ferme du président

zaterdag 20 oktober 2007
Jambo,

Deze morgen om 5h30 opgestaan! Na 3 maanden was Déo er eindelijk in geslaagd om de boerderij van de president (jawel Joseph Kabila!) te kunnen bezoeken. Hij sprak daar al 3 maanden van dus nu moest het er wel van komen. We moesten dus om 5h30 op om rond 6h te kunnen vertrekken. We moesten namelijk arriveren op de boerderij voordat de president eventueel de boerderij zou binnengaan. Eens hij al binnen was zou het moeilijk zijn om nog binnen te geraken. Allemaal goed en wel dus stonden wij om 6h klaar hier op de guest. Maar even na 6h belt Déo. We wisten al hoe laat het was…. Hij wist te vertellen dat we nog geen auto hadden omdat Alice (de vrouw van de doyen) de nacht moest werken en ze pas om 7h terug was en we haar auto nodig hadden. Wij dus wachten tot 7h. Om 7h30 komt Déo ons dan eindelijk halen maar met de mededeling dat we eerst nog een autorisatie nodig hadden om de ferme te bezoeken. Waarschijnlijk omdat het al een beetje laat was en omdat de president misschien al in boerderij zou zijn. Maar met een autorisatie ging dat geen probleem zijn. Maar aangekomen aan het gebouw waar we de autorisatie zouden krijgen moesten we nog een uur wachten op de autorisatie. Dat leek ons nogal (verdacht) lang, dus besloten we om terug naar de guest te gaan en daar te wachten op Déo tot hij de autorisatie had om te vertrekken. Maar al gauw werd 8h, 9h en 9h werd 10h. Op het moment dat Déo dan belde wisten we al dat de ferme van de president niet zou doorgaan. Jammer maar helaas. Op de Congolese wijze dan.

Nadat we dan de rest van de voormiddag en de vroege namiddag wat uitgerust hadden besloten we om Patient te bellen om naar Ruashi te gaan. Ruashi is een ‘commune’ bij Lubumbashi en is vooral bij de toeristen gekend om de ‘kunstmarkt’. Eigenlijk een klein marktje waar er verkopers van malakiet, houten beeldjes, … staan. Omdat we bijna de laatste week zijn ingegaan werd het dan ook stilaan tijd om souvenirs te gaan kopen. Na de nodige onderhandelingen zijn we met de handen vol en een iets legere portefeuille vertrokken. Frère Patrick was onze chauffeur en omdat we hem nog eens moesten bedanken, zijn we nog een glas gaan drinken in de stad.

Erna zouden we naar ‘la brioche’ gaan om nog even de koloniaal uit te hangen en een pizza te gaan verorberen. Helaas was ‘la brioche’ al gesloten. Omdat we ondertussen al verheugd waren op een pizza werd al snel besloten om naar de ‘casa deglo Italiano’ te gaan. De cercle Italien zeg maar. Hier vind je trouwens enkele ‘cercles’, dit zijn clubs voor de desbetreffende landgenoten ( maar uiteraard ook anderen). Dus wij naar ‘den italiaan’ onze pizza gaan eten. Awel, ik kan u garanderen: hij heeft gesmaakt!!
Daarna zijn we nog iets gaan drinken met Basile en Jackson. En vandaag was het dan inderdaad zaterdagavond. De dag waarop Jackson mij die vrouw ging voorstellen die hij voor mij gevonden had. Maar er was geen vrouw te bespeuren. Volgens Jackson mocht ze niet na de donkeren uitgaan van haar ouders. Niet zo ongewoon hier waar het nachtelijk leven voor de vrouwelijke helft van Congo uitgesloten zaak is. Maar hij drukte mij nogmaals op het hart dat het echt een goede vrouw was blablabla…. Ondertussen is het al duidelijk geworden dat hij een blanke vrouw wil en mulatjes van kindjes. Dus gaat hij er waarschijnlijk vanuit dat ik ook een zwarte wil. Enfin, best wel grappig allemaal

Tot morgen
Jan