uurke waren, hebben ze ons buitengestoken omdat we geen hoeren moesten hebben… De vrouwen die je de zaterdagnacht na 1h nog ziet rondlopen zijn 9,5 kansen op 10 hoeren. Maar het was al laat genoeg dus zijn we maar huiswaarts gekeerd met een stuk in ons voeten.

Deze morgen hebben we dan ook lekker uitgeslapen. Na een klein brunchke kwam Michel Foucon ons al weer halen om een wandeling te maken in de brousse, het forrêt claire. Helaas had Jonas wat last van krampen en zijn Justine en ik maar alleen meegegaan. Het was een wandeling in de brousse tussen de termietières en de heuvels. Zo hebben we een heuvel opgeklommen waardoor we een prachtig zicht hadden over het bos en een stukje van Lubumbashi stad.

En warempel, toen we bovenaan de heuvel in een observatiehutje zaten, begon het te druppelen!! De eerste regen sinds april! Normaal valt de eerste echte regenbui pas in november. Dit was dan ook maar een klein maar welkom voorsmaakje!

Moe maar voldaan zijn we dan teruggekeerd naar de guest om te reposeren.

Groetjes,
Jan

cascades

Hallo,

Vandaag was wederom een warme dag. Ik vrees dat het vanaf nu iedere dag zo warm zal zijn dus we zullen nog wat afzweten.

Het plan was om met Basil, Jonas, Justine en Anneleen naar de cascades te gaan. (Cascade is Frans voor waterval).
De cascades lagen iets buiten de stad dus namen we een taxi daarheen. Het was van Basile al een tijd geleden dat hij bij de cascades geweest was dus hij hoopte dat het nog in redelijke staat zou zijn. Maar helaas, zoals zoveel dingen hier, zijn de cascades volledig teloor gegaan. De waterval zelf is er uiteraard nog wel evenals het schone uitzicht en zo maar de infrastructuur is volledig verloederd… Vroeger was er gelegenheid om te eten, te drinken, … maar nu is dat dus allemaal verdwenen.
Een mooi maar triestig voorbeeld van hoe de glorie van Lubumbashi is teloor gegaan.

Omdat daar dus niks meer van infrastructuur was, zijn we doorgereden naar ferme Bumaki, voor de trouwe lezers onder jullie, de ferme waar we met frere Patrick in de eerste week van ons verblijf naartoe gegaan zijn.
Daar hebben we een kip besteld, een barbecue en 2 vislijntjes en uiteraard enkele Tembo's. De bevroren kip hebben we in stukken gehakt en gegrild op de barbecue. Niet in de meest hygiënische omstandigheden maar dat komt wel meer voor hier.

Met de vislijntjes hebben we achter Tilapias gevist in de aangrenzende vijver. Tilapia is zowat de meest voorkomende vissoort hier in de streek. Die vis bijt dus enorm snel maar het zijn lepe vissen. Ze eten dikwijls uw aas af maar vertikken om in de haak te bijten… Uiteindelijk heb ik een 3tal kleine visjes van een 10tal centimeter gevangen. Ook de anderen hebben enkele visjes gevangen. Basile zelfs 2 sardines.

Kortom, het was een heel plezante namiddag vandaag. Mede ook doordat we bijna heel de dag in de schaduw zaten en de temperatuur dus nog goed meeviel.

Tot morgen
Jan

Magone - Citée des jeunes

Hallo,

Nadat we gisteren weer ferm in het sop gezeten hebben, stond er deze voormiddag niet veel meer op het programma.
De temperatuur begint ook hier stilaan ferm op te lopen. Het was vandaag dan ook snikheet met alle transpiraties en geurtjes als gevolg!

Deze namiddag zijn we met Basile naar Magone en Citee des jeunes getrokken. Dat zijn twee huizen van de paters Salesianen waar jongeren na Bakanja centre terecht kunnen om een beroep aan te leren. Magone is meer een artisanaal centrum waar jongeren die niet geslaagd zijn om toe te treden in de citee des jeunes terecht kunnen. Daar leren ze potten bakken, schoenen maken, koper beslaan, boeren, …

In citée des jeunes gaat het er wel veel serieuzer aan toe. Dat is nu zelfs niet meer in beheer van de paters. Er zijn 6 opleidingscentra: schrijnwerkerij, garage, mechaniek, landbouw, en nog 2 die ik vergeten ben. Een opleiding hier duurt 3 jaar en daarna kunnen de jongeren terecht in de stad om te beginnen werken. De opleiding kost hier ook bijna niks.
Daar hebben we ook pater Etienne tegengekomen. Een pater uit Desselgem die nog altijd perfect op de hoogte is van de resultaten van Zulte-Waregem!! Hij komt volgend jaar in juni 2 maanden op congé in Belgie.

Voor de rest niet veel meer uitgestoken want het was vandaag ongelooflijk warm en we hadden geen zin meer om ook maar iets te doen. Deze avond zijn we dan ook maar thuisgebleven. Morgen moeten we immers gaan dansen naar Kamalondo!! Dat belooft dus alweer…

Tot morgen
Jan

CMC

Donderdag 20 september 2007

Hallo iedereen,

Deze voormiddag zijn we naar de faculteit gegaan om de thesisverdedigingen mee te maken. Het plan om die gisteren mee te maken is namelijk in duigen gevallen en verplaatst naar vandaag. Zoals verwacht heel grappig om mee te maken. Iedereen op zijn paasbest, heel zijn familie mee, … Na de verdediging krijgen ze een boeket plastieken bloemen en bloem in hun haar. Daarna is het uitgebreide fotoshoot…

Tijdens de verdediging lezen ze gewoon een blaadje af met hun uitleg. Ze brengen ook een affiche mee met een eenvoudig tabelletje met hun resultaten. Die plakken ze gewoon op het bord. Ze bespreken zelfs bijna hun resultaten niet. De thesissen zijn hier dan ook gemiddeld maar een 30 tot 40 pagina’s dik… Sommigen kunnen zelfs na 5 jaar studie ‘pH’ en ‘NO3’ niet juist schrijven!! Meestal kunnen ze ook totaal niet antwoorden op de vragen van de ‘jury’. De ‘jury’ bestaat namelijk maar uit een 2 tot 4 tal profs die dan soms te pas en te onpas de zaal verlaten. Ook komt nu en dan een fotograaf uit een hoekje gekropen om een student te fotograferen tijdens zijn verdediging…
Enfin, heel grappig allemaal.

Deze namiddag zijn we dan nog samen met Jackson (de vriend van Basile, een dokter) naar zijn kliniek waar hij werkt, geweest. Een van de mooiste klinieken van de stad!! Er zijn dus veel vuile, armoedige en triestige ziekenhuizen maar daar is CMC (Centre Medical de la Communauté) een uitzondering op!

Blijkbaar had hij gezegd aan zijn baas dat wij studenten geneeskunde waren want zijn baas heeft waarschijnlijk wel 3 keer gevraagd of we niet geïnteresseerd waren in een stage in zijn ziekenhuis…
Fotos van het ziekenhuis zullen wel getuigen van de fantastische infrastructuur van het ziekenhuis hier in Lubum. Ze hebben er zelfs een röntgenapparaat, een echografietoestel, een heus labo met microscopen en spektrofotometers, …

Enfin, wel eens de moeite om te zien en te weten dat dat hier dus ook bestaat maar we denken dat het totaal niet representabel is voor de gezondheidszorg hier in Lubumbashi…

Deze avond zijn we dan nog met Basile en Jackson een Tembooke gaan drinken hier een beetje verder. Uiteraard met de nodige michopo… Jonas en Anneleen kwamen een beetje later want die hadden een tête à tête vanavond. Toen ze terug kwamen hadden ze de regisseur mee van onder andere ‘Congo River’ en ‘Mobutu, roi du Congo’. Basile kent die films vrij goed, dus een ideale gelegenheid voor hem om met hem te discussiëren. Die regisseur is hier nu terug in Lubumbashi voor zijn nieuwe documentaire over Katanga. Misschien komen hier wel een aantal van zijn medewerkers logeren voor een paar dagen….

Die regisseur ging nogal snel weg en Michel en Arthur namen dan zijn plaats in. Ze kwamen net terug van een 3daags avontuur in Likasi om daar in de mijnen een plantensoort te vinden die ze niet meer hebben gevonden omdat ze nu waarschijnlijk al uitgestorven is…

Enfin, gisteren weer veel te veel Tembos gedronken zodat we goed geslapen hebben en vrijdagvoormiddag ook niet veel meer waard waren. Aiaiaiai Maar wel een heel toffe avond beleefd..

