slachthuis M'siri

Jambo,

Vandaag moest dys zowat mijn dag worden. Deze bestond vooral uit ontbrekende gegevens aanvullen, kopies maken, bodemstalen nemen …. Alle, eigenlijk alle details afwerken. Maar omdat het vakantie is en omdat de doyen afwezig is, komen alle assistenten pas vanaf 10h op het gemak binnensijpelen. Met als gevolg dat er deze morgen toen ik rond 9h toekwam op de campus, er nog niks open was en ik niet aan het materiaal kon om bodemstalen te nemen. Dan heb ik maar eerst de tarwe beregend. Hierna ben ik nog een tijdje op de faculteit staan wachten tot iedereen aankwam. Zo kon ik dan eindelijk aan mijn materiaal om bodemstalen te nemen. Na hierna nog wat heen en weer tjolen ben ik maar teruggekeerd naar de guest. Kopies waren gemaakt, bodemstalen genomen, dus enkel de gegevens ontbraken nog. Zo heel erg is dat nu ook weer niet maar het zou wel mooi geweest zijn moest ik alles al gehad hebben.
Enfin, deze middag begonnen dan de voorbereidende werken voor het grote feest van morgen. Eerste werk: geit slachten!! Omdat Jonas en ik enkel ervaring hebben met konijnen slachten hebben we maar wat hulp gevraagd aan Leon. Die kwam met plezier helpen want (hoe kan het ook anders) hij had al regelmatig eens een schaap geslacht ook. Dus zogezegd zogedaan, de messen geslepen, een touw rond de poten van de geit en enkele minuten later lag ze al mooi uit te bloeden. Daarna een touw over een tak van de mangoboom en we konden ze beginnen vellen. Na ongeveer een uurtje was de hele geit geveld, in stukken gesneden en lag ze al te koelen in de frigo. Alles is dus heel vlotjes verlopen. Alleen moesten we ons wel een beetje haasten want het weer begon te veranderen en amper 10 minuten nadat we gedaan hadden barstte er hier weer een geweldige regenbui uit!

Dus na het nodige slacht en beulwerk is ons vlees alvast klaar om op de barbecue te leggen. Dus wat dat betreft zit het al goed. Vanavond hebben we dan de planning voor morgen opgesteld en helaas ziet die er redelijk strak uit waardoor we flink zullen mogen doorwerken. We zullen dan ook niet te laat gaan slapen vanavond,

Tot later met een van de laatste Congoverslagen
Jan

bye Kambikila

donderdag 25 oktober 2007

Hallo,

Tweede keer goede keer? Vandaag hadden we immers een druk programma af te werken. Aangezien Jonas gisteren uiteindelijk niet is vertrokken naar Kambikila én omdat vandaag eigenlijk Justine haar dag moest worden, hadden we het volgende uitgedokterd. Met 8 in de jeeps (3 in de bak van de pick-up uiteraard), want met Justine moesten ook nog Michel Soleil mee en een student en met Jonas waren José en Basile mee. Samen met de chauffeur (papa Léon) en ik maakt dat samen acht. Papa Leon ging Jonas, José, Basile en ik afzetten op Kambikila, dan ging hij met Justine naar Jacaranda rijden waar zij haar bodem en bladstalen ging ophalen en dan terugkeren naar Kambikila. Heel schoon allemaal maar we zitten hier nog altijd in Congo dus dat plan kon wel op verschillende manieren in het water vallen. Nu goed, zo gezegd zo gedaan.
Onderweg heb ik trouwens nogmaals enorm genoten van de rit achteraan in de pick-up. De wind die je overal voelt, het prachtige brousselandschap,… het was wederom een heel aangename ervaring. Enige minpuntje blijft natuurlijk de grote hoeveelheid stof maar ‘that’s part of the job’, niet?
Ik ben dus uiteindelijk nog eens meegegaan met Jonas omdat het ook voor mij de laatste keer zal zijn dat ik nog in de brousse kon rondhossen. Nadat Jonas alle bodemprofielen beschreven had moest hij nu nog de grenzen van de verschillende bodemtypes afzetten. Vraag mij niet hoe, maar aan de hand van de al dan niet aanwezigheid van bepaalde vegetatie en/of termietenheuvels kon je blijkbaar bepaalde grenzen zien en afbakenen. Met behulp van de GPS kunnen die punten dan uitgezet worden en later een bodemkaart worden bepaald. Omdat zij heen en weer doorheen het 30ha grote gebied aan het crossen waren, dingen zien die ik niet zag, zat er voor mij niks anders op dan te volgen en zoveel mogelijk beelden van de brousse op te nemen. Niet dat ik dat erg vond, integendeel. Niet iedereen krijgt de kans om door de Congolese brousse te lopen en af en toe eens (letterlijk dan) te proeven van de rijkdom van de natuur! Maar hier is uiteraard ook een minpuntje aan verbonden en dat is de onverbiddelijke zon! Warm, warm en heet! Zo kan je het ongeveer omschrijven in 3 woorden. Om de een of andere reden is het op Kambikila altijd net iets lastiger en warmer dan elders. Ook het feit dat de zon bijna loodrecht op uwen bol schijnt maakt het er niet gemakkelijker op. Uw schaduw gaat dus maw niet verder dan 30 cm ver van uw lijf…
Enfin, we hebben het wel overleefd ze. Al was het nipt met de hoeveelheid water. Hier moeten we altijd flessenwater drinken. Zoniet krijgen we direct buikkrampen en kunnen we heel ziek worden. Maar als we naar Kambikila gaan nemen we ongeveer 2 flessen per man mee. Maar daar drinken al die assistenten ook van, met als gevolg dat die flessen vrij snel leeg zijn! Tot overmaat van ramp hervullen die assistenten dan doodleuk de lege flessen aan een of andere pomp waardoor zij verder kunnen drinken en wij scheel worden van de dorst. Ze drinken dus eerst al ons water op en drinken dan gewoon pompwater. Grrrrrrrr.
Toen we in de korte namiddag gedaan hadden met ons werk op Kambikila zijn Justine en haar volgelingen ons terug komen ophalen. Om dan verder te rijden naar ferme Chemchem waar Justine ook nog bodem- en bladstalen moest nemen. Maar bij haar was het net van hetzelfde geweest ivm het water en het eten als bij ons waardoor ze in een redelijk slecht humeur was. Tot overmaat van ramp was er, aangekomen op Chemchem, niemand die iets klaar had liggen voor haar waardoor ze geen stalen kon nemen, geen kaart kon kopiëren, … Alle eigenlijk kon ze niks doen. Van armoe zijn we dan maar teruggekeerd naar het stad.

Al bij al was het vandaag dus een goede, vruchtbare dag voor Jonas (want hij heeft zijn werk af hier) maar een iets mindere dag voor Justine. Morgen meer geluk. Hoewel, morgen moet het voor mij ook een goede dag worden want het zou wel eens de laatste dag zijn om nog gegevens te verzamelen…
We zien wel, tot morgen
Jan

congo op zijn best

Hallo iedereen,

Ons verblijf loopt helaas stilaan op zijn eind. Maandag 29 oktober (inderdaad, volgende maandag al) vertrekken we al terug richting België. De maanden hier zijn voorbijgevlogen. Maar uiteraard kon de laatste week niet ongemerkt voorbijgaan en hebben we deze week nog eens een congolese week ten top beleefd met als hoogtepunt vandaag.
Vandaag ging ik meegaan met Jonas naar Kambikila. Voor mij waarschijnlijk de laatste keer en hopelijk voor hem ook. Maar omdat het aan mij was om te beregenen vandaag moest ik vroeger opstaan om eerst dit werkje gedaan te maken. Onderweg naar de campus besefte ik dat er gisteren nogmaals een grote regenbui was geweest. Blijkbaar had het op de campus nog veel meer geregend dan op de guest waardoor het helemaal niet nodig was om nogmaals te beregenen. Als gevolg was ik dus veel te vroeg klaar met het werk waardoor het wachten op Jonas kon beginnen. De doyen is momenteel op reis waardoor de assistenten dan ook veel later aankomen met als gevolg dat ik vrijwel alleen was op de faculteit.
Enfin, na een uur wachten was Jonas nog altijd niet gearriveerd en besloot ik om terug naar de guest te keren. Onderweg kwam ik dan José en Basile tegen. Die zouden normaal ook meegaan. Vooral José was in alle staten want blijkbaar had Déo (de assistent van Justine) deze morgen vroeg de auto opgehaald en was hij vertrokken richting ferme Kasapa. Met als gevolg dat wij niet konden vertrekken!! Na enkele telefoontjes van Jonas en José ging hij dan toch de auto terugbrengen. Maar hij bracht de auto terug naar de bureau van de FAO. Geen probleem dachten wij, dan halen we die daar op en kunnen we alsnog vertrekken. Maar we zitten hier nog altijd in Afrika he…. Toen iedereen uiteindelijk op de faculteit was, bleek dat papa Leon ( de chauffeur) in Kipushi zat. Omdat het te lang duurde vooraleer we konden vertrekken was hij immers vertrokken voor een boodschap voor de FAO. Zaten we nu zonder chauffeur… Al snel hadden we een assistent bereid gevonden die ons wilde voeren. Maar omdat de auto op de FAO stond en de doyen niet aanwezig was, gingen ze op de FAO de sleutel niet meegeven aan iemand die niet voor de FAO werkt. Volg je nog? Indien niet, zo begrijp je een beetje wat wij voelden deze morgen.
Enfin, uiteindelijk zijn we dan niet vertrokken en wordt het morgen zowel voor Jonas als Justine een cruciale dag.
Ook voor mij was het niet zo’n vruchtbare dag. Normaal zou ik kunnen kopies gemaakt hebben op de faculteit maar aangezien er heel de dag geen stroom geweest is op de faculteit moet ik dit ook uitstellen tot een latere datum.

