BEDANKT IEDEREEN!

Jambo trouwe bloglezers,

Met spijt in het hart wordt dit een van de laatste verslagen die hier op de blog zullen verschijnen. Ik zal wel nog proberen om af en toe eens een stand van zaken te publiceren over de thesis maar het zal niet zo frequent worden als de afgelopen 3 maanden.
Uiteindelijk zijn de verslagen van de laatste 3 dagen in Lubumbashi gepubliceerd geraakt. Het was niet eenvoudig de laatste week om tijd te vinden om nog te typen maar beter laat dan nooit zeggen ze dan.

Maar nu even ter zake. Ik wil iedereen vanuit de grond van mijn hart bedanken omdat jullie de blog hier gevolgd hebben. Het heeft mij enorm veel plezier gedaan om te horen wie allemaal de blog heeft gevolgd! Mensen die ik beter ken, anderen iets minder, maar allemaal geïnteresseerde mensen! Het heeft mij toch bloed, tranen maar vooral veel zweet gekost om iedere dag opnieuw de moed samen te rapen om even iets te schrijven. Maar achteraf gezien ben ik enorm blij dat ik het heb volgehouden. Ik hoop dat jullie zich nu een beeld hebben kunnen vormen van Congo. Geen éénzijdig beeld maar een beeld met verschillende facetten. Een beeld over een beeldschoon land dat ongelooflijk sympathieke mensen kent, een ongeziene gastvrijheid en levensvreugde, een ongenadige zon … Maar helaas ook een land dat ongelooflijke economische, technische, … problemen kent. Een land dat nog ongelooflijk veel sporen draagt van zijn eigen geschiedenis. Ook een gebrek aan kennis en geld maken het er zeker niet makkelijk op. Maar het blijft vooral een land dat vanaf nu voor altijd in mijn geheugen gegrift zal staan! En ik hoop dat ook voor jullie Congo een land geworden is dat je iets beter leren kennen hebt en hebt leren respecteren.

Het doet mij echt enorm veel deugd dat zoveel mensen mij hebben gevolgd en ik wil jullie daar nogmaals voor danken!! Dank u dat je mijn verslagen wilde blijven lezen, dat je op die manier ook een beetje hebt meegeleefd in Afrika!!! DANK U!!

Tot later misschien nog eens!
Heel veel groeten,
Jan

P.S. Misschien zou het wel tof zijn moest iedereen die mij gevolgd heeft een kleine reactie kunnen plaatsen op dit bericht. Gewoon een naam volstaat maar zo weet ik wie hier allemaal gepasseerd is. Zo leer ik ook de mensen kennen van wie ik nog niet wist dat ze deze site bezochten. Gewoon even klikken op ‘reacties’ hier onderaan het bericht, je naam in het tekstvak schrijven en verzenden. Dank u wel

au revoir Lubumbashi!

Maandag 29 oktober 2007
Jambo,

Vandaag was het dan zover, onze laatste dag op congolese bodem was aangebroken. Na 3 maanden van ‘werken’, heel veel zien, heel veel meemaken, … was het einde nu heel nabij. De laatste 3 maanden hebben we hier allemaal ongelooflijk veel meegemaakt en gezien. Het is heel moeilijk om in een paar zinnen onze indrukken weer te geven maar het is zeker dat het nu al een ervaring is om van ons leven nooit meer te vergeten!