Vele groeten
Jan

thesisverdediging

Hallo,

Gisteren liet Prince mij weten dat er heel de week thesisverdedigingen doorgaan op de faculteit en dat er vandaag een thesis over tarwe bijzat. Altijd interessant dus zette ik deze voormiddag koers richting faculteit.

Thesisverdedigingen zijn hier altijd een heus feest. De studenten komen dan in hun kostuum naar de faculteit vergezeld van wat lijkt hun volledige familie (en die zijn hier vrij groot…). Dus dat beloofde wel een ervaring te worden.

Toen ik aankwam op de faculteit wist Prince mij te zeggen dat de thesis niet vandaag maar morgen is…. Grrrrrr. Dan nog maar even met hem naar de tarwe gaan kijken en nog een beetje discussiëren over de ziektes. Ik wordt nog een heuse ‘discussieerderaar’ als ik terugkom.

Hier en daar zie je dan iemand in kostuum rondlopen met een boeketje lelijke plastieken bloemen en met een portie bloem in zijn haar. Da is hier zo de gewoonte. En overal fotosessies. Heel grappig allemaal. Blijkbaar is de verdediging hier een heel belangrijke eindfase in de studie.

Nu zijn Jonas, Anneleen en Justine nog naar de zoo. Ik ben op de guest gebleven om een beetje data in mijn computer te steken. Er moet hier ook nog gewerkt worden he!
Vanavond gaan we normaal nog eens naar Bakandja gaan want Anneleen zou dat ook nog eens willen zien. Dat zal dan de afsluit zijn van de dag…

Tot morgen
Jan

museum part II

Dinsdag 18 september ’07

Hallo,

Na de mottige dag van gisteren voelde ik mij vandaag al veel beter dus ik kan besluiten dat ik gewoon iets verkeerd gegeten heb en dat ik geen malaria opgevangen heb! Alleen Anneleen voelt zich nog niet 100% maar het is toch al veel beter.

Vandaag hebben we weeral niet zoveel meegemaakt of gedaan. Ik ben de enige die een beetje gewerkt heeft deze morgen en dat viel dan nog vrij goed mee. Ik heb namelijk de plantjes voor de 2^e keer gemeten, gekeken of ze reeds uitgestoeld zijn en vastgesteld dat bepaalde percelen precies al ziek zijn. Bang afwachten dus…

Deze namiddag zijn we met frere Patrick naar het museum getrokken. Deze keer was wel de goede keer want het was volledig open! Het museum stelt eigenlijk niet zoveel voor maar het was wel eens interessant om het eens gezien te hebben. Alleen had onze gids nogal (vrij veel) last van een stinkende adem zodat we toch blij waren als we onze ronde hadden gedaan.

Na nog een toertje in het stad zijn we op het gemak terug naar de guest gekomen om uit te rusten. De warmte en het niks doen zijn namelijk ook 2 vermoeiende factoren.

Deze avond is het filmavond met ‘de hel van Tanger’. Justine heeft namelijk een hoop dvd’s meegekregen van ‘sinterklaas’ om de avonden iets afwisselender te maken…

Groetjes
Jan

ziekendag

Hallo iedereen,

Zoals je al kon lezen zijn we gisteravond nog iets gaan eten in een klein Congolees restaurantje. Blijkbaar was het eten daar niet zo goed geprepareerd want deze nacht en deze morgen voelde ik mij niet zo best. Laat ons zeggen dat mijn verteringsfabriek niet zo goed meer werkte. Kwestie van het niet al te plastisch uit te drukken. Maar gelukkig was ik niet alleen want bijna iedereen had een beetje last van de darmen.
Ook had ik hoofdpijn en voelde ik mij echt niet zo goed. Dan komt natuurlijk de vrees dat een of andere malariamug mij te pakken gekregen heeft. Maar na een hele dag te vasten en deze avond enkele frietjes te hebben gegeten, voel ik mij nu al wat beter. Maar laat ons niet te voorbarig worden en nog even rustig aan te doen.

Justine raakt nogal snel paranoia omwille van ons darmproblemen en daarom heeft ze deze week ook uitgeroepen tot ‘quarantaineweek’. Dat wil zeggen dat we nergens gaan uit eten om ons darmen toch een weekje rust te gunnen. Hopelijk lukt haar opzet ook.

Dus met andere woorden hebben we niks gedaan vandaag. Enkel Jonas is vertrokken naar Kambikila om toch maar de indruk te geven dat er hier nog gewerkt wordt he.

Een doorleefd verslag is het niet maar het is er wel een dat we niet zo snel gaan vergeten.

Tot morgen
Jan

karavia

Zondag 16 september ’07

Hallo,

Deze morgen zijn we naar de ochtendmis geweest op St Pol. Om 7h uit onze nest om om 8h in de mis te kunnen zijn. De mis was in het Swahili dus zoveel hebben we er niet van verstaan. Maar volgens Basile moesten we naar die mis gaan omdat daar het meest ambiance is. Ik heb het mij niet beklaagd dat we geweest zijn. De kerk zat afgeladen vol. Dat is al bijzonder als je weet dat er een mis is om 6h, 8h, 10h en 11h en dat je hier geen km kan wandelen zonder een kerk tegen te komen.

Iedereen beweegt ook :mee, danst mee en klapt mee. Tof om te zien ze. Zeker ook met het koor. Enige minpuntje misschien is dat de mis in het Swahili 2h duurt! Als je dan niks verstaat wat ze zeggen, kan dat nogal lang uitvallen. Maar goed, we hebben het meegemaakt he.

In de namiddag zijn we naar hotel Karavia geweest. Dat is een van de chiqueste hotels hier in de stad. Niet dat we voor het hotel gingen want ernaast ligt namelijk een zwembad! Na een maand en half van transpiratie was een frisse duik in het zwembad wel een welkome afwisseling. Voordeel hier is dat je bijna het hele jaar door naar het openluchtzwembad kan gaan en je je nooit moet afvragen of het wel mooi weer zal zijn om te gaan zwemmen! Wat een verschil met Belgie.
Het zwemmen heeft ons wel deugd gedaan, alleen zat er enorm veel chloor in het water met als gevolg dat ik er nu wat last van heb. Verstopte neus, verwarde darmen,… Maar voor wat hoort wat zeker…

Deze avond zijn we dan nog iets gaan eten in een klein Congolees restaurantje om het afscheid van Ariel te vieren. Ariel is een studente landbouw uit Gembloux die hier een maand geweest is. Maandag vertrekt ze dus hebben we op Congolese wijze afscheid genomen samen met Arthur, Michel, Mylor, Patient, Jonas, Justine, Anneleen, Birgit, Leon, Pacific en ik.

Tot morgen
Jan

barbecue bij Basile

Zaterdag 15 september ’07

Vandaag waren we uitgenodigd bij Basile om te gaan barbecuen. In de voormiddag hebben we dan maar eens goed uitgeslapen en na de middagsiesta was het tijd om naar Basile te vertrekken.

Basile had ook nog Michel Foucon uitgenodigd (die Fransman, niet direct onze favoriet maar soit) en hij had ook een schoon Congoleesje uitgenodigd (voor mij dan)! Heel subtiel hebben ze mij naast haar gezet om toch maar iets moois te zien bloeien. Manmanman. Ik heb dan maar wat met haar gebabbeld maar blijkbaar vond het gezelschap dat niet genoeg en heb ik niet genoeg mijn best gedaan. Als vrijgezel naar Congo komen, das niet altijd evident ze!! Maar eigenlijk best wel grappig dat ze hier iemand uitnodigen om aan mij te kunnen koppelen!
Maar terug naar de barbecue nu. Basile had een stuk geit gekocht waar hij brochettes van gemaakt heeft en geroosterd. Samen met gebakken bananen (een speciale soort om mee te koken), bonen en gefrituurde kip kregen we een typisch Congolese maaltijd voorgeschoteld. Heel lekker!!
Na een toffe namiddag en avond zijn we dan nog op de Carrefour een Tembooke gaan drinken en was het tijd om te gaan slapen. ’s Anderendaags gingen we namelijk naar de ochtendmis gaan…..