Verder heb ik dan niet zoveel meer gedaan vandaag. Juist alle gegevens in excelfiles invoeren (nu denk ik dat ik bijna alles gedaan heb) en alles in orde zetten om dan door te geven aan Charles.
En zo is er weer een van de laatste dagen gesleten hier in de congo.
Met onze geit gaat alles trouwens goed. We hebben ze vandaag heel de dag op het gras gezet zodat ze nog wat kan vervetten tegen zaterdag…

Tot morgen
Jan

Eric de gjetemarchand

Jambo,

Vandaag was het opnieuw dinsdag dus met andere woorden: meet- en teldag. Na de dagelijkse beregening kon ik samen met Charles dan beginnen aan de laatste tellingen van mijn verblijf hier in de congo. Na de tellingen op het veld was het dan tijd voor de tellingen en metingen in het labo. De ondertussen al beruchte pH metingen. Ik kan u garanderen, hier is zelfs een simpele pH meting een expeditie op zich! pH meters die niet of niet goed werken, potjes vinden om je oplossingen in te maken, … Enfin, uiteindelijk hebben we pH gemeten maar pH die eigenlijk niet echt correct is. Nu ja, dat worden dan nog eens pH metingen in Belgie herdoen zeker….
Tegen 15h was ik dan eindelijk klaar met alle metingen waardoor de helft van de namiddag reeds gepasseerd was. Na nog wat gegevens invoeren in mijn pcke zat de dag er dan al weeral bijna op.
Maar deze avond hebben we bezoek gekregen van onze nieuwe vriend Eric die nu benoemd is tot gjetemarchand. Want, hij had toch wel een geit in zijne koffer zitten zeker!! Hij had dit zondag beloofd en dus had hij een geitje meegebracht. We hebben het vandaag in een kotje hier op de guest gestoken maar morgen zullen we het wel eens laten grazen op ons pelouseke hier. Eigenlijk heel hilarisch allemaal he
Dat geitje beland dus zaterdag op onze grill voor ons groot afscheidsfeest!

Tot morgen
Jan

bananerie Justine

maandag 22 oktober 2007

Jambo,

Vandaag was voor de verandering weer een kalme dag. Deze morgen ben ik gaan beregenen en erna ben ik Jonas en Justine een beetje gaan helpen met de afwerking van de serre. Alle helpen, toekijken zou beter zijn. Vandaag was het dan ook ongelooflijk warm. Volgens mij de warmste dag die we hier hebben meegemaakt. Ik heb me dan ook vakkundig in de schaduw geplaceerd en toegekeken. De afwerking bestond dan ook uit plastiek rond de houten constructie hangen. Deze week zullen immers de planten in de serre geplaatst worden. Heuglijk moment met andere woorden.

Enfin, tegen de vroege namiddag hing de plastiek rond de serre en waren we genoeg uitgedorst om snel naar de guest te gaan om een literke water te verorberen.
Deze namiddag heb ik dan nog verder alle gegevens ingevuld in excellijsten. Is wel nog veel werk maar dat moet wel gedaan zijn voor het einde van deze week. Ik moet immers alle gegevens nog doorgeven aan Charles.

Ondertussen zijn Justine en Jonas nog vertrokken naar de markt. Daar hebben ze lepels, vuurtjes en borstels gekocht. Best wel een grappig zicht blijkbaar!
Deze avond zijn we dan nog eens iets gaan drinken met frère Patrick. Hij wilde ons absoluut nog eens uitnodigen dus bij deze is dat ook gebeurd. Maar we zien iedereen nog zaterdag op ons feest.

Tot morgen
Jan

kipushi picknick

zondag 21 oktober 2007

Hallo,

Vandaag had Michel Soleil (de assistent van Justine) een picknick geregeld voor ons. Eerst dachten wij dat het enkel voor ons 3 was samen met Michel maar blijkbaar was er dus een hoop volk uitgenodigd. In eerste instantie ging de picknick ook doorgaan op ferme Kasapa (de proefhoeve van de unief), maar daar was Basile niet zo voor te vinden. Die liet dat liever doorgaan in Kipushi aan het meer. En zo waren er nog wel een paar ideeen. Met als gevolg dat er zondagmorgen nog altijd niks vaststond en dat we nog altijd niet wisten naar waar we gingen of hoe we daar naartoe gingen. Enfin, op de Congolese wijze dan maar: alles komt wel goed. En dat is het ook. Uiteindelijk zijn we met een hilarisch busje (zo’n hippievolkswagenbusje) van een vriend van Basile vertrokken richting Kipushi. Michel reed achter met zijn jeep en met al het eten. In ons busje zaten dus Basile, de vriend van Basile (chauffeur), Bruno (assistent Unilu), Eric (ne maat van Basile), Eric Kapenda (assistent Unilu), Jonas, Justine en ik. Met andere woorden: een hele hoop volk.
Maar Michel had ongelooflijk zijn best gedaan: kip, slaatjes, rijst, spaghetti, vis, frietjes, …. Alles erop en eraan maw, en het heeft dan ook ongelooflijk goed gesmaakt!!

Daar zijn we dan ook nog de hele middag blijven plakken met de nodige Simba en Tembo tot gevolg. Alleen heb ik er niet zo van genoten want het bier smaakt mij nog altijd niet zo schitterend. Waarschijnlijk nog een restant van de maag en darmklachten van de voorbije week(en). Enfin, komt wel in orde tegen dat ik in Belgie terugben ;-)

Omdat we volgend weekend een afscheidsfeest willen geven op de guest hier, en we zelf een barbecue wilden organiseren hadden we uiteraard de eeuwige geit nodig hier. Volgens Basile konden we dit wel vinden op de weg naar Kipushi. Dus het plan was om vandaag een geit te kopen, die een weekje op de guest te laten grazen om ze dan tegen het weekend te slachten en te barbecuen. Maar tegen de tijd dat we terug huiswaarts keerden was het al te laat om nog ergens een geit te vinden. Maar geen nood, want Eric was onze reddende engel. Een hele toffe sympathieke gast die werkt voor de group Forrest en belast is met alle papieren voor de douane. Geen probleem zei hij en 1 telefoontje later was het probleem van de geit al geregeld. Hij heeft ons verzekerd dat we deze week een geit mogen verwachten op de guest. We zien wel…
Hij heeft ook beloofd dat we nog eens de brouwerij Simba zouden kunnen bezoeken. Wat dat zal geven weet ik niet maar hopelijk komt dat ook in orde.

Enfin, deze namiddag een hele toffe namiddag beleefd, veel gelachen en gezeverd dus dat was alvast niet mal.