Maar goed, we moesten dus nog vertrekken. In de voormiddag moesten we onze bagage gaan inchecken op de bureau van Hewa Bora in het stad. Deze morgen zijn we dan ook vroeg opgestaan om de laatste kilo’s tactisch te verdelen en om stilaan afscheid te nemen van het zonnetje hier, …
Aangekomen op de bureau van HB moesten we ons valiezen openmaken om de inhoud te laten controleren. Het enige wat die mannen hier eigenlijk willen is dat je ze wat geld geeft zodat ze uw valies niet volledig opentrekken. Zoniet gaan ze geweldig discussiëren en moeilijk doen … Maar wij zijn ondertussen al halve congolezen en wij gingen dus resoluut voor de discussie en niet voor de corrupte praktijken! En inderdaad, trekken ze daar direct Justine haar valies open en trekken bijna alles eruit. Dan vinden ze enkele flessen bier en beginnen ze van hun tak te maken. Dat het niet goed verpakt zit, dat het hier moet blijven, … Waarop Jonas en ik zich in de discussie mengden en ook hier geldt: de aanhouder wint! Na een poos discussiëren waren ze geplooid en konden ook de andere valiezen zonder al te grote problemen door naar de weegschaal. En daar wachtte ons een volgend probleem. Het gewicht van onze valiezen zat enkele kilo’s boven de toegestane limiet van 2 valiezen van 23kg. Maar we zaten maximaal slechts 3kg boven de limiet en de persoon die net voor ons had gewogen had slechts 2 keer 15kg mee maar niet te doen, onze valiezen waren te zwaar en er moest gewicht uit! Na een lange discussie hebben we er dan toch nog maar wat uitgehaald maar met als gevolg dat onze handbagage hopeloos te zwaar zou zijn. Daarom heb ik er dan maar stiekem wat terug ingestoken en het moment dat we moesten wegen heb ik dan heel subtiel mijn voet onder mijn valies gezet zodat er iets minder druk op de balans kwam en mijn gewicht dan ook iets lager lag. Maar doordat mijn voet daaronder zat, was dat wijzertje van de weegschaal heel de tijd weg en weer aan het gaan. Gelukkig hebben ze niks gezien en zijn we uiteindelijk na bijna 1h30 discussieren kunnen vertrekken naar de faculteit.
Want we moesten uiteraard nog afscheid nemen van alle assistenten op de faculteit en een kleine fotoshoot houden. Het afscheid viel ons maar ook enkele assistenten wel wat zwaar, we hebben namelijk 3 maanden met elkaar opgetrokken, ongelooflijk veel gezien en beleefd met hen …Na een uurtje op de faculteit was het dan zover, het definitieve afscheid was aangebroken. Het laatste vertrek vanop de campus, de laatste taxibusrit, … Ik besef nog niet zo goed dat aan dit alles een eind is gekomen…
Uiteindelijk zijn we dan rond 15h vertrokken uit de guest richting luchthaven van Lubumbashi. Inderdaad, diezelfde luchthaven waar Flahaut zijn laatste flater heeft begaan! Daar heeft onze protocol gelukkig wel zijn best gedaan en zijn we zonder problemen kunnen vertrekken met onze veel te zware handbagage! Na nog een uurtje of 2 wachten in de wachtzaal konden we dan instappen in het toestel van Hewa Bora Airways. Maar voor we instapten moesten we eerst nog onze bagage aanduiden die uitgestald stond op de tarmac. Best ook bijvermelden dat we doorvlogen naar Brussel want anders zou er wel veel kans geweest zijn dat onze valieskes in Kinshasa achterbleven. Maar toch vertrouwden we het niet helemaal en zijn we blijven staan kijken tot onze valiezen op de juiste plaats stonden om in de cargo ingeladen te worden. En gelukkig maar want plots was er daar een andere werkmens van HB weg met Jonas zijn valies naar een andere richting. Even roepen naar die mens en duidelijk maken dat die valies naar Brussel moest dus!! Congo, we zijn er vertrokken gelijk dat het hoort ze!
En een klein half uurtje was het dan zover, rond kwart voor 6 steeg het vliegtuig (gelukkig) op en het avontuur in Lubumbashi was nu voorgoed voorbij! Ongeveer 2h later zijn we dan geland in Kinshasa. De mensen voor Brussel moesten nog even blijven zitten in het vliegtuig. Uiteindelijk bleven slechts een 10-tal mensen zitten en hebben we daar ongeveer 2h gewacht tot we het vliegtuig mochten verlaten. Ze moesten namelijk onze boarding passes nog in orde brengen voor de vlucht van Brussels Airlines. Na die twee uur moesten we nog een uurtje wachten in de wachtzaal op Kinshasa. Ondertussen was het bijna 23h geworden. Maar warm dat het daar was! Warm, nie normaal. Om 23h ’s avonds liep het zweet van mijn buik!!!! Uiteindelijk mochten we weer naar buiten en konden we in het (veiligere en grotere) toestel van Brussels Airlines stappen, een Airbus 300 voor de geinteresseerden… En na een klein halfuurtje was ons Congolees dan volledig afgelopen want we zetten koers richting Brussel. Na nog een tussenlanding in Douala was de laatste rechte lijn naar Brussel ingezet zodat we uiteindelijk rond 7h30 dinsdagochtend landden op Zaventem international airport. Na nog een zoektocht naar de valiezen (die trouwens allemaal en op tijd zijn toegekomen) konden we uiteindelijk onze familie weer in de armen sluiten en zat het avontuur er nu wel volledig op!