chem chem

Hallo iedereen,

Na de cadeautjes van gisteren was het vandaag tijd om nog een beetje te werken. Al was het dan niet voor mij maar voor Jonas. Inderdaad, richting Kambikila. Nu Anneleen (vriendin Jonas) ook meewas waren we in totaal met 7 personen (papa leon, josé, basile, jonas, anneleen, justine en ik). Dat wilde zeggen, 2 personen in de bak achteraan. Omdat ik diegene ben die het minste problemen heeft met achteraan zitten (qua misselijkheid) heb ik mij dan maar opgeofferd. Tweede in lijn was Jonas dus hij ook in de bak. Nadat we eerst de noodzakelijke pistolets en saucisson gekocht hadden liepen we toch wel weer de flikken tegen het lijf zeker (die gele mannekes)!!! Manman, de laatste tijd is het echt enorm erg met die mannen. Ze laten bijna iedereen stoppen en zoeken tot ze iets onbenulligs vinden. Daarbij zijn de blanken dikwijls het eerste slachtoffer want hier denken ze dat alle blanken voor de mijnen zijn en dus geld hebben (al dan niet voor steekpenningen).
Toen de flikken ons wilden doen stoppen reed papa leon gewoon door maar ene wist zich toch in de bak van de pick-up te hijsen. Gene moyen dus, stoppen! Schoten Basile, José en papa leon daar uit hun krammen!! Want volgens de flikken waren we met teveel in 1 auto (zelfs achterin!) Volkomen absurd maar ja, we kennen ze al een beetje ondertussen. Na een korte discussie waar massaal veel omstaanders bij kwamen te staan, mochten we al snel verder (ze hadden namelijk geen poot om op te staan).

Aangekomen in Kambikila konden we dan van start met Jonas zijn werk. Nadat we nog het profiel van meer dan 2 meter diep hadden afgegraven waren Jonas, José en Basile klaar voor de eindeloze discussie. Na enkele uren wachten waren ze dan klaar en konden we verder rijden naar Chem chem. Dat is een boerderij gelijkaardig aan Jacaranda maar dan iets minder idyllisch. Daar hebben we pater Jacques tegengekomen. Die mens is 70 jaar en is precies een beetje verbitterd over de gang van zaken tegenwoordig. Hij heeft immers de glorieperiode van Congo nog meegemaakt. Toen Congo nog Kongo was…
Na een korte rondleiding bleek dat de grond heel arm was en gecontamineerd van de mijnen vlak ernaast. Dat is namelijk een groot probleem hier in de streek dat de mijnen enorm veel contaminatie veroorzaken.

Daarna zijn we nog José gaan afzetten bij hem thuis en was het tijd om huiswaarts te keren. Om een douche te nemen want (vooral) Jonas en ik zaten onder een dikke laag stof. Wel heel tof in de bak maar stoffig. Vooral in het regenseizoen.

Vanavond gaan we nog een michopooke en een Tembooke gaan nuttigen met Basile en Jackson (de vriend van Basile die arts is (en trouwens nog voor AZG in Darfour gewerkt heeft))

Morgen is dan de barbecue van Basile dus daar zeker nog spannende verhalen over morgen. Vooral omdat Basile vandaag beloofd heeft om een schone Congolaise mee te brengen… Dat belooft he moe!

Tot morgen
Jan

sinterklaas

Hallo iedereen,

Deze morgen ben ik mee vertrokken met Justine naar de campus. Justine had namelijk een geheime missie! Van Michel Foucon mocht ze meehelpen een herexamen surveilleren. Best wel tof. Ik heb dan maar eerst mijn veldje beregend en erna ben ik dan Justine gaan observeren.
Het examen was opgebouwd uit 15 meerkeuzevragen maar er waren verschillende mogelijkheden mogelijk! Als je dan 1 of meerdere juiste antwoorden had vergeten aan te kruisen of je had gewoon 1 fout antwoord, was heel de vraag fout. Best wel smerig. Er was dan ook niemand die de helft haalde!

Daarna zijn we teruggekeerd naar de guest om Anneleen (de vriendin van Jonas) te verwelkomen. Helaas lagen ze nog alletwee in hun bed. Tegen de middag waren ze wakker en konden we de buit gaan inspecteren
Anneleen had van Justine haar moeder namelijk heel wat meegekregen, ook Jonas had nog wat ontbrekende dingen gevraagd en ook voor mij was er wat bij! Het was dan ook precies of Sinterklaas was geweest! Mijn fototoestel is (eindelijk) aangekomen, ook een nieuwe lading Princekoeken, chocolade, een usb-stickje, een broek,… en niet te vergeten, ook 2 brieven van het thuisfront én een superdeluxe zonnehoedje (echt een tof, kga het veel aandoen). Langs deze weg nogmaals fel bedankt voor alle cadeautjes en brieven! Het is echt tof en doet veel deugd! We zullen er veel plezier aan beleven. Ook bedankt voor de cadeautjes van Jonas en Justine (waaronder een hele lading films!).

Met het euforisch gevoel van een 6 decemberochtend in het hoofd zijn we nog vertrokken naar het stad om Anneleen iets meer wegwijs te maken in de stad Lubumbashi.

Nu is het avond en zijn de vrouwen samen met maman Claude nog vertrokken naar een couturier om al hun kleedjes te laten maken.

Vele groeten aan het thuisfront, merci voor de pakjes en tot morgen!!
Jan

stroompannes

Woensdag 12 september ’07

Hallo,

Vandaag was weeral niet zo’n spannende dag. We zijn hier echt op vakantie. Heel de dag buiten gezeten in de zon en rond 16h nog even mijn tarwe gaan water geven. Dat was het dan ook. Buiten het feit dat Jonas zijn vriendin onderweg was naar hier. Een hele belevenis. Blijkbaar ging de vlucht nu niet meer over Kinshasa en dan naar Lubumbashi maar van Brussel naar Oeganda en van Oeganda naar Lubumbashi. In Oeganda moest ze dan haar bagage uitchecken en terug inchecken. Een hele belevenis.
Rond 18h deze avond zond ze een bericht naar Jonas dat ze momenteel in Nairobi!! stonden voor een tussenstop. Van Nairobi moesten ze dan nog naar Oeganda en van Oeganda naar Lubumbashi. Manmanman, Hewa Bora, tis toch iets apart ze. Momenteel (woensdagavond) is ze nog niet gearriveerd maar we verwachten haar deze nacht.

Omdat vandaag eigenlijk een vrij kalme dag was en omdat het al een tijdje geleden is dat ik nog eens een thema aangescherpt heb, is het tijd voor een volgend dossier: STROOMPANNES
Wellicht heb je het al gemerkt maar het is niet telkens ’s avonds dat het verslag erop komt. Mogelijks is dat te wijten aan een van de talrijke stroompannes hier. Daardoor werkt ook het internet niet meer…
Meestal gaan hier geen 3 dagen voorbij zonder dat we ergens wel een stroompanne meemaken. Meestal zijn die dan nog ’s avonds en omdat het hier vroeg donker is (om 19h pikkedonker) is dat dan nog des te ambetanter. Geen elektriciteit wil dan ook zeggen geen internet, geen (stromend) water waardoor je toilet niet meer kan doorspoelen, geen eten kan maken, ook geen elektrisch vuur waardoor je geen water kan opwarmen, geen eten kan maken, ….
Maar, Congo zou Congo niet zijn moest er voor ieder probleem geen oplossing bestaan. Het probleem van het toilet valt vrij snel op te lossen. Standaard staat er een volle emmer water naast het toilet dus in geval van stroompanne giet je gewoon het toilet door met de emmer. Het probleem van het koken wordt opgelost door in een mandje houtskool in brand te steken en de pot daarop te zetten. Ook opgelost. Alleen douche nemen en op internet surfen wordt moeilijk zonder stroom. Maar daarvoor hebben ze hier dan ook een stroomgroep geïnstalleerd. In geval van panne ’s avonds wordt nogal snel de stroomgroep aangeschakeld. Met alle lawaai vandien maar soit.

We raken stilaan wel gewoon aan de pannes maar het is toch telkens even aanpassen. Je moet ook opletten dat je alle adapters uittrekt tijdens een panne. Als de stroom terug keert, gebeurt dat met een hoge stroomstoot waardoor het apparaatje kan verwarmen, smelten en kapotgaan.
Meestal duren die pannes ook maar een aantal uren maar vorige week werd het toch al te bont. Maar liefst 3 dagen zaten we zonder stroom! Helaas lag het aan de installatie in de guest (die het af en toe ook laat af weten), woont de elektricien ver en vindt hij geen vervoer en zaten we dus langer dan verwacht zonder stroom.