Tot morgen
Jan

ferme du président

zaterdag 20 oktober 2007
Jambo,

Deze morgen om 5h30 opgestaan! Na 3 maanden was Déo er eindelijk in geslaagd om de boerderij van de president (jawel Joseph Kabila!) te kunnen bezoeken. Hij sprak daar al 3 maanden van dus nu moest het er wel van komen. We moesten dus om 5h30 op om rond 6h te kunnen vertrekken. We moesten namelijk arriveren op de boerderij voordat de president eventueel de boerderij zou binnengaan. Eens hij al binnen was zou het moeilijk zijn om nog binnen te geraken. Allemaal goed en wel dus stonden wij om 6h klaar hier op de guest. Maar even na 6h belt Déo. We wisten al hoe laat het was…. Hij wist te vertellen dat we nog geen auto hadden omdat Alice (de vrouw van de doyen) de nacht moest werken en ze pas om 7h terug was en we haar auto nodig hadden. Wij dus wachten tot 7h. Om 7h30 komt Déo ons dan eindelijk halen maar met de mededeling dat we eerst nog een autorisatie nodig hadden om de ferme te bezoeken. Waarschijnlijk omdat het al een beetje laat was en omdat de president misschien al in boerderij zou zijn. Maar met een autorisatie ging dat geen probleem zijn. Maar aangekomen aan het gebouw waar we de autorisatie zouden krijgen moesten we nog een uur wachten op de autorisatie. Dat leek ons nogal (verdacht) lang, dus besloten we om terug naar de guest te gaan en daar te wachten op Déo tot hij de autorisatie had om te vertrekken. Maar al gauw werd 8h, 9h en 9h werd 10h. Op het moment dat Déo dan belde wisten we al dat de ferme van de president niet zou doorgaan. Jammer maar helaas. Op de Congolese wijze dan.

Nadat we dan de rest van de voormiddag en de vroege namiddag wat uitgerust hadden besloten we om Patient te bellen om naar Ruashi te gaan. Ruashi is een ‘commune’ bij Lubumbashi en is vooral bij de toeristen gekend om de ‘kunstmarkt’. Eigenlijk een klein marktje waar er verkopers van malakiet, houten beeldjes, … staan. Omdat we bijna de laatste week zijn ingegaan werd het dan ook stilaan tijd om souvenirs te gaan kopen. Na de nodige onderhandelingen zijn we met de handen vol en een iets legere portefeuille vertrokken. Frère Patrick was onze chauffeur en omdat we hem nog eens moesten bedanken, zijn we nog een glas gaan drinken in de stad.

Erna zouden we naar ‘la brioche’ gaan om nog even de koloniaal uit te hangen en een pizza te gaan verorberen. Helaas was ‘la brioche’ al gesloten. Omdat we ondertussen al verheugd waren op een pizza werd al snel besloten om naar de ‘casa deglo Italiano’ te gaan. De cercle Italien zeg maar. Hier vind je trouwens enkele ‘cercles’, dit zijn clubs voor de desbetreffende landgenoten ( maar uiteraard ook anderen). Dus wij naar ‘den italiaan’ onze pizza gaan eten. Awel, ik kan u garanderen: hij heeft gesmaakt!!
Daarna zijn we nog iets gaan drinken met Basile en Jackson. En vandaag was het dan inderdaad zaterdagavond. De dag waarop Jackson mij die vrouw ging voorstellen die hij voor mij gevonden had. Maar er was geen vrouw te bespeuren. Volgens Jackson mocht ze niet na de donkeren uitgaan van haar ouders. Niet zo ongewoon hier waar het nachtelijk leven voor de vrouwelijke helft van Congo uitgesloten zaak is. Maar hij drukte mij nogmaals op het hart dat het echt een goede vrouw was blablabla…. Ondertussen is het al duidelijk geworden dat hij een blanke vrouw wil en mulatjes van kindjes. Dus gaat hij er waarschijnlijk vanuit dat ik ook een zwarte wil. Enfin, best wel grappig allemaal

Tot morgen
Jan

kledijbedeling

vrijdag 19 oktober 2007

Hallo,

Vandaag was dag 2 van de queeste rond pH bepaling. Ik heb dus alle materiaal kunnen bemachtigen om pH te bepalen. Dus steekboor, plastiek zakjes en zo waren allemaal in handbereik. Alleen, na boren bleek dat de aarde nog vochtiger was dan ik dacht en omdat de grond moet droog zijn vooraleer je begint aan de meting moest ik de aarde laten drogen. Dus 32 papiertjes uitgelegd, de stalen erop uitgegoten en laten drogen aan de lucht tot maandag. Het is hier toch warm genoeg dus tegen maandag zou het wel droog genoeg geworden zijn. Maar daardoor wordt het werk nogmaals eens uitgesteld…

Deze voormiddag ben ik dan ook nog eens Prince tegen het lijf gelopen. Ik had nog een hoop gegevens van hem nodig om mijn ‘databank’ aan te vullen. Hij had dan ook 5 thesissen bij zich over de rassenproeven van dit jaar. Omdat hij nog geen tijd gehad heeft om alles in te vullen in excelfiles moest ik dus nog alles overtypen. Een hoop werk maar goed, zo weten we weer wat gedaan.
Deze namiddag heb ik mij dan aan het werk gezet om alle gegevens van die thesissen in te vullen in een excelblad. Die 5 thesissen gingen eigenlijk over exact hetzelfde onderwerp. Gewoon 25 rassen uitzaaien en enkele parameters opnemen met 2 herhalingen. Dus 50 veldjes. Maar je moet niet denken dat ze alle 5 dezelfde manier van werken toepassen he. Alle 5 doen ze wel iets anders; ze zaaien volgens een andere dimensie, ze bemesten op verschillende ogenblikken, ze nemen bepaalde parameters niet op welke anderen dan wel doen,… Heel handig allemaal om te verwerken ;-)

Maar goed, tegen de avond ben ik dan alleen naar de couturiere gegaan om onze kleren op te halen. Jonas en Justine waren immers naar Kambikila gegaan en waren doodop. Mede ook omdat Justine een zak kleren meehad die ze in het dorp Kambikila bedeeld hadden. Etienne, een beetje de grote man van het dorp, had overal rondverteld dat Justine met een zak kleren ging komen. Je kan je natuurlijk al inbeelden dat van een rustige bedeling geen sprake was. Volgens Jonas en Justine vochten ze bijna om de kleren, zelfs als ze veel te groot of veel te klein waren voor hen. Achteraf heel grappig maar ik kan me wel inbeelden dat het op het moment zelf wel even benauwd was.
Enfin, deze avond dus naar de couturiere. Na ongeveer een week en half in vertraging was ons bestelling afgewerkt. Een tenue voor Jonas en ik, een Afrikaanse tenue voor moeke, 2 tassen voor Justine,….

Het was dus kledijbedeling deze avond. Levert gegarandeerd nog schitterende beelden op in Belgie…

Tot morgen
Jan

datingbureau Jackson

donderdag 18 oktober 2007

Hallo,

Deze morgen ben ik terug naar de faculteit gegaan om zoals je wellicht al kunt raden, om te beregenen.
Omdat mijn experiment over de invloed van de pH gaat, moest ik uiteraard na enkele weken een bodemstaal nemen om de actuele pH te weten. Maar, omdat het nu zowat congé is ( tweede zit en deliberaties achter de rug), wil dit ook zeggen dat er niet veel volk meer is op de campus. En omdat efficiëntie hier troef is, heeft er ook maar 1 of in het beste geval 2 assistenten een sleutel van een of ander lokaal. Zo ook dus van het (kleine) labo waar ik mijn materiaal moest halen om de bodemstalen te nemen. Zoals je al kon denken, was niemand van deze personen aanwezig en kon ik dus niet beginnen werken. Morgen meer geluk dan maar. Hier moet je dus alles grondig voorbereiden he.

Ondertussen waren Jonas en Justine vertrokken naar de boerderijen jacaranda, chemchem en ferme Derk om dan van desbetreffende fermes een luchtfoto te krijgen. Die heeft Justine nodig voor haar bedrijfsplan voor de bananenboerderijen.
Toen zij ook terug op de guest waren, zijn we met Patient vertrokken naar de markt om inkopen te doen. Nu we alles zelf kopen en maman Claude dus niet meer naar de markt gaat eten kopen moeten we zelf onze weg banen op marché m’ze. Blijkbaar was Patient geen overbodige luxe want die springt van hot naar her om alles te kopen wat we nodig hadden. Op minder dan een halfuur hadden we dan ook lengalenga gekocht, bukari (alle maismeel), tomaten, ajuinen, gombo (ook groenten), patatten, zoete aardappelen, plantanen (bananen om te bakken), papaja, mango, advocado, …. Een hele belevenis maar wel zeker de moeite. De marktjes hier, ik zal ze nog missen…
Tegen de avond kreeg ik dan telefoon van Jackson (de dokter en vriend van Basile). Hij wist me heel serieus mee te delen dat hij de ideale vrouw voor mij gevonden had. Schoon madam, goeie familie, een vriendelijke… Alle eigenlijk alles dat ik (zou) nodig hebben. Alleen had ik daar totaal niet achter gevraagd én was hij nog eens heel serieus daarover. Voor de mensen die zouden denken dat hij dat zei om te lachen. Dat was het dus niet. Enfin, hij ging ze voorstellen komende zaterdag. Dat belooft dus.

