Nadat ik deze morgen nog eens langs geweest ben op de FAO om mijn laptop op te halen was de website in de mate van het mogelijke geuploaded. Goed nieuws dus. Hopelijk hebben jullie al wat genoten van de foto”s.
Deze middag heb ik nog een discussie gevoerd met Birgit, het museummeisje van het Afrikaans museum in Tervuren. Blijkt dus dat dit een regelrechte groene is! Ramp o ramp. Dan heb ik maar de taak op mij genomen om ze van het tegendeel te overtuigen. (Tja, als de politiek in Belgie niet draait, doe je ze maar in de Congo draaien he). En zoals het mij niet verwonderde had dat stadsmeisje hetzelfde idyllisch beeldje van de boerenstiel tussen de koetjes de kalfjes en het stro. Aiaiaiai. Ze dacht zelfs dat graan en stro op een verschillend tijdstip afgereden werd. Maar ik kan het haar niet kwalijk nemen, want wie interesseert zich nu nog voor de o zo schone boerenstiel.
Stof genoeg tot discussie…. Ik hoop dat ik in mijn opzet ben geslaagd!
Deze namiddag ben ik dan nog maar eens mijn tarwe gaan water geven en nog maar eens de plantjes gaan tellen. Zonder Charles. Ik zal toch eens een woordje moeten klappen met die mens…
Na afloop ben ik nog Michel Pierre tegen het lijf gelopen. Die nodigde mij prompt uit om samen met Armand (de ‘aparitair’ en een goeie vriend van Michel) een stukske te gaan eten, namelijk Kabyu.
Ergens in het midden van het centrum, achter een klein steegje bevond zich een pleintje met een gezellige drukte. Volgens Michel de gezelligste plek van Lubum.
Nadat we onze schoenen laten poetsen hebben voor 100FC (iets minder dan 0,15 eurocent) hebben we kabyu besteld. Michel wilde mij niet vertellen wat dat was vooraleer ik het geproefd had. Ik moet eerlijk zeggen dat het niet zo slecht was alleen een klein beetje taai. Best wel lekker dus. Achteraf zei hij me dat het het vel van een geit was, volledig geschoren, gegrild op de barbecue en dan nog eens gekookt in een mengsel van water, kruiden, … . Klinkt misschien enorm vies maar best wel lekker. Daaraan zie je dat je eerst iets moet proeven alvorens te oordelen.
Terwijl we dan toch over eten bezig zijn, gisteravond heeft mama Claude rupsen klaargemaakt voor ons. Jawel, rupsen (die beesten net voor het verschijnen van een vlinder). Eerst worden ze gedroogd en dan gebakken in olie. Culinair verslag: eetbaar maar geen delicatesse. Niet voor elke dag dus.
Dat was het zowat voor vandaag. Nog een goeienacht en tot morgen
Jan
Geen opmerkingen:
Een reactie posten