Ook het feit dat als er dan al stroom is, is het elektriciteitsnet vrij onstabiel waardoor het internet ook niet altijd honderd procent werkt (doet het eigenlijk nooit want de downloadsnelheid is hier vrij traag). Dat is dan ook dikwijls de reden waarom ik een dag te laat upload. Net zoals vandaag. Een stroompanne van woensdagavond tot nu donderdagavond en voor de moment zit ik op internet dankzij de stroomgroep.

Het leven is toch een beetje apart ze hier maar we trekken onze plan.

Nog vele groeten
Jan

schoffeldag

Hallo,

Over vandaag (of gisteren te zeggen) is er niet zoveel te vertellen. Deze voormiddag hebben we de grond van het proefveld geschoffeld om een betere waterindringing te garanderen. Daarnaast hebben we van ieder veld 10 planten gemeten. Dit is vanaf nu iedere week zo. Na de nodige watergift was het bijna middag en zat mijn dagtaak er weeral op. Jonas ging normaal gezien om 8h naar Kambikila vertrekken maar na de nodige misverstanden en slechte afspraken was het 12h30 vooraleer hij kon vertrekken. Normaal komt morgen de vriendin van Jonas aan hier in Lubum. Alle, als alles goed gaat.

Vandaag heb ik ook het tragische nieuws vernomen vanuit de KLJ Heestert. Heel veel sterkte gewenst aan vrienden en familie van Stijn! Ik zal vandaag dan ook geen extra verhaal aan het verslag breien.

Tot morgen
Jan

marktdag

Deze morgen had ik afgesproken met Charles op ons veldje voor de verdere regeling van het beregenen. Vorige week had ik een dag overgenomen om te beregenen van hem en de week daarvoor ook. Daarom had ik donderdag een bericht gestuurd dat hij van vrijdag tot zondag alles alleen moest doen, kwestie van niet met mijn voeten te laten spelen.
Blijkbaar was hij daar redelijk kwaad voor wat leidde tot mijn eerste franse ‘ruzie’. Helaas kon ik mij niet genoeg uit de voeten, euh woorden, helpen en moest ik het onderspit delven in de discussie. Maar zoals dat gaat bij mannen, tegen dat het werk gedaan was, was alles al weer vergeten (daar kunnen jullie vrouwen nog een puntje aan zuigen!).Enfin, na het programma voor de komende week te hebben overlopen en de veldjes water te geven, zat mijn dagtaak er weer op en mocht ik mij reposeren!

Helaas, dat was niet op het vrouwelijk gezelschap hier gerekend (Justine en Birgit). Die wilden namelijk Afrikaanse stofkes gaan kopen op de markt. Als je het hun vraagt zullen ze zeker onschuldig pleiten maar ze hebben ons (Jonas en ik) toch half gedwongen om mee te gaan naar de markt. Met als gevolg dat als de vrouwen aan het kiezen waren, wij daar als twee verloren schapen stonden toe te kijken. Toen het tijd was om te betalen mochten we wel onze kennis om te onderhandelen tentoon spreiden om de vrouwen hun portemonnee toch niet té licht te maken (ze durven u er hier namelijk geweldig opleggen). Na een uur of twee rond te hossen, beladen met 7 lappen stof (voor heel weinig geld eigelijk) moest Birgit terugkeren naar de guest om nog wat te werken en konden wij nog even (be)vrij(d) rondlopen in de stad.

Gisteren hadden we gezien dat ze bij ‘la brioche’ ook ijsjes en milkshakes verkochtten. Omdat het hier warmer en warmer (belgie toch he) wordt, komt ook de zin naar een verfrissend ijsje. Zogezegd zo gedaan. Helaas hebben we geen ijsje gegeten maar wel een milkshake. Alle, milkshake, gewoon gemixte ijs. Maar goed, het was lekker, het heeft gesmaakt en we kunnen er weer tegen.

Deze avond is Basile ons nog komen halen om hier niet zo ver van een terrasje te doen (jaja, terrasjes zijn hier bijna het hele jaar door mogelijk!!). Natuurlijk een terrasje waar ze ook michopo verkopen. Zo kennen we Basile weer. Basile is nu al de derde die een schoon Congoleeske gaat vinden voor mij. Ik ben namelijk de enige vrijgezel in het gezelschap en dat brengt mensen op ideeën he. Hij gaat ons ook meenemen naar de markt om zo een megacool Congolees hemdje te gaan kopen, of stof om een hemd te maken. Hij heeft ons ook uitgenodigd om zaterdag te gaan barbecuen bij hem thuis. Uiteraard een geit op de rooster met de gekende michopo!! Maar daarover horen jullie wel meer zaterdag.
Bij terugkomst was het al vrij laat en had ik niet zoveel zin en inspiratie meer om nog een verslag te schrijven. Vandaar dat jullie het vandaag krijgen. Ik krijg al een beetje Congolese manieren….

Oh ja, van de drie studenten geneeskunde die hier zijn, zijn er twee vrij ziek. De ene zit met een geweldige diarree. Met andere woorden, heel zijn verteringsfabriek in de knoop. De andere die zit met malaria!! Ai, das minder. Maar ze komen er wel door. Studenten geneeskunde zijn niet zomaar kapot te krijgen ze.

Groetjes
Jan

chez Armand

Jambo,

Nadat we deze voormiddag lang uitgeslapen hebben, zijn we naar ‘la brioche’ (een bakkerij) een lekker westers ontbijt gaan eten. Mmmmm, croissantjes, ne warme choco, ….

Deze namiddag werden we dan verwacht bij Armand, de apariteur van de faculteit landbouw. Hij had ons samen met Michel Foucon, Arthur, Ariel en Milord geïnviteerd bij hem thuis. Voor hem een hele eer om blanken bij hem thuis te hebben. Je moet wel weten dat Armand met zijn job aan de faculteit amper 30 dollar per maand verdient!! Daarmee moet hij zijn gezin van 6 kinderen onderhouden, die trouwens bijna allemaal nog studeren aan de universiteit! Daarom had Michel ons gevraagd of wij de drank zouden willen kopen, dan kocht hij het vlees voor de maaltijd. Op die manier belastten we Armand niet te veel. Geen enkel probleem en beladen met de nodige Simba’s en sucrés kwamen we deze middag aan bij Armand.

Hij woont in een klein huisje net buiten campus van de faculteit samen met zijn vrouw en kinderen. Zijn vrouw had al het eten klaargemaakt zodat we rond 5h al konden eten (foufou, rijst, maniokbladeren, tilapia en kip). Nadat we smakelijk (en met de handen) hadden gegeten was het tijd om Armand zijn veld te gaan bekijken op Tingitingi. Hetzelfde domein waar ik in eerste instantie mijn proefveld had aangelegd. Nadat zijn vrouw (maman Catherine) de nodige uitleg had gegeven over het veld en we alle groenten hadden bekeken was het tijd om terug naar hun huis te gaan. Daar hebben we dan nog de nodige Simba’s gedronken in den donkeren (want sinds deze morgen 8h geen elektriciteit).

Al bij al een heel toffe namiddag beleefd genietend van de Congolese gastvrijheid (ook al hebben ze bijna niks). Er werd ons op het hart gedrukt dat we altijd welkom zijn dus misschien komt er later nog wel een vervolg hierover.

Tot morgen (zonder tegenslagen)

Jan

museum

Hallo,

Wederom excuses dat het verslag gisteren niet op internet geraakt is maar daar was de stroompanne weer. (Moet ik toch nog eens een verslag aan wijten) Maar geen nood, veel hebben jullie niet gemist. Zaterdag was namelijk een rustige uitblaasdag. Normaal moest Justine kunnen vertrekken naar een bananenboerderij maar haar teerbeminde assistent was vergeten bellen naar de chauffeur en deze was niet beschikbaar. Dus, plannen wederom in het water gevallen.

Dan hebben we maar besloten om het museum te gaan bezoeken. Het stelt blijkbaar niet zoveel voor maar een mens moet iets doen met zijn vrije tijd he. Aangekomen bij het museum bleek dat het museum zelf niet open was maar dat er wel een expositie open was van een of andere Belgische fotograaf die een fototentoonstelling hield hier in het Lubumbashimuseum. Mooie foto’s maar we hadden het dan ook al snel gezien. Ook de warmte sloeg ons om de oren want zaterdag was een heel warme dag. Naar het schijnt zullen deze zich sneller en sneller opvolgen want het regenseizoen begint binnenkort…

In de namiddag zijn we nog een pintje gaan drinken met frère Patrick. Blijkbaar kent hij alleen de meest chique plekken of misschien wil hij ons enkel de mooiste kant van Lubum tonen. Je raadt het al, we zijn weer dure pintjes gaan drinken. Wel een schone plaats maar niet echt Lubum denk ik….