Tot morgen met meer congonieuws
Jan

'paring der sprinkhanen'

Jambo enou,

Deze morgen ben ik opnieuw gaan beregenen en parameters opnemen op mijn veldje. Alleen deze keer want Charles is zijn stage begonnen op ferme Kasapa en kan niet zoveel meer aanwezig zijn op het veldje tenzij heel vroeg in de ochtend maar dat zit ik dan niet zitten. Enfin, terwijl ik aan het beregenen was springt daar plots iets groots weg vanuit de tarwe. Het sprong nogal bizar voor een sprinkhaan maar bij nader inzien waren het twee sprinkhanen. Ze waren namelijk aan het paren. Best wel bijzonder vooral bij die grote exemplaren. Het vrouwtje is namelijk een centimeter of 10 groot en het mannetje een centimeter of 6-7. Het mannetje dus een stuk kleiner dan het wijfke. En zelfs na herhaaldelijk natgieten (pestkopke gelijk dak ben) bleven die op mekaar zitten. Niet los te krijgen he!! Ik heb er toch een fotooke van getrokken ze. Ik vond het vrij bijzonder.

Deze namiddag zijn we dan nog wat gaan drinken met Basile. Het was namelijk al een tijdje geleden dat we dat nog hadden gedaan. Maar ik heb al snel teruggegrepen naar de sucreetjes na een eerste Simba want de laatste tijd smaken de Congolese biertjes mij niet meer. Misschien dat het te wijten is aan de ongewone darmtoestand van de laatste weken of de warmte. Hopelijk wordt het snel beter zodat ik in België terug ten volle zal kunnen genieten van de Jupilerkes…

Al bij al een vrij drukke voormiddag vandaag maar een kalme namiddag.

Tot morgen met meer Congonieuws
Jan

patisserie Msiri

dinsdag 16 oktober 2007

Jambo,

Dinsdag vandaag, dus meet- en teldag voor de tarwe. Een werkje dat we intussen gewoon zijn en dat bijgevolg snel voorbij gaat. Dus zat het werk voor mij vandaag er al weer vrij snel op. Maar niet getreurd, Justine moest nog haar bodem voorbereiden om de fragiele in vitro plantjes in te plaatsen. Daarvoor moest eerst isomo in kleine bolletje verdeeld worden. Met het aanwezige materiaal (niet veel bijzonder dus) gingen Justine en ik aan de slag. Met een veel te grote zaag, een zakmes en een ander mes probeerden we dan de blok isomo te verkleinen. Om het binnen niet al te vuil te maken hebben we ons buiten op de drempel gezet. Wat dan uiteraard ook weer een hele hoop nieuwsgierigen lokt waardoor we het doel van het isomoverkleinen waarschijnlijk een keer of 15 uitgelegd hebben.
Na dit werkje moest de isomo nog vermengd worden met het zand en organisch materiaal. Opnieuw met de middelen die we voorhanden hadden. Uiteindelijk zijn we er nog in geslaagd en konden we alles steriliseren. Nu is alles klaar om de bananen volgende week te planten…

Deze namiddag is Hortence, de vrouw van Basile langsgeweest op de guest samen met de kleine Orgal. Justine had hen namelijk beloofd om ze een taart te leren maken. In België no big deal maar hier toch een hele onderneming. De ingrediënten hadden we deze week al snel gevonden maar dan kwamen de praktische problemen aan bod.
Maar ik moet zeggen dat Justine en Leslie ( de nieuwe studente hier op de guest) dat goed aangepakt hebben en dat het resultaat er mocht wezen.
Een eerste probleem was namelijk al het juiste gewicht afwegen! Bij gebrek aan een weegschaal werd dit dat maar met ‘de natte vinger’ gedaan. Nadat het deeg uiteindelijk klaar was, kwam het volgende probleem aan bod: bakplaten. Na een vruchteloze zoektocht werd de taart maar gemaakt in de aanwezige kasserollen. Een bizar zicht maar blijkbaar wel een goede oplossing want ongeveer 2h later (bij gebrek aan een deftig werkende oven) konden we smullen van een heerlijke appeltaart au Congo.

Enfin, we weten hier al goed onze plan te trekken
Groetjes
Jan

chilldag

Jambo,

Vandaag hebben we een rustdag genomen. Deze voormiddag was het aan mij om te beregenen dus vroeg deze morgen richting faculteit. Na het beregenen en nog wat klapkes doen met de mensen zat deze taak er ook op. Deze namiddag hebben we eerst nog een beetje gereposeerd en na 4h zijn we comissies gaan doen. Nu we deze taak overgenomen hebben van mama Claude hebben we iets meer werk gekregen. Na nog een bezoekje aan de couturiere, waar we tot de vaststelling gekomen zijn dat onze bestelling nog altijd niet klaar is, zijn we terug gekeerd naar de guest.
Nu zal je misschien denken dat we een bende tamzakken geworden zijn. Maar ik kan u garanderen dat de warmte ongelooflijk vermoeiend is. En dat slaat niet alleen op ons maar ook op alle Congolezen hier. Iedereen heeft het hier lastig met de warmte en is vrij moe. Maar ook de pillen die Carole ons gegeven heeft hebben precies toch wel zijn bijwerkingen. Altijd moe, niet veel honger, … Gelukkig is het vanavond de laatste dag dat we die pillen moeten nemen. Slecht hebben ze alvast niet gedaan want de krampen zijn bij ons alledrie fel afgenomen. Ook de diarree is veel verminderd. Dus voor wat hoort wat zeker…
Enfin, tot morgen met meer nieuws
Jan

eerste afscheid

zondag 14 oktober 2007

Jambo,

Na al iets meer dan 2 maand en half hier in Lubumbashi zijn de 2 laatste weken aangebroken. De tijd gaat hier ongelooflijk snel en we hebben hier al de tijd van ons leven beleefd!! Maar aan alle mooie liedjes komt stilaan een eind en dat hebben we vandaag voor het eerst geproefd.
Deze morgen zijn we namelijk naar Bakanja centre geweest om de mis daar bij te wonen. Omdat we vrezen dat we de volgende twee weekends op zaterdagavond een stapke zullen zetten en daardoor zondagochtends net iets te lastig zijn, was het vandaag wellicht de laatste keer in Bakanja centre. Na de mis vol ambiance en een klapke met Annie Devos moesten we helaas ons eerste afscheid hier voorbereiden. Dat belooft nog klap lastig te worden de volgende twee weken.

Enfin, nadat we op het gemak teruggekeerd waren van Bakanja hebben we voor de rest van de dag uitgerust hier in de guest. De warmte, maar waarschijnlijk ook de pillen van Carole, maken wel dat je snel vermoeid bent hier. Voor jullie zal het waarschijnlijk lijken dat we niks doen en toch heel moe zijn. Dat van dat niks doen is toch niet helemaal waar. We doen inderdaad niet zoveel maar zoals ik al zei is de warmte echt wel vermoeiend!

Tot morgen
Jan

huisvuilophaling

zaterdag 13 oktober 2007

Hallo allemaal,

Vandaag was het zaterdag dus weekend en dus niet zoveel uitgestoken vandaag. We hebben wel bezoek gekregen van Ward De Wulf uit Nazareth, een jonge gast die hier ‘Rock Lubumbashi’ wil organiseren. Jonas kent die vanuit zijn gemeente en dus is hij hier op bezoek geweest (hem kan je trouwens volgen op http://rocklubumbashi.blogspot.com ) Via hem zijn we dan ook te weten gekomen dat er een (rap)optreden was in de halle de l’etoile (zie ook verslag van twee weken geleden). Omdat we dus niks speciaals te doen hadden zijn we daar naartoe gegaan. Daar zat ook Lies ons op te wachten, zij doet een stage bij de Kiro in Lubumbashi (de Kiro is de equivalent van de Chiro in Belgie) en is hier ook voor 3 maanden. Zij verblijft wel in een gastgezin en daarom waren er 2 van de familie meegekomen, Tete en Jean. Uiteindelijk is het optreden ongeveer 1h30 te laat begonnen maar soit, het was wel eens de moeite. Op het eind trad ook ‘Dominic Kalobalongo’ op. Dat is een Congolese Belg die hier een aantal weken op vakantie is maar die in Brussel woont. Hij brengt zo een beetje verwesterde Congolese muziek. Helen toffen typ trouwens. We hebben er efkes een klapke mee gedaan en ook zijn kaartje gevraagd. Als we ooit nog eens een Afrikafeestje geven in Belgie weten we hem wel te vinden.