Tot later
Jan

valieskesdag

zondag 28 oktober 2007

Hallo,

Na de vermoeiende dag van gisteren was het wel welgekomen om deze voormiddag eens goed uit te slapen. Tegen de late voormiddag zijn we dan opgestaan, nog wat napraten over het geslaagde feest van gisteren en dan nog maar eens frieten eten. Gisteren hadden we namelijk nog een kleine emmer frieten over dus dat moest op en de boodschap was dan ook: frieten vreten!
Deze namiddag ben ik dan nog eens langs geweest bij pater Marcel Verhulst. Vertrekken zonder nog eens een goeiendag te zeggen aan mijn dorpsgenoot was uiteraard uit den boze. Voor ik daar geraakte moest ik 2 taxibusjes nemen en daar is het dan ook wel nog eens fout gelopen. Het verkeerde busje ingestapt en volledig de verkeerde kant uit. Dan maar met handen en voeten uitgelegd dat ik mis was en dan maar opt gemak terug getjoold. Uiteindelijk ben ik wel bij Marcel geraakt om nog wat bij te praten over de indrukken die de stad op mij heeft nagelaten en uiteraard ook nog wat over de tarwe. Daarna werd het stilaan tijd om terug te keren naar de guest want morgen vertrekken we en de valiezen moeten nog gemaakt worden.
Op de guest aangekomen was Jonas bezig zijn hoeveelheid bodemstalen wat aan het verminderen want we hadden al snel door dat we veel te veel gewicht gingen meehebben. Wegen, nog eens wegen, uitgieten, verdelen, …dat was de boodschap deze avond. Uiteindelijk had Jonas ongeveer 20kg stalen mee. Ik had er dan ook nog enkele kilos mee en Justine ook. We gingen moeten discussiëren bij Hewa Bora morgen. Dat belooft dus nog!
Uiteindelijk is alles verdeeld geraakt over de valiezen met slechts een tiental kilo in totaal (we mogen elk 46kg meenemen). Enfin, we zien wel. Zoniet nemen we wat meer kilos in handbagage mee en hopen we dat ze dat niet gaan wegen… We komen er wel mee thuis, geen probleem.
Morgen dus naar Hewa Bora om de bagage in te checken om dan morgenavond rond 17h30 te vertrekken. Het grote avontuur zit er bijna op!