Deze avond dan nog de nodige Tembos soldaat gemaakt hier op de carrefour samen met de andere studenten hier en met Arthur, de student die in het administratief gebouw slaapt.

Zoals je dus al gelezen hebt, niet echt een spannende dag beleefd… Het was dan ook vorig weekend veel te druk he…

Groetjes
Jan

Bakandje ville

Jambo,

Vandaag hebben we eigenlijk weer niet zoveel uitgestoken. Deze morgen zijn Justine en ik haar in vitro planten gaan inspecteren. Ze doen het goed, net zoals mijn tarwe die trouwens al vrij goed uitstaat.

Verder hebben we dan ook niet zoveel meer uitgestoken vanmiddag. Want om 17h werden we verwacht bij pater Eric Meert. Eric is pater van de Salesianen en is verantwoordelijk voor Bakandje ville. In feite stond hij mede aan de basis van Bakandje ville.
In een vorig verslag heb ik jullie al verteld over Bakandje centre. Zo is BV eigenlijk de stap vóór BC.

BV is een open vluchtcentrum voor de straatkinderen (enfants des rues). De kinderen kunnen er komen en gaan wanneer ze willen, ’s nachts kunnen ze er slapen, ’s avonds kunnen ze er eten maken, ze kunnen er douchen, er zijn toiletten,… Maar het is geen luxeopvangcentrum! Het is zoals de straat maar dan in een beveiligde omgeving. Zo krijgen de kinderen niks! Ze moeten werken voor hun eten. ’s Morgens om 8h moeten ze allemaal vertrekken en ergens in de stad een klusje doen om wat geld te verdienen om te kunnen eten die dag. Je moet nu niet denken dat die kinderen ondervoed zijn hoor! De meesten eten 2 keer per dag en in die 10 jaar dat Eric het centrum openhoudt heeft hij nog maar 4 ondervoedde kinderen tegengekomen.
De gedachte die erachter zit om de kinderen niks te geven is om te voorkomen dat men straatkinderen creëert. Want als een familie die het moeilijk heeft te overleven hoort dat in BV de kinderen 2 keer per dag eten kríjgen, dan sturen ze hun kinderen gewoon op de straat.
Zo vertelde Eric ook dat op een morgen 2 jongens van 4 (!) en 6 jaar, twee broers, aankwamen op BV. Ze gingen samen met hun ouders de trein nemen maar net voor de trein vertrok stuurden de ouders de kinderen nog om iets om te drinken. Tegen dat ze terug waren was de trein uiteraard vertrokken en zijn er weer 2 straatkinderen bijgekomen.

Je kan je dan afvragen wat nu in feite het doel is van BV. Wel, als je die kinderen de mogelijkheid geeft om twee keer per dag te kunnen eten, samen te zijn met anderen, dan verandert er al iets. Er zijn ook constant sociaal assistenten en vrijwilligers aanwezig die babbelen met de kinderen, ze een gevoel van affectie geven, ze praten ook met de kinderen waarom ze op de straat zijn en waarom ze niet gewoon gaan werken, … Op een bepaald moment missen die kinderen de warmte van het gezin en vragen ze aan de begeleiding om contact op te nemen met hun ouders. Pas dan gaat de begeleiding effectief op zoek naar hun ouders en/of familie.
Het is namelijk zo dat de meeste straatkinderen geen weeskinderen zijn. Maar liefst 60% van de kinderen zijn verstoten omdat ze beschuldigd zijn van tovenarij! Als er iemand sterft in de familie of iets tegenkomt waar men niet direct een verklaring voor heeft, wordt (meestal) een kind beschuldigd van hekserij. Daardoor wordt het kind verstoten door de familie of in de extreemste gevallen zelfs gedood!! De andere 40% zijn kinderen die ooit hebben gestolen en die niet meer durven of mogen terugkeren naar de familie, of iets anders ernstig hebben uitgestoken of inderdaad wees zijn.

Wanneer het kind dan vraagt om terug te keren naar de familie gaan de assistenten dan op zoek naar de ouders of grootouders. Meestal vinden die ze ook wat niet altijd evident is. De meeste straatkinderen nemen namelijk een pseudoniem aan eens ze op de straat zijn beland. Als de ouders gevonden zijn wordt er gebabbeld met hen, worden ze overtuigd doordat hun kind in BV zit en werkt voor zijn eten, dat ze geen tovenaars zijn, …. Want dat is de bedoeling van BV: de straatkinderen terug integreren in de familie.
In ongeveer de helft van de gevallen lukt dit ook en kunnen de kinderen terug keren naar hun familie. In de tien jaar dat BV open is zijn er ongeveer 4000 straatkinderen geregistreerd waarvan de helft ongeveer terug is bij de familie.
Van de overigen is het afhankelijk of ze naar school willen gaan of niet. Willen ze effectief naar school dan kunnen ze naar BC verhuizen als interne.

Een groot probleem momenteel is dat er een heleboel kinderen komen vanuit Bujumai, uit de provincie Kasaï. Bujumaï ligt op 1200 km van Lubumbashi!! De kinderen reizen gewoon mee bovenop de trein met alle gevaren vandien: brandwonden door elektrocutie, verlies van ledematen doordat ze tussen 2 wagons vallen, … Toen Inge, een Antwerpse vrijwilligster, 2 weken geleden terug kwam van bezoek aan Bujumai, reisden 2 broertjes mee op de trein die in de heenreis ook op de trein zaten. Die jongens hebben gewoon even goeiedag gaan zeggen aan hun familie, hebben gezien dat de situatie thuis nog niet verbeterd is, en ze zijn gewoon terug gekeerd naar Lubum.
Veel van die kinderen belanden in BV maar voor de mensen van BV is het veel moeilijker om de ouders van die kinderen terug te vinden in de Kasaï en om ze te reïntegreren. Ze kunnen ook niet naar BC om naar school te gaan want als ze daarmee zouden beginnen zou de stroom uit de Kasai niet meer te overzien zijn.

De aanpak klinkt misschien raar omdat de kinderen daar (bijna) niks kríjgen maar het is een aanpak die blijkbaar beter werkt dan wanneer ze alles krijgen. Als je dingen begint weg te geven creëer je straatkinderen en creëer je ook de nodige botsingen. Zo gaf Eric het voorbeeld van de nieuwe gouverneur van Katanga, een rijke mens die zichzelf niet meer hoeft te verrijken (in tegenstelling tot zijn voorgangers) en die zijn geld zelfs weggeeft. Iedere vrijdag deelde Moise (de gouverneur) geld uit aan de straatkinderen. Met als gevolg dat de kinderen met dat geld drugs, drank en luxeartikelen kochten. Verschillende zijn zelfs gestorven aan een overdosis drugs die ze die vrijdag kochten …

Een ander voorbeeld was van een hulporganisatie die 50 dekens meehad voor de kinderen in het koude seizoen hier waar de nachten best koud zijn. Maar met 120 kinderen die blijven slapen zijn de moeilijkheden niet ver te zoeken. Gevechten, ruzies, … Daarop heeft Eric voorgesteld om de dekens te bewaren en een deken mee te geven aan diegene die terug geïntegreerd werden in hun familie.

Een ander schrijnend geval dat Eric vertelde was dat op een dag een Griek naar Eric kwam met het voorstel om voeding te verkopen binnen BV. Daarop antwoordde Eric resoluut ‘nee’ want de kinderen moeten hun eten gaan zoeken (als onderdeel van het reïntegratieprogramma). Diezelfde Griek wilde zich niet geven en zette zijn winkeltje op 50m van BV. Met als gevolg dat als de kleintjes eten kochten, de groten hun zak afpakten en ermee wegliepen, terwijl die Griek daar niks aan deed. Op een dag begon een kleine een grote te beledigen en te provoceren omdat hij zijn zak had gestolen. ’s Anderendaags heeft die grote met zijn maten die kleine met zijn rug tegen een brandende autoband geduwd… Toen Eric dat vertelde aan de Griek heeft die zijn handeltje snel opgedoekt…

Toen wij vrijdagavond BV bezochten waren er zo’n 20 kinderen die hun potje aan het koken waren. Volgens Inge was dit vorig jaar wel even anders want toen bleven iedere nacht ongeveer 300 kinderen slapen tov een hondertal nu. Volgens haar is het te wijten aan het feit dat de straten veel veiliger geworden zijn. Er zijn minder militairen die de kinderen te pas en te onpas aframmelen, …
Toen wij daar dus waren, waren een twintigtal kinderen hun eten aan het maken. Met een stuk karton maakten ze hun vuurtje waarop ze hun bukari, vis, saus!, erwtjes, …op klaarmaakten.
Ze trekken heel goed hun plan maar het is toch schrijnend om jonge gastjes te zien van een jaar of 10 die hele dagen op straat leven, geen thuis hebben, niet naar hun ouders kunnen, drugs nemen, …
Iedere dag brengen ze ook een nieuw stuk karton mee om op te slapen. De dag erna gebruiken ze dat karton dan om hun eten mee klaar te maken. Er zijn ook plastic zeilen aanwezig maar dat is niet zo hygienisch omdat er zich veel ongedierte in opstapelt.