Trouwens, het debacle met mama Claude gaat nog altijd voort. Vandaag heeft ze niet gekookt voor ons. Waarschijnlijk omdat ze nog altijd kwaad is op ons terwijl ze daar eigenlijk geen reden voor heeft. Wij willen gewoon weten hoeveel we werkelijk verbruiken in een week… Enfin, vandaag had ze dus niet gekookt, Justine maakte daar even een opmerking van. Dan zei ze gewoon dat er nog kip in de diepvriezer zit, Justine was een beetje overdonderd en mama Claude is letterlijk het huis uit gevlucht. Tja, we zien wel wat het wordt, we trekken onze plan wel. Onze was is trouwens al meer dan een week niet gedaan ook…

Omdat het een kalme dag was leek het mij wel opportuun om na lange tijd nog eens een nieuw thema aan te snijden: HUISVUILOPHALING
Eigenlijk een overbodig woord hier want dat kennen ze hier dus totaal niet he. Papiertjes, plastic enz wordt hier gewoon op straat gegooid (het feit dat je hier geen vuilbakken vind zal er ook wel wat mee te maken hebben) waardoor het hier eigenlijk wel een vuile boel is. Vooral het plastiek is een doorn in het oog. Karton wordt ’s avonds gewoon samengeraapt en op een hoek van de straat in brand gestoken. Op die manier wordt de stad ook nog wat verlicht want straatverlichting is hier ook vrij zeldzaam. Een vrij bizar beeld trouwens midden een grote stad gelijk Lubum.

In feite wordt alles in brand gestoken. Als het vuil zich teveel opstapelt wordt het gewoon samengeharkt op een hoopje, een lucifer erin en weg ermee. Ook de diepe grote goten overal in het stad, die eigenlijk dienen om het overvloedige water in het regenseizoen weg te laten vloeien, zijn een perfecte vuilnisbak. Als daar dan wat afvalwater op gekapt wordt brengt dit toch wat ongename geurtjes met zich mee…
Ook als het gras ‘afgereden’ wordt wordt dit gewoon samengeharkt en opgebrand. Dat lukt hier wel want het gras is poerdroog tijdens het droogseizoen. Om de een of andere reden brengt dit ook een vrij zure en onaangename geur met zich mee. Zoals je al gemerkt hebt staat afgereden tussen aanhalingstekens. Dat komt omdat grasmachines hier niet bestaan. Het gras wordt kortgezet met een soort machete. Dus door te hakken en te slaan wordt het gras hier gemaaid…
Enfin, huisvuil en zijn verwerking, het is hier iets bizar…

Tot morgen

Jan

P.S. Aan AB Rollegem: bedankt voor de reactie maar als je nog zou uw e-mailadres of zo kunnen achterlaten dan kan ik antwoorden op uw bericht.

salama

vrijdag 12 oktober 2007

Jambo,

Deze morgen was het voor Justine de laatste keer dat ze in haar labo bananenplanten ging overzetten. De volgende 2 weken zullen ze immers nog niet groot genoeg zijn om nog eens over te zetten. Vandaar dat het voor Jonas en ik nog eens de uitgelezen kans was om plantjes te versnijden en te verplanten. En dat is inderdaad tof voor een uurke of misschien nog iets meer maar om dat hele dagen te doen, nee bedankt ze.
Enfin, na het overzetten ( en eigenlijk ervoor ook al) ging Jonas verder met zijn zoektocht naar een geografische kaart van Kambikila én een GPS die juist werkt. Een taak waar hij al heel de week mee bezig was. Maar vandaag zou het toch moeten lukken…
Uiteindelijk weet hij nu welke GPS de juiste is maar hij heeft hem nog niet te pakken én hij heeft de persoon gevonden die de kaart voor hem kan opzoeken. Normaal zou hij ze morgen in zijn bezit moeten hebben. We zien wel.

Nadat ik al enkele weken mijn kop niet meer laten zien heb aan pater Marcel (mijn dorpsgenoot nota bene), besloot ik dat het hoog tijd was om nog eens Salama te gaan bezoeken. Deze keer tijdens de schooluren. Omdat Jonas Salama nog niet gezien had zijn zowel Jonas en Justine meegegaan. Nu we de stad al een beetje beter kennen zijn we met de taxibusjes tot in het centrum gereden en dan nog een stuk te voet gegaan tot we uiteindelijk bij Salama gekomen zijn. Daar heeft Marcel ons hartelijk verwelkomd en samen met pater Luc (een Gullegemnaar) ons een rondleiding gegeven in de technische school van Salama met alle ateliers (garage, drukkerij, mechaniek, …) en klassen.
Daarna ben ik dan alleen met Marcel nog een frisse Simba gaan drinken in hun huis. Jonas en Justine moesten immers terug naar de faculteit voor de kaart van Jonas.
Zo heb ik dan met Marcel en Luc nog efkes bijgepraat over de Congo en uiteraard ook efkes over Bellegem. Het is namelijk de eerste keer in de 26 jaar dat Marcel hier in Lubumbashi zit, dat er een Bellegemnaar op bezoek komt. Voor de familie en kennissen van Marcel moest ik alvast veel groeten doen, dus voor diegene die de blog volgen is dit bij deze al deels ingevuld!

Vele groeten en tot morgen
Jan

Léon

donderdag 11 oktober 2007

Sinds enkele weken lopen op de faculteit een hoop geiten los rond. Omdat de eigenaar de geiten niet wil vastzetten, ook niet na herhaaldelijk schrijven, zit er voor ons niks anders op dan een omheining te maken voor ons proefveld. Aangezien onze tarwe zowat het enige frisgroene in de buurt is, zou deze wel eens zeer gegeerd kunnen zijn bij die allesvretende levende mitshopo. Zeker omdat de deze week enkele keren gesignaleerd zijn dicht bij ons proefveld.Charles is gisteren op zoek gegaan naar iets van een draad of een net om rond ons veld te spannen. Uiteindelijk heeft hij een visnet gevonden. Dat hebben we deze morgen dan ook bevestigd rond het proefterrein. Alleen duurde dit werkje veel langer dan voorzien en hadden we pas om 17h gedaan ermee. Je moet namelijk onderaan het net iets hangen om te verzwaren, zoniet krimpt het net direct terug en je moet het bovenaan ook nog eens bevestigen. Veel werk met andere woorden. Gelukkig heeft het gisteren ferm geregend waardoor ook de hitte een beetje verdwenen is. Het was vandaag ook vrij bewolkt waardoor er eigenlijk een perfect werkklimaat heerste hier in Lubum. Dus na een dag gevuld met net spannen was de ‘operatie geit’ afgelopen.

Vandaag was het ook Léon zijn verjaardag. Ik denk dat ik wel al eens iets geschreven heb over Leon. Dat is die Ardennois die hier in Lubum komen wonen is en zowat alles wil verwezenlijken hier. Zo verkoopt hij nu bouletten en kip, maakt hij yoghurt, heeft hij zijn biomethanisatie-installatie verlaten omdat de Congolezen er niet willen werken, heeft hij een camion gehuurd om zand te gaan vervoeren, wil hij nog op de boerderij van de minister wat gaan uitspoken enzovoort enzovoort. Hij begint nl alles maar iets tot een goed einde brengen zit er niet altijd in. Hij kan het ook heel maar dan ook heel goed uitleggen. Enfin, wel ne toffe pee om met te babbelen en om te gaan dansen of zo.
Maar vandaag was het dus zijn verjaardag. Omdat zijn familie in België zit en wij hier zowat zijn enige vrienden zijn, hebben we besloten (alle Carole eigenlijk) om hem hier op de guest uit te nodigen voor een typische Vlaamse schotel. Na rijp beraad werd het puree met carbonade. Bij gebrek aan een goei Belgische bruin bierke werd het maar carbonade met Simba. Wat later een heel geslaagde combinatie bleek.
Ook Mylor, de Congolese assistent en ook goeie vriend van Leon, en Salome (een half Belgisch-Etiopische schone die hier voor 4 jaar op een project zit rond educatie of zoiets). Na een aperitiefje met begot Ricard!! en Congolese chips en arachidenoten was het tijd om onze poten onder tafel te schuiven voor een overheerlijke rundscarbonade met puree.
Ik denk wel dat Leon een geslaagde verjaardag achter de rug gehad heeft zoals wij een geslaagde avond achter de rug hadden.

Tot morgen
Jan

mouillé

woensdag 10 oktober 2007

Jambo,

Deze morgen ben ik meegegaan met Justine naar de campus om medium voor haar bananen te maken. Op Congolese wijze duurt dit ongeveer een dag maar wij hadden al in een dik uur gedaan daarmee. Omdat Justine geen bokalen meer heeft om de bananen in te planten zijn we hier op de guest maar op zoek gegaan naar bokalen. Deze hebben we dan ook gevonden onder de vorm van opgespaarde chocopotten. Alleen, maman Claude bewaart deze potten zonder ze uit te wassen dus met de restjes choco er nog in. Niet echt het meest aangename werkje om die uit te kuisen maar soit.

