Hallo,
Tweede keer goede keer? Vandaag hadden we immers een druk programma af te werken. Aangezien Jonas gisteren uiteindelijk niet is vertrokken naar Kambikila én omdat vandaag eigenlijk Justine haar dag moest worden, hadden we het volgende uitgedokterd. Met
Onderweg heb ik trouwens nogmaals enorm genoten van de rit achteraan in de pick-up. De wind die je overal voelt, het prachtige brousselandschap,… het was wederom een heel aangename ervaring. Enige minpuntje blijft natuurlijk de grote hoeveelheid stof maar ‘that’s part of the job’, niet?
Ik ben dus uiteindelijk nog eens meegegaan met Jonas omdat het ook voor mij de laatste keer zal zijn dat ik nog in de brousse kon rondhossen. Nadat Jonas alle bodemprofielen beschreven had moest hij nu nog de grenzen van de verschillende bodemtypes afzetten. Vraag mij niet hoe, maar aan de hand van de al dan niet aanwezigheid van bepaalde vegetatie en/of termietenheuvels kon je blijkbaar bepaalde grenzen zien en afbakenen. Met behulp van de GPS kunnen die punten dan uitgezet worden en later een bodemkaart worden bepaald. Omdat zij heen en weer doorheen het 30ha grote gebied aan het crossen waren, dingen zien die ik niet zag, zat er voor mij niks anders op dan te volgen en zoveel mogelijk beelden van de brousse op te nemen. Niet dat ik dat erg vond, integendeel. Niet iedereen krijgt de kans om door de Congolese brousse te lopen en af en toe eens (letterlijk dan) te proeven van de rijkdom van de natuur! Maar hier is uiteraard ook een minpuntje aan verbonden en dat is de onverbiddelijke zon! Warm, warm en heet! Zo kan je het ongeveer omschrijven in 3 woorden. Om de een of andere reden is het op Kambikila altijd net iets lastiger en warmer dan elders. Ook het feit dat de zon bijna loodrecht op uwen bol schijnt maakt het er niet gemakkelijker op. Uw schaduw gaat dus maw niet verder dan
Enfin, we hebben het wel overleefd ze. Al was het nipt met de hoeveelheid water. Hier moeten we altijd flessenwater drinken. Zoniet krijgen we direct buikkrampen en kunnen we heel ziek worden. Maar als we naar Kambikila gaan nemen we ongeveer 2 flessen per man mee. Maar daar drinken al die assistenten ook van, met als gevolg dat die flessen vrij snel leeg zijn! Tot overmaat van ramp hervullen die assistenten dan doodleuk de lege flessen aan een of andere pomp waardoor zij verder kunnen drinken en wij scheel worden van de dorst. Ze drinken dus eerst al ons water op en drinken dan gewoon pompwater. Grrrrrrrr.
Toen we in de korte namiddag gedaan hadden met ons werk op Kambikila zijn Justine en haar volgelingen ons terug komen ophalen. Om dan verder te rijden naar ferme Chemchem waar Justine ook nog bodem- en bladstalen moest nemen. Maar bij haar was het net van hetzelfde geweest ivm het water en het eten als bij ons waardoor ze in een redelijk slecht humeur was. Tot overmaat van ramp was er, aangekomen op Chemchem, niemand die iets klaar had liggen voor haar waardoor ze geen stalen kon nemen, geen kaart kon kopiëren, … Alle eigenlijk kon ze niks doen. Van armoe zijn we dan maar teruggekeerd naar het stad.
Al bij al was het vandaag dus een goede, vruchtbare dag voor Jonas (want hij heeft zijn werk af hier) maar een iets mindere dag voor Justine. Morgen meer geluk. Hoewel, morgen moet het voor mij ook een goede dag worden want het zou wel eens de laatste dag zijn om nog gegevens te verzamelen…
We zien wel, tot morgen
Jan
Geen opmerkingen:
Een reactie posten