Ik hoop dat ik het beeld dat ik gisteravond heb gezien een beetje naar jullie heb kunnen overbrengen. Ik wil hierlangs ook nog eens mijn volste respect uitdragen naar pater Eric Meert omdat hij deze moeilijke taak al 10 jaar lang volhoudt. Ook aan Inge omdat zij belangenloos en onbetaald hier een jaar als vrijwilligster komt werken. En ook aan alle medewerkers, sociaal assistenten en andere vrijwilligers. Het is een heel mooi project en ik hoop dat het nog lang mag lopen en succesvol zijn en blijven.

Mvg
Jan

kabyu

Hallo iedereen,

Nadat ik deze morgen nog eens langs geweest ben op de FAO om mijn laptop op te halen was de website in de mate van het mogelijke geuploaded. Goed nieuws dus. Hopelijk hebben jullie al wat genoten van de foto”s.

Deze middag heb ik nog een discussie gevoerd met Birgit, het museummeisje van het Afrikaans museum in Tervuren. Blijkt dus dat dit een regelrechte groene is! Ramp o ramp. Dan heb ik maar de taak op mij genomen om ze van het tegendeel te overtuigen. (Tja, als de politiek in Belgie niet draait, doe je ze maar in de Congo draaien he). En zoals het mij niet verwonderde had dat stadsmeisje hetzelfde idyllisch beeldje van de boerenstiel tussen de koetjes de kalfjes en het stro. Aiaiaiai. Ze dacht zelfs dat graan en stro op een verschillend tijdstip afgereden werd. Maar ik kan het haar niet kwalijk nemen, want wie interesseert zich nu nog voor de o zo schone boerenstiel.
Stof genoeg tot discussie…. Ik hoop dat ik in mijn opzet ben geslaagd!

Deze namiddag ben ik dan nog maar eens mijn tarwe gaan water geven en nog maar eens de plantjes gaan tellen. Zonder Charles. Ik zal toch eens een woordje moeten klappen met die mens…
Na afloop ben ik nog Michel Pierre tegen het lijf gelopen. Die nodigde mij prompt uit om samen met Armand (de ‘aparitair’ en een goeie vriend van Michel) een stukske te gaan eten, namelijk Kabyu.
Ergens in het midden van het centrum, achter een klein steegje bevond zich een pleintje met een gezellige drukte. Volgens Michel de gezelligste plek van Lubum.

Nadat we onze schoenen laten poetsen hebben voor 100FC (iets minder dan 0,15 eurocent) hebben we kabyu besteld. Michel wilde mij niet vertellen wat dat was vooraleer ik het geproefd had. Ik moet eerlijk zeggen dat het niet zo slecht was alleen een klein beetje taai. Best wel lekker dus. Achteraf zei hij me dat het het vel van een geit was, volledig geschoren, gegrild op de barbecue en dan nog eens gekookt in een mengsel van water, kruiden, … . Klinkt misschien enorm vies maar best wel lekker. Daaraan zie je dat je eerst iets moet proeven alvorens te oordelen.
Terwijl we dan toch over eten bezig zijn, gisteravond heeft mama Claude rupsen klaargemaakt voor ons. Jawel, rupsen (die beesten net voor het verschijnen van een vlinder). Eerst worden ze gedroogd en dan gebakken in olie. Culinair verslag: eetbaar maar geen delicatesse. Niet voor elke dag dus.

Dat was het zowat voor vandaag. Nog een goeienacht en tot morgen
Jan

uploadcentre FAO

Opnieuw een dag te laat geblogd maar daar heb ik een uitstekende reden voor! Lees je straks wel!

Vandaag hadden ik en Jonas niks speciaals gepland want woensdag is normaal de dag voor Justine om met de auto enkele boerderijen te gaan bezoeken.
Aangezien Justine stilaan radeloos begint te worden omdat hier geen ziektes te vinden zijn hoopten we alledrie op een vruchtbare dag. Gloire de welriekende was hier al van 8h deze morgen aanwezig om op papa Léon te wachten om te vertrekken. Toen we om 10h30 nog altijd niemand hadden gezien of gehoord besloot Justine om te bellen naar Leon waar hij zat. Daar kreeg ze het antwoord dat hij van niks wist dat ze gingen vertrekken!! Balen zeggen ze dan. Normaal is het aan de assistent van Justine om zulke dingen te regelen en hij wordt dat ook verondersteld. Niet dus. Gelukkig had papa Leon tijd en heeft Justine zelf maar wat geregeld.

Op ferme Jacaranda heeft Justine van verschillende bananensoorten stalen genomen en ze uitgeplant in vitro. Helaas had de begeleider van Justine vergeten van waar welke planten nu juist kwamen. Dus, terug naar Jacaranda om met behulp van het plannetje en het collectieve geheugen van Etienne (de onderhoudsman daar), Justine en ik om de soorten in de juiste volgorde terug te vinden om het plannetje te vervolledigen.
De assistent van Justine, Michel Soleil, was niet mee en dat scheelde nogal wat om het maar licht uit te drukken. In vergelijking met de voorbije dagen denk ik dat Justine redelijk wat heeft bijgeleerd. Ik hoop voor haar dat er nog eens goed nieuws uit de bus valt! Maar dat zal wel.

Bij aankomst op de guest heb ik er dan van geprofiteerd om met papa Leon nog naar de FAO (Food and Agricultural Organisation) te rijden omdat daar een ander netwerk ligt en ik daar normaal gezien wel zou moeten kunnen uploaden.
Dus ik vol goede moed naar de FAO om de site ‘efkes’ te uploaden. Was dat even een misrekening. Ik kon inderdaad uploaden maar aan een snelheid van enkele bytes per seconde!!! Mensen die iets van websites weten, weten dat dit heeeeeel weinig is. Maar enfin, het lukte, maar traag. Das een beetje Congo he ;-)

Daar niet op voorzien had ik mijn oplader niet mee met als gevolg dat mijn batterij heel snel slinkte en ik nog snel snel met papa Leon naar de guest om de oplader ben gekomen.
Vlug de oplader aanschakelen en verder uploaden. Omdat dit dan ook heeel veel tijd in beslag neemt, heb ik besloten om de laptop in de bureau van de FAO te laten gedurende de nacht. En zo komen we bij de reden waarom ik gisteren geen verslag heb gepubliceerd.

Ondertussen had ik met Justine haar laptop al even gekeken of er fotos te bezichtigen waren. Dat waren ze inderdaad maar niet in de omstandigheden zoals ik het gewild had. Er staan blijkbaar om de een of andere onverklaarbare reden verschillende herhalingen van de fotos op en sommige fotos zijn ook niet te bekijken. Ik vind dit heel jammer maar ik ben toch enorm blij dat er eindelijk wat fotos op het internet geraakt zijn.
Met dank aan de doyen van de faculteit, Michel Ngongo Luhembwe, die ook voorzitter is van de FAO van de provincie Katanga voor het gebruik van de internetverbinding en zijn bureau.

Ik ga proberen nog een andere oplossing uit te dokteren om de fotos in orde te krijgen maar dat zal je dan later wel te zien of te lezen krijgen.

Vele groeten,
Jan

Kambikila 4 september

Hallo iedereen,

Na het mislukte plan van Jonas en Justine om naar Kamibikila te vertrekken was het vandaag de dag van de herkansing. En omdat ik vandaag niks speciaals te doen had ben ik meegegaan met hen om van het zicht te genieten en ook om een beetje te helpen.