Ik moest ook beregenen deze morgen en daar ben ik een ongenode gast tegen gekomen. Een grote sprinkhaan was bezig te fretten aan mijn tarwe! Omdat het een groot exemplaar was en daarbij nog eens mooie kleuren had, heb ik besloten om deze achterna te jagen. Na welgeteld 7 pogingen (want hier kunnen sprinkhanen ook vliegen) ben ik erin geslaagd om het exemplaar van bijna 10cm te pakken te krijgen. Hiphiphoera!

Vanmiddag zijn we dan naar marché Kenia gegaan om te proberen een pagne (een stofke) te wisselen. Justine had maandag namelijk een stof gekocht maar op de een of andere mysterieuze manier had ze het verkeerde stofke mee naar huis.
We hadden al snel het juiste stofke gevonden maar helaas wilden ze niet wisselen! Jammer voor Justine maar ergens wel begrijpelijk. Op datzelfde kraamke heb ik dan maar stofkes gekocht voor mij en voor een Afrikaans tenue voor moeke. Na een hoog oplaaiende discussie zijn we moeten vluchten van de marché. Onderweg nog snel wat extra souvenirs gekocht en dan snel de taxibus in en weg.

In de taxibus begon het buiten dan stilaan te druppelen, het was de hele dag nl al overtrokken. Nog in de taxibus brak de regenbui dan ook werkelijk uit. Een tropische regenbui gelijk da ze die hier goed kennen. Niks aan te doen, we moesten er door om een volgende bus te nemen. Als het begint te regenen gaan al die Congolezen hier gewoon onder een luifel staan schuilen voor de regen en ze blijven gewoon staan tot het weer over is (en dat kan inderdaad efkes duren hier). Ze moesten dan ook kijken dat die 3 muzungus door de regen bleven lopen. Helaas had ik geen rekening gehouden met het feit dat ik een wit hemdje aan had waardoor het al snel wet-hemdje werd. Uitgeregend kwamen dan toe in de Hyper Psaro om nog wat comissies te doen. Aiaiai. In het regenseizoen nemen ze hier dan ook al snel het woord ‘mouillé in de mond, wat ‘uitgeregend’ wil zeggen

Van de Hyper Psaro gekomen zijn we dan richting Carrefour getrokken om een pintje te gaan drinken met Basile (voor alle duidelijkheid, de Carrefour hier is gene winkel maar een rotonde vol met winkels en cafeetjes). Omdat het al een tijdje geleden was dat we een mitshopooke gegeten hebben zijn we richting cartier Golf getrokken om daar een ‘schelle van de geite’ te eten in een etablissement dat lichtjes op een etablissement voor lichte zeden leek. Enfin, dat kom je hier wel meer tegen en we hebben geen farcen tegengekomen.
Van daar moesten we dan nog te voet terug naar de guest maar omdat het geregend had is alles hier in modder en slijk. En dat glijdt nogal geweldig. Met als gevolg dat het net leek of we om 5h ’s nachts met een ferm stuk in ons kraag van de Overpoort kwamen. Constant evenwicht terugvinden, als we iets wilden zeggen stilstaan, … Manmanman. Onderweg hadden we dan nog eens een regenbui op onze kop waardoor we voor de 2^e keer vandaag ‘mouillé’ waren. Conclusie van de dag: nat en blijkbaar is het regenseizoen (vrij vroeg) losgebroken.

Tot morgen
Jan

shoppen met maman Claude

Hallo,

Deze morgen moest ik vroeg uit mijn nest want we hadden veel te doen op ons veld vandaag. Het is namelijk dinsdag, dus tel en meetdag. Maar omdat we de voorbije weken 2 grote regenbuien gehad hebben en omdat daardoor mijn veld overstroomd stond, moesten we op aanraden van Basile een greppel rond het veld graven.
Omdat het momenteel overdag heel warm is hadden we besloten om daar ’s morgens vroeg aan te beginnen. Dus om 7h paraat op het veld om met de houw en schop een geul te graven. Zelfs in de vroege ochtend en de (relatieve) koelte zweette ik mij algauw te pletter. Daarbij dan nog eens iets te veel darmcontracties (krampen dus) en het hek is helemaal van de dam. Ik heb mij uit noodzaak maar gewaagd aan de toiletten op de campus. Je leest het goed, uit noodzaak! De toiletten zijn namelijk niet geschikt voor de gevoelige mensen onder ons.

Gelukkig wist Charles mij te zeggen dat ik best de sleutel vroeg van de toiletten voor de docenten en assistenten. Deze zijn namelijk in iets betere condities.
Na het nodige tel en meetwerk en uiteraard beregening zat de dagtaak er op op ons veldje. Deze week zullen we normaal gezien nog een omheining rond ons veld zetten want er lopen net iets te veel en iets te dicht bij ons veld geiten rond. Die lusten in deze dorre periode vast wel een mals tarweblaadje. En dat is uiteraard niet de bedoeling van ons project he.

Momenteel is er ook enige onenigheid op de guest met maman Claude ivm de wekelijkse bijdrage. Volgens ons is die net iets te hoog voor hetgeen we opeten hier. Daarom gaan we deze week al onze aankopen opschrijven. Ik denk dat ze daar niet zo tevreden mee is want vandaag moesten we meegaan comissies doen om te bewijzen dat ze niet teveel vraagt en om alles eens te tonen. Omdat Justine haar niet zo goed voelde en Jonas naar Kambikila was, ben ik maar meegegaan. Samen comissies doen met maman Claude, een ervaring op zich. De groenten zijn we gaan kopen in de Hyper Psaro, een Europese winkel in handen van Grieken. Awel van efficiëntie gesproken; da kennen ze hier precies nie ze. Na onze aankopen konden we aanschuiven aan de kassa. Eén persoon die de prijzen intikt, dan nog een tweede om alles in zakjes te steken. Dan erna met ons ticketje en ons karretje naar een andere comptoir, alles terug uitladen, daar controleren ze dan met 2 of je niet teveel of te weinig meehebt, dan nog een 5^e persoon om buiten een taxi te roepen om alles in te laden!!! 5 man dus om gewoon uw gerief te betalen. Manmanman.

Vanavond heeft Justine dan nog onze hemdjes gaan ophalen bij maman Jeanne. Hilarisch gewoon. Voorlopig zijn alleen onze hemdjes klaar. De outfit is voor zaterdag blijkbaar. Enfin, we zien wel…

Tot morgen
Jan

serre

maandag 8 oktober 2007

Jambo,

Vandaag moest een hoogdag worden voor Justine want we gingen de serre bouwen!!! Vorige week hebben we al het materiaal gekocht voor de serre dus het moest wel goed gaan nu.

Om zeker niks aan het toeval over te laten hebben we maar het heft in eigen handen genomen en zelf begonnen aan het werk. Alle, tis te zeggen, we hebben Basile een zaag en een hamer laten zoeken maar het werk zelf hebben we zelf gedaan.

De zaag was niet helemaal dat om nie te zeggen slecht. Maar moeilijk gaat ook en uiteindelijk konden we al de planken zagen en alles monteren. Met de grondboor dan 4 gaten gemaakt en de constructie in de grond gedopt. Als ik moet eerlijk zijn, naar Congolese normen is het extreem vlot gegaan. De deliberaties waren ook aan de gang op de faculteit waardoor er veel studenten aanwezig waren. Die stonden dan ook vol verbazing te kijken naar het werk van de muzungu’s.

Deze namiddag heb ik mij dan aan het werk gezet om al mijn achterstallig werk in te halen. Gegevens invullen in excellijst, diezelfde gegevens verwerken, artikelke lezen, …. Geloof mij, vermoeiend werk. Zeker nu we de levensstijl hier gewoon aan het worden zijn. Maar nu ben ik weer volledig up to date en kan ik er weer tegenaan!

Tot morgen
Jan

kasapa

Jambo,

In de loop van ons verblijf hebben we een lijstje opgesteld van wat we nog allemaal moeten bezoeken of doen. Op aanraden van Inge stond daar ook Kasapa op. Kasapa is de gevangenis hier in Lubumbashi. Via pater Domingo (Salesiaan maar Italiaan en dus met een vreemd Frans-Italiaans accent) konden we daar geraken. Hij gaat namelijk iedere zondag daar naartoe al dan niet met giften zoals zeep, scheermesjes, ….