Tot morgen,
Jan

afscheidsfeest

zaterdag 27 oktober 2007
Jambo,

Vandaag was dus de dag van ons grote afscheidsfeest. Maar voor we daarmee konden beginnen hadden we nog veel werk voor de boeg. Met een strak schema moest alles wel lukken maar we beseften maar al te goed dat strakke planningen hier dikwijls eens in het water vallen. Op hoop van zegen hebben we dan onze wekker om 7h laten aflopen. Voor ons is dit ondertussen al vrij vroeg geworden maar voor wat hoort wat zeker…
Dus deze morgen was onze eerste taak: beenhouwen! De geit die we gisteren geslacht hebben moest natuurlijk nog in stukken gesneden worden. Voor de eenvoud (en ook omdat ze dat hier zo gewoon zijn) hebben we alles in kleine stukjes gesneden, gemarineerd met look, ajuin, azijn en olie. Dit enkele uren laten staan en alles op brochettes steken en bakken op de barbecue. ‘Avec le mitshopo, la vie est bonne!!’
Maar hier wordt niks weggegooid en daarom hebbnen we alle beenderen in stukjes gekapt (met de machette!) en ook gegrild. Het levende bewijs dat hier niks verloren gaat was toch wel gisteren. Toen we de geit geslacht hadden vochten de gardiens bijna om de kop, de ingewanden en de testikels mocht meenemen naar huis! (Testikels zijn hier blijkbaar een delicatesse en zijn dan ook voorbestemd voor diegene die de geit geslacht hebben. Daar hebben we wel vriendelijk voor bedankt…)

Enfin, het programma gaat door en zo heb ik beenhouwerij M’siri achter gelaten en ben ik met de opgetrommelde frère Patrick naar de marché M’ze getrokken om inkopen te doen voor het feest. En de markt was weer volledig wat van een Congolese markt verwacht wordt: druk, druk, druk en chaos!! We hadden dus bloem nodig voor de bukari, lengalenga, ajuinen, tomaten, wortels, kolen, patatten, … Vooral die patatten bleken een onderneming te zijn. We gingen namelijk frieten bakken voor iedereen dus hadden we redelijk wat patatten nodig! Da juffrouwke keek nogal raar naar de grote hoeveelheid patatten dat we meehadden.
Uiteindelijk hadden we dan alles gevonden en konden we terugkeren naar de guest. Juist op tijd want Jonas en Leslie waren net klaar met beenhouwen en waren technisch werkloos! Frieten snijden dan maar! Eerst alle patatten schillen om uiteindelijk tot ongeveer 2 emmers frieten te komen. Een hele berg maar ja. Toen Léon toegekomen was met zijn friteuse kon het voorbakken beginnen. Tegen dan was het al 14h en we hadden tegen de gasten gezegd om vanaf 15h langs te komen. Niet zoveel tijd meer dus hoopten we dat ze allemaal het Congolees uur zouden volgen want we moesten nog al onze groenten klaarmaken en maman Claude kwam niet af om te zeggen hoe we dat moesten doen. Maar na 3 maanden weten we al: gene paniek, ‘on va trouver une solution’
En inderdaad, rond 14h30 kwam maman Claude opdagen en konden we beginnen aan de groenten. Rond 16h waren we daarmee klaar en raad eens: nog niemand van onze gasten te bespeuren. Zo zie je maar: alles komt op zijn pootjes terecht.
Rond 16h30 kwam iedereen dan toe en kon de smulpartij beginnen. Frietjes, geitenvlees, lengalenga, bukari, kool en wortels, …. Een perfecte combinatie van de Congolese en de Belgische keuken! En iedereen heeft heel lekker gegeten!

Na enkele uurtjes was dan het moment gekomen van het eerste afscheid! Bepaalde gasten gingen naar huis vertrekken dus was het tijd voor een fotoshoot. Na een grote groepsfoto nog even zot doen met iedereen en iedereen die vertrekt uitgebreid danken voor alles was ze gedaan hebben voor ons. Want iedereen heeft zijn steentje bijgedragen aan deze fantastische levenservaring voor ons allemaal!
Met de harde kern van de gasten zijn we dan nog eens naar Kamalondo geweest. Een afscheidsfeest zonder Kamalondo is namelijk geen afscheidsfeest he. Na nog enkele uurtjes gedanst te hebben in de plaatselijke discotheken was de tijd aangebroken om stilaan huiswaarts te keren. Een heel geslaagde dag maar toch een heel vermoeiende dag dus moe maar heel voldaan in ons bedje gekropen.

Tot morgen