Aangekomen aan onze profielput in Kambikila bleek dat deze niet diep genoeg gegraven was en we nog een meter dieper moesten hakken. Ik zeg wel hakken want de grond is daar beenhard omdat het al een tijd droogseizoen is en het water bijna allemaal verdwenen is uit de bodem. Gelukkig was de Kambikilaman Etienne ook aanwezig om een handje toe te steken.
Nadat we uiteindelijk tot op een diepte van 1,9m gekomen zijn was het welletjes voor José en kon het beschrijven beginnen.
Ondertussen ben ik de omgeving wat gaan verkennen vanop een termietenheuvel. Prachtig zicht op de Congolese brousse!!
Ook de zon was weer onverbiddelijk aanwezig vandaag met als gevolg dat we allen bijna weggesmolten zijn.

Ik heb dan ook maar gebruik gemaakt van de zon om een poging te doen mijn eerste broussebrandje in gang te krijgen. Met behulp van een loupe (een bolle lens voor de geinteresseerden) heb ik geprobeerd om wat droog gras en bladeren in brand te krijgen. Helaas was er veel rook en geen vuur ondanks de tips van brousseman José. Misschien een volgende keer….

Misschien klinkt het ook wat raar dat ik een vuurtje wilde stoken maar hier is het heel gewoon dat men de brousse afbrandt in het droogseizoen. Meestal dient dat gewoon om alles wat doordringbaarder te maken maar soms gebeurt dat ook ter fertilisatie van de bodem op landbouwgronden. Helaas is dit niet een goede manier want op die manier vernietig je veel structuurmateriaal en organisch materiaal dat in de bodem zou moeten terecht komen. De mensen beseffen dit hier nog niet (of willen het niet beseffen) en steken dan zomaar een brandje aan.
Gelukkig nemen de branden hier niet zo’n grote proporties aan als in Europa. Vreemd genoeg kan het vuur hier plots stoppen terwijl het lijkt dat er net naast nog voldoende verdroogd materiaal staat. Vreemd maar gelukkig dat het zo gaat.
Vanwege die branden is de brousse nu redelijk zwart (vooral de grond dan) met als gevolg dat uw broek heel snel zwart wordt van de assen.

Na een middagje van smelten en profiel beschrijven is papa Léon ons eindelijk terug komen opzoeken rond 18h. Helaas ging de zon al onder (om 18h30 is het al pikkedonker) en moest ik nog mijn tarwe en triticale beregenen en tellen. Nachtwerk dus. Gelukkig had Jonas een mijnwerkerslamp mee voor op mijn kop en kon ik met behulp van een lichtje toch nog de tarwe tellen. Niet ideaal maar weer een ervaring rijker!!

Morgen staat er niks speciaals gepland dus hopelijk geraak ik op een netwerk waar het lukt om de site te uploaden.
Tot morgen allemaal!
Jan

Fotoupdate

Voor een voorlopige fotoupdate kan je doorklikken naar de blog van Jonas en Justine (rechts op de pagina hier) en daar klik je dan door naar de blog 'Congo in beeld'.
Ik hoop dat ik mijn foto's ook geuploaded krijg maar zo snel mogelijk, beloofd

LAN party

Hallo iedereen,

Vandaag was (voor de verandering) een heel rustige dag. Het plan voor Jonas was om naar Kambikila te gaan. Justine ging hem vergezellen. Ik ging niet meegaan omdat ik misschien ging meehelpen met Jan om de container te lossen en omdat ik deze namiddag moest water geven aan mijn tarwe en de scheuten tellen.
Ik mocht dan ook langer blijven slapen dan 7h wat erg welkom was na een vermoeiend weekend.
Helaas voor Jonas en Justine is er niemand komen opdagen om naar Kambikila te gaan. Dan konden ze ook niks anders dan thuisblijven he. Met als gevolg dat iedereen met zijn computer op de schoot in de living van de guest zat. Precies een LANparty (zo hebben we er wel al meer gehad). Positieve gevolg is wel dat we allemaal een beetje achterstallig werk hebben kunnen inhalen. Foto’s klasseren, blogs aanvullen, data rangschikken typen en verwerken,…

Uiteindelijk zijn we rond 4h deze middag vertrokken naar mijn proefveld waar gelukkig ook de tarwe van de andere veldjes uitstaat. Een moeizame start gekend maar ik voel dat ze nu vertrokken is. Goed nieuws dus voor mij!! En zo hebben we nog een beetje deftig gewerkt vandaag.

Deze avond hebben we mama Claude leren witte saus maken en hebben we ze leren courgette met gehakt en witte saus én puree maken. Helaas vond ze geen courgette en zijn het aubergines geworden. Ook lekker maar toch hetzelfde niet.

Ze heeft ons in ruil beloofd om ons bukari te leren maken. Desondanks hebben we vanavond goeie vlaamse boerenkost gegeten en kan ik er weer volledig tegen deze week!! Yihaa.
Dat was zo alles voor vandaag. Maar ik heb al genoeg geschreven dit weekend vind ik om nu een korte tekst te publiceren!

Vele groeten en proficiat aan alle helpers van de oudleden barbecue van de KLJ van Bellegem en vooral aan mijn zusje Els voor alle tijd die ze erin gestoken heeft!

Trouwens voor de jeugdige lezers onder jullie (of iedereen die zich jong van geest voelt!): ZATERDAG 6 OKTOBER is er een megafantastische fuif in Bellegem, namelijk de 10^e NACHT VAN DE CARLSBERG!! Allen daarheen voor dikke ambiance, liters bier maar helaas zonder mij maar dat mag jullie zeker niet tegenhouden!

Jan

Bakandja centre

(Wegens technische storingen aan de internetverbindingen krijg je vandaag de verslagen van zaterdag en zondag)

zondag 2 september

Jambo,

Deze morgen was het dus om 7h op te staan want het plan was om naar Bakandja centre te gaan om daar de mis van 9h bij te wonen.
Na de smakelijke Simbas van gisteren was het dus niet zo evident om fris en monter uit ons bed te kruipen. Maar een stevig ontbijtje kan al wonderen doen heb ik geleerd!

Uiteindelijk zijn we met heel de guest (Justine, Jonas, Benjamin, Sofie, Raphael en Birgit) een taxibusje ingedoken en na wat onderhandelen bracht ditzelfde busje ons tot aan Bakandja centre.
Ik geloof dat ik in een vorig verslag al eens het doel en de werking van Bakandja uitgelegd heb, dus ik zal het nu wat beperken. Maar mensen die geïnteresseerd zijn mogen altijd een mailtje sturen en dan publiceer ik nog wel eens een uitgebreide versie of beantwoord ik gewoon het mailtje.

Om 8h30 kwamen we aan in BC (Bakandja centre) en al snel hadden we Annie Devos gevonden. De Gullegemse die zich hier al 2 jaar met hart en ziel inzet voor de straatkinderen. Na een korte rondleiding in het dispensarium was het net 9h gepasseerd en tijd voor de mis.
Een hele belevenis trouwens met veel gezang, geklap en gedans. Met een klein koortje dat echt mooie muziek maakt vol passie en vuur (volgens het liedje van Raymond van het Groenewoud).
De mis werd trouwens heel de tijd geambieerd met dansende misdienaars, dansende pastoor en veel gezang! Een echte belevenis en zeker voor herhaling vatbaar!

In de mis waren trouwens ook Fabienne en Jan aanwezig. Dit zijn 2 Vlaamse vrijwilligers uit Brasschaat die hier de technische school van Salama komen oplappen.
Jan heeft nu ook een nieuw project gevonden. Ze gaan namelijk een ondernemingscentrum uit de grond stampen (in samenwerking met de Salesianen). De bedoeling zou zijn om de jonge mensen die willen zelfstandig beginnen één of twee jaar te begeleiden met de boekhouding, … om de mensen zo een goede opleiding te geven voor het ‘echte’ leven. Daarvoor zoekt Jan nu nog middelen en materiaal in Belgie. Het materiaal gaat dus naar mensen die echt willen werken maar die hier geen deftig gereedschap vinden (meestal brol uit China). Een heel mooi project volgens mij dus van mijn kant het volste respect voor Jan en Fabienne!!!
Morgen komt trouwens de container aan met materiaal voor de technische school. Misschien ga ik morgen mee helpen lossen en het materiaal installeren…

Na de mis heeft Annie ons nog een rondleiding gegeven op het hele domein van Bakandja. Er zijn namelijk leslokalen, internaten en sinds kort ook een speelplein dat gesponsord is door een rijke Tjech. Er zullen ook nieuwe blokken komen met internaten voor de kinderen. Het is de bedoeling een minidorpje te maken.