Nadat we al enkele keren het plan om Kasapa te bezoeken hebben moeten afgelasten was het vandaag wel gelukt. Buiten het feit dat mijn maag-darmstelsel weer behoorlijk overeind ligt, zagen we het helemaal zitten. Tot we buiten kwamen, de hitte sloeg ons met de hamer op onze kop. Manmanman, toch een van de warmste dagen hier meegemaakt ze. Maar dat kan natuurlijk ook aan mijn verlaagd gevoel van welbehagen liggen ;-)

Uiteindelijk kwamen we na een rit over extreem slechte wegen, een oven van een auto en een verlies van ongeveer een literke zweet aan aan de gevangenis. Daar moesten we gewoon ons naam op een briefke schrijven om binnen te mogen. Kwestie van hoge beveiligingsmaatregelen te treffen he. Enfin, na een korte verificatie van de namen mochten we binnen. Daar vertelde Domingo ons dat Kasapa eigenlijk een van de betere gevangenissen is van Katanga. Nu toch na alle inspanningen van hulporganisaties en provincie. Iedere gevangene heeft een eigen bed, ze slapen in ‘dortoires’ van 30 man, ze kunnen allen eten, … Vroeger waren ze immers afhankelijk van familie die eten bracht. Deed de familie dit niet, dan gingen ze dood van de honger. Nu liggen overal moestuinen aan. Die groenten verkopen ze dan en met de opbrengst van die groenten kunnen ze eten kopen. Uiteraard brengt familie en hulporganisaties nog geregeld eten, zeep, kleren, …
In de gevangenis zitten nu ongeveer 480 mannen en 15 vrouwen. Maar zoals eerder al gezegd, in vrij goede omstandigheden. We hebben dan nog met Domingo de toer gedaan van de slaapzalen om iedereen een stuk zeep te geven. Op die manier hebben we heel de gevangenis gezien. Zeker de moeite om eens bezocht te hebben!!

Deze namiddag zijn we dan nog met Basile een wandelingske gaan maken rond het (kunstmatig) meer hier in Lubum. Daar kende Basile iemand van vroeger nog en die stelde voor dat we een tochtje maakten op het meer voor 2000FC (4 dollar). Dat laten we ons geen twee keer zeggen en zogezegd, zogedaan. Na een klein uurtje op het idyllisch meer en fantastische omgeving hebben we nog iets gedronken op het terras en dan stilaan huiswaarts gekeerd

nacht van de Carlsberg

Jambo,

Vandaag wordt het geen verslag over mijn avonturen hier maar wordt het promotiedag!

Vanavond is het namelijk de 10^e Nacht van de CARLSBERG!!!! Ik zou zeggen allen daarheen voor het beste feestje sinds tijden!! Dit gaat door in de tent op de baan van Bellegem naar Zwevegem.

Voor iedereen van de KLJ, heel veel succes met de voorbereiding, de fuif zelf uiteraard en erna voor de opkuis. Maak er een fantastische editie van dit jaar en geef jullie allemaal 100%.

Ik heb hier een aantal Carlsbergs kunnen bemachtigen dus ik ga vanavond moreel aanwezig zijn met een Carlsberg in de hand!!

Heel veel succes daar en doe iedereen de groeten van mij!
Jan

marché Kenia

vrijdag 5 oktober 2007

Jambo,

Omdat de planten van Justine in vitro het vrij goed doen moesten we stilaan denken aan de volgende stap: planten in de volle grond. Maar daarvoor hebben we een serre nodig (jaja zelfs hier in afrika!). Omdat de serre die vanuit Belgie per boot opgestuurd is nog altijd niet is aangekomen en we dit de eerste weken ook niet verwachten, zijn we gisteren zelf materiaal gaan kopen om een serre te construeren.
Maar dit is hier nog altijd Congo en dat loopt dus niet altijd van een leien dakje.

Op de marché Kenia moesten we dus ons materiaal gaan zoeken. Maar marché Kenia is nog veel groter, veel drukker, veel warmer en vanalles nog wat meer dan marché M’ze dus je kan je al inbeelden wat voor chaos dat dat gegeven heeft!
Eerste obstakel: een voldoende groot stuk doorschijnende plastiek vinden. Dat hadden we gevraagd op een kraampje, dat hadden ze niet maar ze gingen er gaan zoeken. Uiteindelijk kwamen ze af met 2 stukken van 2,5m op 4m. Niet echt wat we voor ogen hadden maar ‘this is Africa’ dus moesten we het daar maar mee doen! Nadat we nog 4kg nagels gekocht hadden konden we naar de houtmarkt vertrekken.
Manman, ik die dacht dat er geen grotere chaos bestond dan op marche Kenia. Op de houtmarkt stonden al snel 10 man rond ons om ons te overtuigen om hun hout te kopen. Latten die trouwens ongelooflijk krom waren maar goed, africa remember. Uiteindelijk was er nog ruzie tussen de verschillende verkopers omdat ze elkaar beschuldigden dat ze hun klanten (wij dus) afpakten,…. Manmanman, en de warmte daar nog ne keer bovenop, kwam nie goe! Zeker voor Justine niet want die kwam een beetje ongemakkelijk van de warmte en de drukte. Hoog tijd dus om het hout in te laden en te vertrekken richting campus.
Hopelijk kunnen we volgende week de serre monteren. We zien wel.

Tot morgen

Jan

couturière maman Jeanne

Jambo,

Deze voormiddag heb ik eindelijk eens kunnen uitslapen. De geiten en andere onbekende beesten maakten ditmaal geen verschrikkelijk lawaai naast de bunker dus ben ik daar ook niet wakker van geworden. Ideaal dus.

Ik ben dan meegeweest met Justine om pompoenen te gaan planten op TingiTingi. Dat is ongeveer waar ik mijn eerste proefveld klaargelegd heb maar uiteindelijk niet heb gezaaid. Het terreintje dat we mochten gebruiken is van maman Catherine, de vrouw van Armand le appariteur. Gelukkig als een klein kind kon Justine eindelijk haar pompoenen planten in een rijke grond die daarenboven geregeld zou beregend worden. Hopelijk staan de pompoenen nu goed uit en kan de familie van Armand van een hele lading pompoenen smullen.

Deze namiddag zijn we dan naar de couturière van maman Solange getrokken om onze kleren te laten maken met de stofkes die we gisteren hebben bemachtigd, maman Jeanne. Nadat deze al onze maten en vormen had opgenomen kon ze beginnen aan onze outfits. Normaal zijn ze volgende week klaar en kunnen we ze gaan passen. Hopelijk passen ze dan ook goed!

Dat was dan ook weer het hoogtepunt van vandaag!
Hopelijk morgen nieuwe spannende verhalen vanuit Congo.
Jan

stofkes kopen

Jambo,

Vandaag heb ik met Charles de perceeltjes onkruidvrij gemaakt. Was dringend nodig want er was al net iets teveel onkruid aanwezig in de perceeltjes. Deze avond hebben we onze 3^e grote regenbui meegemaakt. Dat wil zeggen dat we morgen hoogst waarschijnlijk niet gaan moeten beregenen. Voor mij mag het gerust zo om de 2 dagen een regenbuitje doen ze. Moeten we niet meer werken…

Vanmiddag zijn we dan vertrokken richting Marché Kenia. Een beetje gelijk marché m’ze maar dan veel groter en drukker. Ik geloof dat ik vandaag minstens 200 keer ‘muzungu’ gehoord heb. Ik zweer het u, het is voor een keer niet overdreven!
Het is moeilijk te beschrijven hoe zo een markt eruit ziet maar beeld u iets in met gangskes van 1m breed, standjes met latten hout opgebouwd, veel oranje plastiekzeilen, en veel veel volk.
Deze middag was het dan ook nog eens warm waardoor het op de markt ongelooflijk drukkend was. Maar, we hadden een doel en dat moesten we zeker nastreven. We gingen vandaag namelijk stofkes kopen voor onze outfit. We hadden met maman Solange afgesproken dat we eerst op prospectie gingen om onze stofkes uit te kiezen. Daarna ging zij afkomen om te onderhandelen over de prijs.

Zogezegd, zogedaan he. Een paar stofkes gekozen en daarna met maman Solange mee. Manman, was da een misrekening. Da is zo een druk mens da ze zegt: da stofke goe, da stofke goe, ok dan kopen we da. Terwijl dat eigenlijk da nie was da we wilden. Enfin, al bij al heb ik mijn stofkes gevonden en gekocht.
Morgen of overmorgen gaan we naar de kleermaker om onze maten op te pakken en om de kleren te laten maken. Maar daarover ongetwijfeld meer info later op de week!!