Er is ook een bouw aan de gang voor een varkensstal. Het is onder andere dit project dat Jan ook steunt. De mensen die dit bouwen hebben een zogenaamde coöperatieve opgericht. Dit wil zeggen dat 3 mensen met een verschillende opleiding en beroep 1 bedrijf vormen met 1 boekhouding. Op die manier helpen de schrijnwerker en de elektricien de metser bij het metsen en vice versa. Dit bedrijfje levert volgens Jan zeer goed werk en als hij woensdag terug naar België gaat, zal hij onmiddellijk proberen materiaal voor die gasten te zoeken. Fantastisch dat er nog mensen bestaan die werkelijk iets willen doen in plaats van er veel over te babbelen….

Na de rondleiding was de wekelijkse wasbeurt al aan de gang. De kinderen krijgen een stuk zeep en mogen zichzelf en hun kleren wassen. Als dit gebeurd is krijgen ze een middagmaal dat ze voor 1 keer niet zelf moeten klaarmaken.
Nadat hun kleren zijn gewassen en liggen te drogen op het gras, op struiken, op takken,… loopt iedereen in hun blote flikker rond in afwachting tot hun kleren droog zijn. Dat zal je wel zien op de foto’s als het mij eindelijk lukt om fotos te uploaden.
Iedereen wil ook op de foto staan en dan nog liefst op een zo stoer mogelijke positie.

Na nog een sucreetje genuttigd te hebben konden we met de Toyota van de Salesianen terug naar de guest. Iedereen eigelijk zwaar vermoeid na de zware avond van gisteren.

Aangekomen op de guest hebben we nog even naar Basile gebeld of we mochten langsgaan. Hij had ons namelijk geïnviteerd om naar zijn pasgeboren baby te gaan kijken (2 maand oud). Yannick had namelijk aan Justine gevraagd om foto’s te nemen van Basile en de kleine Orgal (nee niet zoals het bier!). Orgal is een meisje nvdr en zoals elke baby heel schattig.

Na de nodige fotoshoot met Justine haar nieuwe kindje was het voor mij tijd om naar mijn proefveld te gaan kijken.
En wonder boven wonder begint de tarwe te kiemen. Alleen is het bizar dat de ene kant van mijn proefveld al goed uitstaat en de andere kant er bijna nog niks uitstaat. Maar dat zal ook wel komen hoop ik.
Deze avond dan nog mijn schade van de verslagen ingehaald en gevloekt op het internet omdat het nog altijd niet werkt…

Voila, ik ben er. De twee grote verslagen van een bewogen, druk en vermoeiend weekend. Hopelijk beleef je er wat plezier aan!

Vele groeten
Jan

ferme Derk en Kipushi

(Wegens technische storingen aan de internetverbinding krijg je nu de verslagen van zaterdag en zondag)

Zaterdag 1 september

Hallo iedereen,

Helaas wordt het vandaag weer een dag van een dubbel verslag. Gisteren (zaterdag nvdr.) was namelijk een vrij drukke en lange dag en heb ik geen tijd gehad om te schrijven.

Ik had niks speciaals te doen op mijn proefveld in de voormiddag dus ben ik meegegaan met Justine en Jonas naar enkele bananenboerderijen hier in de buurt. De boerderijen, ‘de plantages’ zijn voor Justine haar werk over de bananen. Nadat alles in vitro overgeplant is moet ze een inventaris maken van de ziektes bij de bananen hier in de streek. Alleen een technisch probleem: Het is nu droogseizoen en in het droogseizoen zijn er praktisch geen ziektes! Problemen dus voor Justine, hopelijk raken deze ook opgelost…

Nu goed, allen de pick-up in en vertrekken. Oei, tweede technisch probleem: we moeten met 4 achteraan zitten! Na ons avontuur van gisteren (lees:vrijdag) wilden we het risico niet nemen om nogmaals een pak papier te gaan kopen. Ik heb mij dan maar opgeofferd en ben in de bak van de pick-up gaan zitten. En dat vond ik helemaal niet erg. Gloire was namelijk ook mee (dat is de student die meewerkt met Justine) en die heeft, om het licht uit te drukken, enkele transpiratieprobleempjes met alle geuren vandien…En in een kleine ruimte (zoals een auto of een invitro labo) brengt dit wel zijn ongemakken met zich mee.

Ook omdat de rit van vrijdag in de kofferbak goed meegevallen is, heb ik heel de dag meegereisd in de kofferbak van de pick-up. Behalve op de stoffige wegen (lees: niet-geasfalteerde wegen) is dat niet zo aangenaam maar tegen de voordelen van het mooie zicht, de wind, de koelte, … weegt dit niet op. Iedereen kijkt dan ook naar u en zwaait naar de muzungu in de kofferbak, dus heb ik veel teruggezwaaid met verstevigde armspieren tot gevolg.

De eerste boerderij die we bezocht hebben was een ‘bananenplantage’ van Ferme Derk. Justine en Jonas zijn daar al 2 maal geweest om ziektes te spotten. Helaas niet zo vruchtbaar want slechts 1 zieke plant aangetroffen. Vandaag was dat dus ook niet anders… We hebben wel een aantal leuke kindjes tegengekomen met toffe foto’s tot gevolg.

Vandaar zijn we verder gereden richting Kipushi. Dat is een dorpje dat grenst aan de Zambiaanse grens. We zijn wel niet over de grens gereden want we hadden onze paspoorten niet mee… Op de rit daarnaartoe zijn we nog gestopt op een plantage waar we warempel een ziekte gevonden hebben!! Dus misschien zit er nog wel iets in voor Justine, laat ons hopen.

In Kipushi ligt ook nog een groot meer met een schoon terras ernaast. In dat meer kan je zwemmen, vissen en er worden ook massaal veel kleren gewassen.. Na enkele Simba’s gedronken te hebben en een eindeloze discussie te hebben gevoerd over homo’s en lesbiennes zijn we maar huiswaarts gekeerd.

Helaas ging de terugweg ook niet vlekkeloos want toen we bijna thuis waren kregen we nog een lekke band (een crevaison). No big deal hier maar toch wel even werk. Bandje afdraaien, nieuw bandje opleggen, oeps terug oud bandje opleggen want de krik kan niet hoog genoeg. 2^e poging om nieuw bandje op te leggen en vertrekken naar de plaatselijke ‘bandencentrale’. Bandje wordt vermaakt terwijl je wacht, oud vermaakt bandje terug opleggen en vertrekken maar! Opnieuw een Congolees avontuurtje.

Bij thuiskomst en na een deugddoende douche om al het vergaarde stof van mij af te spoelen waren we dan klaar om nog een stapke te zetten in het Congolese nachtleven.

Samen met Michel Pierre, alias Michel Foucon, alias Michel Kabeja, zijn we richting Kamalondo getrokken. Michel is een blanke assistent die gebeten is door de Congomicrobe en hier 6 maanden per jaar komt werken. Iedereen kent hem hier ook als Michel Kabeja. Kabeja is Swahili en betekent ‘levendig’. Enfin, met de taxi richting Kamalondo, dat is zowat de uitgangswijk van Lubumbashi maar dan voor de minder gegoeden. Het is een wijk met kleine straatjes, ongeasfalteerde wegen, putten van meer dan een meter,… Maar wel enorm gezellig.

We waren uiteraard niet alleen mee met Michel, ook Benjamin, Sofie en Raphael (3 studenten geneeskunde uit Liège die hier stage doen), Birgit (iemand die hier linguïstisch onderzoek komt doen in opdracht van Afrikaans museum van Tervuren), en Arthur (alias Jésu) en Ariel (2 studenten, de eerste student biologie aan de ULB, de tweede studente landbouw in Jembloux, die werken op een project ter conservatie van een zeldzame plant die hier op de zwaar gecontamineerde kopergronden groeit. Zoiets)

Dus met 10 muzungus in die wijk, dat geeft veel bekijks. Na de nodige Simbas, Tembos en nog wat Simbas zat de sfeer er goed in.
Plots komen nog enkele Congolezen ons trakteren dus konden we dat niet laten staan en werkten we nog enkele Simbas binnen.
Uiteindelijk zijn we met 7 (!) in een personenauto naar de guest gereden tegen 3h en hebben we heel goed geslapen!
Maar niet voor lang want om 7h ging de wekker af voor een nieuwe dag! Maar daarover lees je wel in het volgend verslag!

Oh ja, ik ging jullie nog vertellen hoe het concert van vrijdagavond geweest is. Het is niet echt gelopen zoals we hadden verwacht want het was een concert met klassieke muziek. Wel heel mooi gezongen door het koor maar toch niet echt ons ding. Een beetje een tegenvaller maar enfin, dat hebben we nu ook eens gezien he.

Groetjes
Jan