Tot morgen en slaapwel!
Jan

coiffeur Phili

Dinsdag 2 oktober 2007

Hallo iedereen,

Vooreerst mijn excuses dat de foto’s nog altijd niet optimaal zichtbaar zijn maar dat is de schuld van het internet hier. Toen ik vorige week nog eens foto’s ging uploaden in de bureau van de FAO ging het internet zóóó traag dat ik het maar opgegeven heb. Alle het uploadprogramma gaf het op. Ik blijf proberen.

Nu goed, na bijna 2 maanden hier in Congo zijn mijn haartjes al een stuk gegroeid en ook met de warmte hier werd het mij een beetje te warm. Vooral omdat ik in het programma ‘radio Congo’ van Man bijt Hond een coiffeur onder een boom gezien had was ik moreel verplicht om dit hier ook eens te doen.
Zogezegd zogedaan. Aan Basile had ik gevraagd waar ik een goeie coiffeur kon vinden heeft hij mij doorgestuurd naar de zijne. En inderdaad, een coiffeur onder een mangoboom. Kapot lachen gewoon!! Met de tondeuse in de hand begon hij eraan, beetje bij beetje want een blanke zijn haar snijden ‘moet je beetje bij beetje’ doen. Vandaar dat het ook ongeveer een uur in beslag nam om mijn haar te snijden. Gelukkig had Justine veel geduld gisteren en heeft ze blijven zitten en nu en dan een fotooke genomen.
Nadat mijn haar gesneden was heeft hij nog mijn baard geschoren ook (ook met de tondeuse). Nadat alles gedaan was, nog een beetje alcohol (die trouwens verdacht veel op wc verfrisser leek) op de baard en de klus was geklaard. Voor slechts 500FC (1 dollar) was ik ervan af. Een batje als je het mij vraagt!

Alleen is mijn haar vooraan op mijne kop nog een beetje te lang maar dat snijden we wel bij hier op de guest

Een leuke afwisseling dus vandaag én vooral, ne frisse kop!
Tot morgen allemaal
Jan

maman Solange

Jambo,

Na het drukke weekend van gisteren was het tijd om het vandaag iets meer op het gemak te doen. Vanochtend hebben we allemaal uitgeslapen om deze voormiddag foto’s uit te wisselen met Benjamin, Sophie en Raphael. Deze vertrokken immers deze namiddag.
Het gezelschap is alvast in orde hier op de guest. Carole is teruggekomen samen met Yannick en Christine. 3 heel sympathieke mensen trouwens en alledrie dokter. Ze zijn hier slechts een week en komen les geven hier in de centre du santé.

Deze namiddag zijn we dan richting stad vertrokken samen met maman Solange om stofkes te gaan kopen. We willen namelijk allemaal kleren laten maken hier. Jonas en ik een hemdje en Justine van alles en nog wa.

Na een hele middag rond te hossen en te huppelen in het stad hebben we uiteindelijk nog niks gekocht maar dat zullen we deze week zeker nog eens doen!
Eigenlijk niet zoveel beleefd dus vandaag maar dat was niet zo erg na gisteren

Deze avond heb ik dan nog een powerpoint van de familiefeest van dit weekend doorgestuurd gekregen van Els. Langs deze weg wil ik iedereen van de familie Haerinck van harte bedanken voor de berichtjes en de foto’s!! Ik heb er enorm van genoten! Dank u wel!!

Tot morgen
Jan

Oh, Mazembe!!

zondag 30 september 2007

Hallo,

Zondag is dus ook hier voetbaldag! En dat hebben we geweten. Vandaag speelde Mazembe de laatste match van het seizoen tegen een ploeg met een moeilijke naam zodat ik die al vergeten ben.

Een voetbalmatch hier volgen leek ons wel een goed idee dus zogezegd zo gedaan. Nu nog de juiste ploeg kiezen om voor te supporteren. Mazembe is een ploeg uit Lubumbashi dus sprak het voor zich dat we voor die supporterden. Blijkbaar een goede keuze want Mazembe heeft alle matchen van het seizoen gewonnen!

Deze morgen zijn we dan tickets gaan kopen voor de match. Bleek nog een moeilijke opdracht om te kiezen welke tickets te kopen. Er waren er van 500FC (1dollar), 3000FC (6dollar), en 5000FC (10dollar). Die van 500FC waren al snel uitgesloten want volgens Basile is het daar voor een blanke niet zo veilig. Ook die van 3000 waren precies niet zo veilig dus hebben we maar tickets van 5000FC aangeschaft. Wel een beetje duur maar bleek achteraf niet zo’n slechte keuze.

We zijn met de auto naar en in het stadion gereden omdat volgens Basile het stadion te voet tegemoet gaan voor blanken niet zo veilig is. Er zijn hier ook namelijk (té) fanatieke supporters!
Aangekomen aan het stadion stond de camion van het prison al klaar. Supporters die het te bont maken worden cito presto in de camion gedeponeerd en afgevoerd naar den bak. Overal rond zagen we ook al flikken in volledige uitrusting met kalasjnikov in de hand, arm-, been-, borst-, en ****bescherming, schild,… Het beloofde een aangename middag te worden!

In het stadion dan zaten we net onder de eretribune. Boven ons zaten de ministers, hoge pieten én de gouverneur Moïse. Moïse wordt hier zowat vereerd omdat hij veel (alle voor hem eigenlijk een miniem deelke) van zijn eigen kapitaal in de stad investeert! Ne gast die veel respect krijgt.
Nu, voor de match overal veel flikken in volledige uitrusting, inclusief casserole op hun kop. In het vak waar wij zaten stonden aan weerskanten 4 rijen stoelkes. Ertussen gewoon een trap om naar de eretribune te gaan.

Tijdens de match kwamen dan doodleuk al die flikken op die trap zitten, allemaal met hun kalasjnikov in de hand!! Ik zweer dak nog nooit zoveel wapens samen gezien heb als vandaag!

Nu, doordat het met al die flikken vrij druk was op de trap was er niet veel plaats meer om te passeren. Een paar gasten die te laat waren voor de match en die nog wilden passeren moesten een gangske vrijlaten om te passeren. Uiteraard deden ze dat niet altijd tot groot ongenoegen van diezelfde flikken. Beginnen ze daar te trekken en te duwen vlak naast ons, ene flik zijne kalasjnikov de grond in, enorme discussies,… Manmanman, kpeis da de politie hier nog niet goed beseft dat provocatie niet de goede manier is om de gemoederen te bedaren. Want meestal is het de politie die begint te duwen en te trekken!
Enfin, op een 5-tal schermutselingen na bleef het toch vrij kalm.

De Moïse kwam dan de tribune opgelopen en ik kreeg warempel een goeiendag van hem. Blijkbaar een hele eer voor mij want Basile kon er precies niet over zwijgen. Alle, een goeiendag kon je het ook niet echt noemen, een binnensmonds ‘bonjour’ lijkt er meer op. Volgens mij was hij gewoon verbaasd om blanken te zien in het stadion.

In het vak naast ons zat blijkbaar de harde kern van Mazembe. 2 keer 3 kwartier lang hebben ze staan zingen, dansen en roepen. Straffe conditie die mannen. Vooraan het vak stond ook de animator van de ploeg. Een beetje fetisjeur leek het mij. Met dierenvellekes rond hem, een zwartwitte vogel (zwartwit is trouwens de clubkleur), en allerlei andere attributen. Dolle ambiance dus heel de match. Tijdens de rust speelde aan de andere kant dan de fanfare. Aan sfeer geen gebrek!!

Maar nu heb ik nog niks verteld over de match zelf natuurlijk. Mazembe heeft gewonnen met 1-0 met een schone goal (al ken ik daar zelf niet zoveel van). De spits van Mazembe, Trésor, gaat volgend seizoen voor Standard spelen, is topschutter in de nationale competitie, de Afrikaanse variant van de Champions League, en de Afrikaanse versie van de UEFAcup. Ne straffe gast blijkbaar.

Heel grappig was ook dat als er een speler geblesseerd is, er een golfkarretje met een brancard het veld oprijdt om hem af te voeren. Grappig ze.
Met andere woorden, we hebben een heel aangename middag gehad, heel plezant!!

Deze avond zijn we dan nog met de 3 Waalse studenten geneeskunde en met Arthur gaan eten naar manam Kapi. Ze vertrekken namelijk morgen terug naar huis. Als echt Congolees afscheid moesten we dus gaan eten in een klein Congolees restaurantje hier. Traditioneel werd het dan ook bukari, lengalenga, en kip of tilapia. Vanaf nu eten we ook niet meer met een mes en vork maar gewoon met de handen. Zeker toch bij de bukari.

Enfin, een mooie afsluit van een geslaagde dag!!

Tot morgen
Jan